Nog maar eens een dag in de Po-vlakte.

De meest voorspelbare week van deze lange tocht vodert goed. We zijn intussen al in Pavia. Niet echt ver van Milaan.

Deze nacht sliep is samen met Brigitte en Marc in een simpele B&B. We hadden een leuke avond. Zelf gekookt en zo. Mijn Frans is intussen terug helemaal aangescherpt. Ik kreeg intussen ook enkele gratis oefenigen mee voor mijn tenniselleboog van Marc de Kiné. De hele dag kwam er filmmuziek uit zijn gammele telefoon. Een enorme fan van Enio Morricone. Ik liet begaan en vijnsde dat ik het wel mooi kon vinden als ik in de juiste stemming zou zijn.

Brigitte was intussen helemaal verkocht voor mijn boekje met aquarelletjes. Ze vroeg me of ik er foto's van wilde maken en doorsturen. Ik doe het misschien later wel een keer. Want nu ben ik terug alleen in de grote stad Pavia. Zij hadden de etappe in twee gesplitst en bleven rond de middag achter. Dat komt er van als je alle etappes vooraf moet reserveren.

We stonden vandaag twee keer voor een gesloten overweg. De eerste keer duurde het een volle 7 minuten eer de trein er aan kwam. De tweede keer hebben we na een kwartier onze stoute schoenen aan getrokken en zijn we overgelopen. In beide richtingen was er nog steeds in de verre verte nog geen trein te bespeuren. Toen ik later aan het stationnetje van Ripollo voorbij liep hoorde ik omroepen dat alle treinen met forse vertragingen reden omdat er op veel plaatsen mensen op de sporen liepen. Kip of ei?

Pavia is echt! Ik zit hier nu op een soort grote markt op een terras. Er wordt enkel en alleen Italiaans om me heen gerateld. Zo meteen krijg ik er een optreden van een slam-artiest bovenop. Ik heb nu al spijt dat ik hier geen rustdag heb gepland. Morgen trek ik al weer verder. Mijn voeten doen steeds meer pijn bij de start, en mijn benen staan in alle variaties van rood. Maar kijk, ik geniet nog elke dag. Staks ga ik de eindeloze rijstvelen nog missen.Read more