Cần Thơ

De wekker op mijne phone loopt weer af om 6 uur maar mijne innerlijke wekker wil niet mee; efkes snoozen nog. Echter niet te lang want ik had gisteren nog gelezen over een natuurpark op zo'n 40 kilometer van hier en dat zag er veelbelovend uit. Ik kon weinig info vinden maar toch uiteindelijk... permanent gesloten, dedoeme, daarom had ik er thuis nog niks van gelezen.

Ok, ander plan dan, een tocht die ik thuis al voorbereid had, wel 180 km scooteren.
Dus snel op pad maar na een 25 kilometer gereden te hebben op een drukke weg met putten en zotte vrachtwagenchauffeurs stopte ik.
Ik besloot om het scooterstuur om te gooien want op deze manier zou ik wel een paar mooie dingen kunnen zien maar de weg heen en terug zou alles behalve mooi zijn maar wel enorm frusterend.
Reset van de plannen dus; hoe gaat het ook alweer "zijn enkel zotten die niet van mening of plan kunnen veranderen".
Efkes ne Sprite drinken aan een klein winkeltje naast de baan. Ik heb de eigenaar wel uit zijn dutje en uit zijn hangmat gehaald maar hij is vriendelijk.

Ik bekijk wat opties en besluit terug kleinere baantjes op zoeken in de hoop nog wat mooie groene rijstvelden te zien (het seizoen is eigenlijk afgelopen).

En yes, goeie zet Spoelle, ik rijd al snel weer over de kleine baantjes met veel groen langs de kant en zie al snel, hier en daar, een nog mooi groen rijstveld. Ik zie ook grafplaatsjes middenin sommige rijstvelden, waarschijnlijk de bompa en bomma die dit als hun laatste rustplaats gekozen hebben, een plaats waar ze hun leven lang hard gewerkt hebben.

Tijdens het tuffen had ik gemerkt dat de scooter zich soms onstabiel gedroeg en na een kleine (! niemand moet ongerust worden! ) sweeper keek ik even wat er aan de hand was. Voorste band redelijk plat, en nu? Ik zat wel op wat afgelegen baantjes maar hier en daar was wel een klein dorpje. Tegen 20/h verder en hopla, kijk daar, een werkplaats van een mecanicien.
Ik deed teken naar mijnen band en deed ook iets als een ballon opblazen. Hij moest is goed lachen en deed mij na. Compresseur efkes genomen en probleem opgelost. Ik vroeg hoeveel ik moest betalen maar hij deed teken dat hij er niets voor wou. Ik gaf hem 10.000 Dong (0,34 €) die hij eerst niet wou aannemen maar uiteindelijk dan toch met de nodige bedankingen.

Dan nog kleinere baantjes tot ik weer aan een wat grotere rivier kwam met een overzetbootje. Ja, hier hebben ze duidelijk nog niet veel westerse toeristen gezien en ben ik echt een curioza met het nodige onderlinge gegrinnik. Een vrouw probeert mij loterijbriefkes te verkopen, ik zou het proberen want stel je voor... Maar ik weet langs geen kanten hoe ik moet controleren of ik iets gewonnen heb.
Op de overzet doet een sympathiek lachende local een gans verhaal tegen mij maar ik snap er natuurlijk geen snars van. Een goeie high five en de man is superblij.

En dan weer verder langs brede rivieren, smalle rivierkes, brede bruggen en smalle brugskes. Ik zou zo dikwijls kunnen stoppen voor foto's maar dan geraak ik niet thuis hè.

Ik krijg dorst en stop aan een cafeetje, niemand te zien. Ik roep hello en helemaal vanachter zie ik ne man bijna uit zijn hangmat vallen van't verschieten. Er komt ook een vrouw tevoorschijn die duidelijk ook just wakker geschoten is. Maar wel vriendelijk, geen probleem; ze zijn hier overal wel min of meer vriendelijk maar toch met een "maar"; in een later reisverslag meer daarover.
Uiteindelijk thuis rond 14:30 na een 120 km scooteren.

Ik laat mij vallen op mijn bed en mijn ogen vallen al snel toe, een middagdutje 😴

Het droge seizoen is hier in overgang naar het regenseizoen en dat voel ik deze avond als ik na een doucheke uit mijn hotel kom; bam amai drukkend! Daarom ook dat ik eerst het zuiden van het land bezoek om dan stelselmatig noordwaarts te gaan helemaal tot aan de grens met China. Ik zal de verschillende klimaatzones wel gaandeweg ontdekken.

Terwijl ik dit zit te schrijven in het parkje komt een dame bedelen; "Give me money!! Give me money!!". Ik denk het niet en al zeker niet op zo'n toon. Ik ben doorheen mijn reizen meestal wel redelijk ongevoelig geworden voor bedelaars, je leert dit. Ik zeg heel kordaat NO tegen haar, ze prevelt wat verwensingen maar dit is helaas hoe je het moet doen.

Ik boek nog een tour voor morgen naar "the floating market" hoewel ik weet dat dit een beetje een tourist trap is want deze markt is allang zo uniek niet meer. Ik hoop wel dat ik vanop de boot wat mooie dingen kan zien en zeg nu zelf, voor die 3,4€ kunde nie sukkelen zenne.

Ik zie in het parkje nog een echte sukkelaar lopen die niet achter mijn geld aanzit. De dame met 1 been is verrast dat er iemand haar zomaar wat geld toestopt. Een habbekrats voor mij maar veel meer waarde voor haar. Waarschijnlijk bedankt ze deze rare westerling deze avond in haar gebeden zodat mijn bootje morgen niet zinkt 😁

Uiteindelijk toch weer in een beter restaurant beland. Ik bestel gesneden biefstuk in zwarte pepersaus. Ik kijk raar op als een jong meisje mij vrij snel een groot bord met stukken spek brengt. Een proever(tje) van "the house"? Het is keilekker want er ligt ook nog eens gefrituurd citroengras in smalle sliertjes bij. En dan, jawel, de jongen die mijn bestelling opnam komt naar me toe, vraagt of ik dit spek wou en niet de gesneden biefstuk... Ik zeg neen, ik dacht dat dit een geschenk was. Verwarring allom... maar hij neemt uiteindelijk het spek mee en brengt mij even later mijn bestelde schotel, ook alweer yammie.

Ik loop nog even door het parkje en de vrouw met 1 been lacht mij vriendelijk toe en geeft mij een instant good feeling 😊. Ik heb op mijn laatste reizen niet meer aan "goede werken" gedaan, misschien toch nog eens over nadenken voor een "eventuele" volgende avontuurlijke reis.

Vandaag vroeg dodo want morgen om 4:30 opstaan voor de tour.Read more