De omgekeerde Rocco Granata

Mijn avond in Pavia was zalig. Ik zat plots in een wedstrijd Slam Poetry. De presentator duidde voor de start 5 publieksjuryleden aan. Ik voelde me plots op een standaard improvisatieoptreden. Plots voelde ik dat hij het op mij had gemunt. 'Jij daar mijnheer met het blinkende hoofd'. Ik stelde meteen voor het hele publiek dat ik geen Italiaans sprak. Maar dat was blijkbaar té vlot en té goed uitgesproken. Waardoor de presentator me eerst niet wilde geloven. Door mijn hoofd ging al het scenario dat ik eerder op de act zou letten in plaats van op de inhoud. Maar toen ik een aantal vragen niet meer kon beantwoorden schakelde hij veiligheidshalve toch maar over naar de man naast me. Oef. Ik bleef nog een hele poos kijken en luisteren. Al verstond ik maar heel af en toe hoe de poezie echt klonk. Ik droomde deze nacht dat ik ook op het podium had gestaan om wat poezie uit mijn mouw te schudden.

De sfeer in de stad was fantastisch. Iedereen leek blij en opgewekt. De vakantie begint ook hier. En toen ik mijn bed opzocht botste ik nog een keer op de pelgrim met de ezel. Hij was toegekomen. De stad hing aan zijn lippen.

Na een redelijke nacht had ik een haalbare kaart vandaag. 17km tot in Belgioioso. Het ochtendlicht in de stad Pavia was magisch. De straatstenen glommen. Ik wilde absoluut aankomen voor het middaguur. De Italianen vinden het stilaan zelf allemaal ondraaglijk heet in de namiddag. En er komen nog een paar records aan de komende twee dagen. Door het zweten krijg ik nu plots ook blaren op mijn voeten. Vermoedelijk kunnen mijn sokken niet al het vocht tijdig afvoeren waardoor het steeds pijnlijker wordt. Aan de andere kant. Het zijn slechts blaren. Ik sprak wel met mezelf af om de plus20 kilometer etappes te splitsen. Doorlopen in de namiddag is echt ongezond. Ik vul dan wel aan met een streepje bus of trein.

Het is heerlijk op de Via Francigena. Hele dorpen supporteren voor me. Ze begroeten me altijd. Sommigen maken een klein praatje. Waar ik vandaan kom. Of ik helemaal tot in Rome stap. Een man in de winkel feliciteerde me voor mijn duidelijk Italiaans. Hij gokte dat ik uit België kwam. Complimenten vlogen over en weer.

Tot ik plots... helemaal aan de einder... Ja!!! Bergen. Dat moeten de Appenijnen zijn. Heerlijk. Reliëf. Ik werd er kindsblij van. De Monti Liguri die als een langerekte keten doorheen de hele laars blijven doorlopen. Ook al zag ik op de voorgrond nog steeds rijstvelden. De Po is nu echt vlakbij. En daarna gaan we weer de hoogte in. Nog een drietal dagen wachten. Maar het eerste bergopje smaakte zoet. Ik wist het. Om van de Appenijnen echt te genieten moet je eerst door die eindeloze rijstwoestijn. Al die Britten en Amerikanen die de Po-vlakte schaamteloos overslaan. Ze kennen het niet. Ze weten het niet. Benvenutti a Belgioioso. Geen flauw idee of er link zou zijn met België. in mijn gedachen wilde ik het toch wat laten voelen als thuiskomen. Als een omgekeerde Rocco Granata.Read more