Ochtendlicht

Ik stapte vandaag naar San Gimignano. 14 kilometer slechts maar wel met 2 stevige beklimmingen. Toen ik deze ochtend meteen gegrepen werd door de magische sfeer van een piazza vol koffieslurpende oudere mannen zette ik aan. Ik had tijd genoeg. En die nam ik ook. Zeker om lucht en licht in me op te nemen. De ochtend zat vol nevel en dat maakte de sfeer in de Toscaanse heuvels magisch. De zon nam ook haar tijd om al dat vocht weg te branden.
Het was nog voor negen uur als ik de druppels zweet van mijn ellebogen voelde druppen.

De panorama's waren uitzinnig. En het rijkere deel van Europa heeft hier keuze zat om een vakantie te houden in agriturismos of villa's, uiteraard met panoramisch zwembad. Daartussenin vind je dan domeinen waar je de fameuze chiantiwijnen kan proeven en kopen. Ik kwam dus net niet Karel De Gucht of Guy Verhofstadt tegen maar het scheelde vermoedelijk niet veel.

Al snel kreeg ik de skyline van San Gimignano in het vizier. Een soort mini Manhatten uit de Middeleeuwen. De vele torens geven deze parel een uniek uitzicht. Je komt hier heel Europa tegen. Pintjes zijn plots 50% duurder.

In de Ostello moet de rugzak in een grote plastic zak. De preventieve strijd tegen de bedwantsen is ook hier levend. Straks eten we met zijn allen samen. Weer allemaal pelgrims die ik nog niet kende waaronder 3 Bulgaarse vrouwen. Ik zal de tolkrol weer toebedeeld krijgen.

Morgen is er de monsteretappe naar Monteriggione en de voorspelling belooft hitte boven 30 graden. Ik moet nog uitkijken hoe ik er wat af kan pitsen.Read more