Bolsena en het kratermeer

Nog minder dan 150 km en ik sta in Rome. Het voelt wat onwezenlijk. Ik kwam een jeugdgroep tegen onderweg. Ze waren gisteren vertrokken naar Rome en vonden het spannend om een hele week te stappen. Toen ze me vroegen waar ik vertrokken was zag ik hun bewondering. Een van hen merkte op dat ik dus het gevoel had er bijna te zijn. In tegenstelling tot hen. Alles hangt inderdaad af van het perspectief. Toen wij twee jaar geleden aan kwamen in Firenze na 150 km op de Via Degli Dei voelden wij ons minstens even heldhaftig.

Ik krijg nogal wat vragen van mensen hier. Of mijn leven er na deze tocht anders zal uitzien. Ik denk daar eerlijk gezegd niet op die manier over na. Ik zie wel klaarder wat ik naar waarde schat. Waarom ik ook graag naar huis zal terugkeren. Wat ik gemist heb. En wat me gestolen kan worden. Ik ben ook blij met mijn fysieke staat. Dat mijn lijf dit blijkbaar goed verteert. Ook als we met een paar pelgrims een keertje een extra glas wijn bestelden. Maar voor een gehele evaluatie is het uiteraard nog veel te vroeg.

Maar wat ik nu al kwijt kan is dag de Via Francigena zeker heeft geboden wat ik hoopte. Een tocht vol variatie. Met verschrikkelijk mooie natuur. Maar zeker ook het leven in de etappeplaatsen. De Via loopt dwars door dorpen en steden. Je komt letterlijk ergens toe.

Vandaag keek ik de eerste 12 kilometer vooral achterom. Helemaal aan de einder zag ik de hoogte en de toren van Radicofani. Waar ik anderhalve dag geleden vertrok. Hoe ver ik ginds kon kijken, zover zie ik nu waar ik stond. Minstens 30 kilometer verder. Maar plots veranderde alles. Toen ik San Lorenzo Nuovo doorkruiste zag ik plots het machtige Lago de Bolsena. Het grootste kratermeer van Europa. Het blauw en groen van het vele water werkte uitnodigend. Maar het was nog meer dan twee uur lopen eer ik mijn voeten kon laten afkoelen. Een toer rond het hele meer meet ietsje meer dan een marathon. Ook morgen zal ik voortdurend zicht houden op het meer. De samenstelling van de bevolking in Bolsena is er sterk door beïnvloed. Vele toeristen zijn op het water gericht. De pelgrims verdrinken in de massa.

In het dorp staan zeker 5 podia opgesteld omzoomd met rode doeken. Het lijkt een soort theaterfestival. Maar het kan ook een soort herdenking zijn. Ik kan het maar moeilijk ontcijferen. Ik laat het vanavond wel over me heen komen. In de smalle straatjes staat te lezen dat terassen om 21u30 moeten opgebroken worden om "religieuze redenen". Ik snap er niks van. En dat is prima.Read more