De ene Ostello is de andere niet

De avond in Vercelli had alles. Samen met de jonge Amerikaan Sam en het Franse koppel Brigitte en Marc schoven we aan voor het diner. Wat ik verkeerdelijk dacht waren de koks geen 'paters' maar supersympathieke vrijwilligers. Het werd een gezellig avond vol spraakverwarring tussen alle talen aan tafel. Primi piatti, secundi piatti e contorno, en uiteraard ook un dolce. We wennen met z'n allen aan hoe Italianen hun avondmaal opdelen in verschillende hoofdstukjes.

We leerden het verschil tussen de etappeplaatsen in Frankrijk (bij families en gastgezinnen), in Zwitserland (ostello's in parochiale infrastructuren) en Italië (ostello's uitgebaat door diverse verenigingen). Die in Vercelli bijvoorbeeld beheert nog 6 andere ostello's op de route en ook nog een aantal op de routes naar Compostella. We wilden uiteraard weten waarom dat dan niet 1 grote vereniging is. En kijk, daar zijn de godsdiensten weer. In Vercelli is het beheer in handen van een vereniging die vertrekt vanuit het principe van Laïcité. Op andere plaatsen zwaaien dan weer de kloosterordes de plak. Soit, we leuterden en lachten wat af en dronken water en wijn. Zalig. Om 21u nog een koffietje uit de Cafétierre en bedtijd.

Een dergelijk feest, een bed én een ontbijt... wat moet dat kosten? Donnativo. Iedereen geeft wat ie kan of wat ie het waard vindt. Discreet in een geldkistje. Hopelijk houden al die vrijwilligers het nog lang vol.

Ik sliep ondanks de extreme kamertemperatuur toch behoorlijk. Om 6u stonden we op om de hitte voor te blijven. Mijn Amerikaanse vriend Sam raakte met geen stokken uit zijn bed. Geen idee hoe die kerel ooit in Rome raakt.

Ondertussen was ook Ali komen aanwaaien in onze kamer. Een fransman van om en bij de 40 jaar. Loopt steeds dubbele etappes en houdt zich voor geen meter aan het traject. En dat werd deze voormiddag nog maar een keer duidelijk. De man, met een rugzak van 16 kilo incluis tent en kookvuur, was nog in kilometer twee en klampte een Italiaanse schone op een fiets aan. Met wat smalltalk hield die het prille gesprekje aan de gang. Terwijl de muggen meteen toesloegen liepen wij door. Ik denk dat Ali vandaag uit was op een heel korte etappe.

De tocht zelf was niet veel soeps. Maar dat hoeft ook niet altijd. Nog een rijstveld iemand? Ze lijken zo hard op elkaar. Iets over halverwege in het dorp Palestra speelde ik mijn rechterschoen toch even uit. Het is van dat: een blaar. Achter het eelt van mijn hiel. We zullen wel zien hoe dit evolueert. Maar met twee etappes van 29 kilometer op een rij in het verschiet zou ik toch eerder spreken van bad timing. De Fransen kwamen onder de indruk van mijn parasol. Dat wilden ze ook. Zij hadden nog 6,5 kilometer extra op het programma staan want de Ostello in Robbio is 'complet'.
Ik snap er echt niets van. Toen ik werd rondgeleid in het Ostello door Anna, een ronde dame met wandelstok, vertelde die doodleuk dat ik de enige gast was vandaag. Ik weet niet of ik de Fransen dat nog vertel later... hahaha.

Terwijl ik dit hier zit te tikken is het weer 34°C geworden. Ik zit onder een luifel van het dorpscafé. Een man probeert de rem van een kinderfiets te repareren en wordt voortdurend becommentarieerd door drie vrouwen. Allen met sigaret en met een abbonement bij de tattoo-shop. De man sukkelt en de ketting valt ook nog een keer af. Ik wil helpen maar dat is een absoluut slecht idee. Hij laat me geen milimeter ruimte, er kijken tenslotte drie vrouwen. Ze lachen honderduit. De man vraagt een mes in de bar. Om de kettingkast open te maken. En dat lukt zowaar. Een half uur later is de man terug aangekomen bij de beginsituatie. Zijn verdict is duidelijk... er zit een gigantische slag in het wiel. Welaan. Ik zie het niet meteen gebeuren op het dorpsplein van Lubbeek of Wechelderzande.Leia mais