Enter Toscane

Door het kiezen voor de gastvrije Ostello had ik mezelf vandaag een etappe van 30 km cadeau gedaan. Maar zolang de temperatuur niet boven datzelfde getal stijgt dacht ik dat varkentje wel te kunnen wassen. En bovendien. Wonder boven wonder. Ik werd wakker met een telefoon die verbonden was met een Italiaans netwerk. Hoera, maar hoe? En ra? Wat is er gebeurd? Ik registreerde het als een wonder, een verschijning, ik loop tenslotte naar het Vaticaan.

Gisteravond eerst. Een avondmaal in open lucht onder de bomen. Ik en 5 Italianen. Ik voelde me bij ondergaande zon in een Italiaanse film. Ik begreep flarden en soms kon ik de context wel vatten. Maar het merendeel van de tijd was ik een soort exotisch curiosum. Een van hen sprak me soms aan in het Frans. De kok kende wat Engels. Maar het merendeel van de tijd brabbelde ik iets als ik een vraag kreeg. En voor de rest ervaarde ik het leven van een huisdier. Zwijgen, maar volop genietend van de uitgelaten sfeer. Met koele witte wijn.

Ik vertrok zo snel ik kon na het gemeenschappelijke ontbijt. Ik wilde die 30 kilometer halveren voor half elf. Omdat het altijd warmer wordt. Zo simpel als dat. En het lukte. Ik stapte alleen en zat helemaal in statistiek-modus. Tempo regelen, wanneer ik waar wil toekomen, waar de klimmetjes zitten, en dat soort dingen. Om 12u stipt stak ik de Arno over. Een rivier die ik maar al te goed ken van herinneringen uit Pisa en Firenze. Nog 8 km.

Tijdens mijn picnic merkte ik een berichtje van een vriend, al in geen jaren meer gezien. Hij had mijn telenetgeraas gelezen en beloofde me de situatie over te laten aan een senior mèt de juiste skills. Die werkt bij Telenet begot. Terwijl hij ook iets schreef over escalatie die hij al had doorgevoerd.
Geen echt wonder dus. Maar het resultaat van een goed persoonlijk netwerk. Dank Frank!

In de verte tekende zich de skyline van San Miniato af. Daar staat een bed voor mij. Na 29 moedige kilometer een typische laatste kilometer en Toscaanse finish. Een stadje als een arendsnest 200m boven het dal. Toen ik het hotelletje eindelijk binnenstrompelde (het Ostello was volzet) droop ik van het zweet. Ik voelde mijn energiemetertje in mijn reserves hangen. Maar ik ben er. Het zicht op mijn piepklein kamertje is indrukwekkend. Ik douchte een kwartier van lauw naar ijskoud. Haaaaa...

Ik verken nu de bovenstad en merk dat ook in Italië de middenstand het liefst rust op maandag. Om 17u zijn alle bars en restaurants potdicht. Een tweetal gaan open rond 18u30. Hopelijk vinden ze straks mijn euro's interessant genoeg om een tafeltje voor me te dekken.Read more