Het verschil tussen 0 en 1 beaufort

Daar was ie dan. Een van die aangekondigde monsteretappes. 29km met een aangekondigde 34°C. Om zes uur opgestaan en om kwart voor zeven de prima Ostello verlaten. Doel was om de eerste 20 kilometer voor de middag gerond te hebben. Vertrekken bij 21°C, dat gaat nog wel.

Het werd een dag met weinig vluchtpunten. Letterlijk ook. De Po-vlakte is dan ook redelijk vlak. En rijstvelden overal. De hamvraag was vooral op welke lichaamsdelen ik zonnecreme zou smeren en waar muggenspray? Een combinatie zou hier wel aanslaan. Al snel vond ik een ritme dat wel vol te houden zou vallen.

Na acht kilometer kwam ik aan in San Germano. Het was er markt. Ik kocht er 1 nectarine en combineerde met een Caffè Lungo. Vanaf hier was geen waterpunt meer voor de komende 20km. De spoorweg kruisen kon onder het station. Tenminste als er geen water stond in de onderdoorgang. Een 40 centimeter schat ik, overgebleven van de storm 2 dagen terug. Spoorlopen dan maar. Samen met Brigitte en Marco. Een best aangenaam koppel uit Parijs. We liepen wat samen. Maar ze hadden accomodatieproblemen de komende dagen en waren voortdurend aan het bellen.

De rijstvelden hebben naast muggen en rijst ook natuurschoon te bieden. Prachtige witte reigers, een ooievaar, en nog wat andere steltvogels zijn er uit op kikkers en hagedissen. Een fantastisch schouwspel. Net als het vernuftig irrigatiesysteem dat al deze akkers van overvloedig water voorziet.

Een extra omweg door een weerspannige boer en een verkeerd adres op de finish maakte dat ik moeiteloos de kaap van 30 km overschreed. Maar ik was blij met m'n parasol vandaag. Een uv-filterend ultralicht model dat ik via mijn draagriemen kan fixeren. Zalig. Ik beloonde mijn kilometers ook met wat Handl in mijn oortjes.
Het verschil met die parasol is echt groot. De drukkende warmte van de zon is veel minder en af een toe een heerlijk minibriesje zorgt voor een gigantisch verschil van temperatuur op mijn schedel. Mijn neus zit nog vol zoetwatergeur. En mijn bovendijen zijn ontsiert door rode plekken. Maar we zijn in Vercelli! En morgen is weer een andere dag. Straks dineer ik met 5 pelgrims en evenveel paters. Dan heb ik eerst die pint op de markt zeker verdient. Maar eerst op crocs (van het hostel) toch nog even deze stad in duiken. Ik kan het niet laten.Read more