Cần Thơ

Gisteravond nog gepiekerd en mij ambetant gemaakt. Waarom... Wel hier in de Mekongdelta kom je als westerse toerist vooral om rondritten te maken door de streek op scooter en ook op fiets. Ik had hier thuis al een ganse voorbereiding in detail voor gemaakt en dacht met al mijn reiservaringen dat de scooterverhuurders op mij zouden afkomen als vliegen op ne stront. Niet dus.
Er zijn verhuurders maar de reviews zijn gruwelijk. Slechtrijdende scooters /enkel 50cc verhuur aan toeristen omdat ze geen Vietnamees rijbewijs hebben /niet verder uit de stad dan 20km (hoe controleer je zoiets) /geen assistentie bij pech enz. enz.. Mijn plan was dan om via mijn hotel als tussenpersoon ergens te huren maar deze mensen verstaan nauwelijks een woord Engels.
Deze morgen heel vroeg eens gaan horen hier en bleek dat de nachtwaker er nog was; deze sprak zeer goed Engels en toonde mij de scooters die het hotel zelf verhuurde 🤦🏻‍♂️. Prijs 7€/dag en voor de rest niks/nada. Geen controle op internationaal rijbewijs, geen gedoe met papieren enz. Enkel hun WhatsApp nummer voor als ik onderweg problemen moest hebben. Ik hoor daar al iemand zeggen "en als ge iets voorhebt, bent ge verzekerd...". Ja kweet het... , maar kijk zo heb ik het nu eenmaal graag, niet teveel gedoe.
Dus rond halfacht op pad met mijn "kinderhelmke" op; ze hebben hier trouwens bijna allemaal zoiets op zenne, helm verplicht maar te warm voor integraal helm.

Eerst de stad uit tussen 10-tallen andere scooters maar doenbaar hier in deze stad. Onderweg een Cao Đài-tempel in aanbouw gezien (mix van boeddhisme en andere kleine religies). Hier totaal geen bouwwerf-veiligheids regels... De twee mensen die bovenaan een toren op 25 meter hoogte aan het werken waren deden dit zonder enige vorm van veiligheid (zie foto). Twas echt om de kriebels van te krijgen, totaal onverantwoord maar waarschijnlijk zijn er hogere machten die hun beschermen.

Door naar Gian Gua een historisch en spiritueel erfgoed bekend om één gigantische banyan-ficusboom die een volledige “jungle” vormt van zo’n 2.700 m² en meer dan 150 jaar oud wordt geschat. Het is tegelijk een natuurfenomeen, een oorlogsrelic en een belangrijke plek voor lokale voorouder- en godinnenverering waar weinig westerlingen komen.
Tijdens de Vietnamoorlog was dit een geheime schuilplaats voor Viet Cong: ze vergaderden hier, verstopten wapens, planden aanvallen en trainde er "special forces". Viet Cong-strijders waren Zuid-Vietnamezen die zich aansloten bij de communistische zaak van Noord-Vietnam om hun eigen land te herenigen onder één communistisch bewind en tegen het Amerikaanse leger in.

Ik scooterde rustig verder (eerder aan elektrische fiets tempo) langs kleine wegen en kwam aan bij de kleine gedenksite voor Phan Văn Tri. Hij was een beroemde Zuid-Vietnamese patriotische dichter (1830-1910) die weigerde te collaboreren met de Franse kolonisten. Hij schreef vooral belangrijke werken tegen Franse indringers en collaborateurs. Zijn pen was een "geestelijk wapen" voor eenheid en verzet.
Proficiat aan diegenen die nu nog aan het lezen zijn. Tis gewoon om aan te tonen dat ik hiervan hou, dat dit mijn manier van reizen is. Door het bezoeken van plaatsjes als deze komt je buiten de toeristenpaden en zie je het echte leven van de gewone mensen.

Ik rijd verder en de betonbaantjes worden smaller en smaller gelijk ook de riviertjes die stilaan de breedte van een grote beek aannemen. Hier kan enkel nog met de scooter gereden worden. Ik zie een dikke overreden rat liggen en maak een link van hoe moeilijk het leven hier wel moet zijn aan die niet zo propere riviertjes en in die drukkende warmte. Nu, ik heb al erger gezien, al veel erger, hier hebben de meeste mensen (niet allemaal) wel al een woning van steen en beton en niet van hout en ijzeren platen.

Ik probeer mij via Google Maps wat te oriënteren maar rijd toch los verloren in die wirwar van kleine betonbaantjes. Ik passeer een klein maar luidruchtig trouwfeest, wil even stoppen maar als er een paar reeds zatte Vietnamezen mij overmatig begroeten rijd ik toch maar door want hier gaan communiceren gaat wreed vermoeiend zijn 😜.

Uiteindelijk gaat het smalle baantje over in een aarden wegske, een teken voor mij om rechtsomkeer te maken, dit is niet meer de juiste richting. Na wat gezoek kom ik terug bij een groter rivierke en zit ik terug in de goei richting en kom wat verder aan bij een modern boeddhistisch klooster (2013) . Wat een rust, stilte en sereniteit en dat vlakbij een drukke baan. Veel plaatsjes om te offeren en te bidden, wat de mensen ook doen. Ook hier toon ik respect door de mensen niet te fotograferen of te filmen al is het toch speciaal en mooi om dit te mogen aanschouwen.

Hier wat verder ligt een familiepark met oa. mooie tuinen waar zo goed als alle maar Vietnamezen komen. Ik wil wat vreemde eend in de bijt gaan spelen maar ik lees in reviews dat er ook aapjes aan een ketting "opgevoerd" worden en dus neen, niet voor mij.
Ik rijd door naar "de grote kathedraal" van de stad waar ik verblijf en ontdek dat het eerder een kerk is. Om hier te komen wel zo'n "locals markt" doorgereden met de typische geuren vooral in het visgedeelte 🤢.

Ik ga nog even langs Saigon Bakery om koffiekoeken voor morgenvroeg (ik heb ne frigo) en dan douche en avondeten.

De boulevard is ook vandaag afgesloten en er is weer vanalles te beleven, ook street food. Deze reis nog niet geprobeerd, ik ben mij mentaal nog aan het voorbereiden 😜

Ik hoor dat Wout goe bezig is in de koers en volg het via Radio1 digitaal op een bankje in het parkje aan het water.

Om een uur of half tien ben ik terug in mijn hotelletje, nog even chat met Nadia en nog wat opzoekingen voor mijn tocht van morgen.
Ik lees nog even maar na een kwartiertje ofzo vallen mijn blaffeturen toe 😴Read more