De laatste etappe door de natuur

Wat had ik een zalige nacht in mijn privé-ostello in Campagnano di Roma. De sfeer en de zorg voor het uiterlijke is duidelijk zuidelijker hier in Lazio. Niet meer de netheid van Aosta of de kwaliteit van Toscane. Hier is wat oud is ook echt versleten. Huizen bladderen af, auto's stinken naar hun grijsblauwe uitlaatgas, en het parkeerbeleid is geen beleid. Eerder een recht van de sterkste.

Men had me verwittigd dat de laatste twee etappes voorgeborchte waren van de grootstad Rome. Maar dat viel zeker nog mee vandaag. Voor en na het stadje Formello doorkruiste ik het nationaal park van Veio. Een klein riviertje dat enorm diepe sneden maakt in het landschap.

In Formello kocht ik een winkeltje een broodje voor de middaglunch. Wat ga ik ze missen, die kleine kruideniertjes met al hun minigesprekjes en hun neus voor lokale kwaliteit. De man in Formello had redelijk luid Elton John in zijn winkeltje opstaan en bediende me in strohoed, zwarte vlinderdas en smetteloos wit hemd. Hij overtuigende me om salami te combineren met smeerbare geitenkaas. Hij wilde weten waar ik vandaan kwam en gokte dat ik in België een dokter was. En dan volgde een hele litanie over vakantie nemen in strak Italiaans. Ik knikte en zag de fierheid waarmee deze man zijn vak beheerste. En zijn klanten wist te vertroetelen. Heerlijk.

Ik trok verder naar La Storta via een mooie maar kunstmatige waterval. En toen ik verweg in het oosten de hoge bergen zag droomde ik weg naar vroegere avonturen in Abruzzo. Een vliegtuig dat opsteeg maakte me wakker. Overmorgen vlieg ik terug. Ik hou van weemoed en nostalgie. Ik zette wat muziek op van Illuminine en liet het niet aan mijn hart komen. Morgen naar Rome. Basta.Read more