Reisdagboek maandag 11 mei

Wa nen dag, neen wacht, WA NEN DAG!!
Op om 7 uur en, jullie raden het al, regen. Mijnen boel bij elkaar gepakt en nog gewacht tot 9 uur maar ik moet vertrekken want de moto moet vanavond op tijd binnen en het gaat niet direct stoppen met regenen.
Ik rijd de stad uit en neem de afslag naar de moeilijke weg, ondanks de regen. Ik kan ook een bredere goede weg nemen maar daar is het landschap wat minder spectaculair. Het was een moeilijke afweging deze morgen maar ik ga er geen spijt van krijgen. En, ik doe "avontuurlijke reizen" dus moet er ook wat avontuur inzitten.
Na een half uurke ofzo staat het water al in mijn schoenen. Gelukkig doet mijne poncho zijn werk en blijft mijn lichaam droog.
Ik stop aan een eerste uitzichtpunt maar... mist, mist, en nog eens mist. Ik drink vlug ne koffie en besluit al dat ik vandaag geen tijd ga verspelen aan eten en drinken. Rijden en waar mogelijk genieten.
Ik kom in een dorpje met een marktje en vanaf nu is het echt een moeilijke weg. Smal en op veel stukken nog 50 cm asfalt en de rest dikke stenen, sommige liggen vast sommige niet. Ook hier en daar modder die van de bergen afstroomt, ik kies dan op veilig en neem de kant van de berg en niet van de afgrond want het achterwiel durft al eens een beetje weg te glijden. Tis allemaal niet zo dramatisch maar hier zijn wel geen vangrails meer hè.
Maar wat krijg ik er voor terug, mannekes, wat een natuur, zo schoon, spectaculair.
De regen is ondertussen gelukkig overgegaan in miezeren maar ik ondervind de hele dag dat het hier snel kan omslaan. Ik heb ook stukken gereden door mist of waren het wolken of is dat hetzelfde? Op sommige momenten kon ik nog 10 meter ver zien, heroïsche toestanden, allè da's wa overdreven.
De weg blijft slecht; soms heb ik hoop omdat er 500 meter redelijke asfalt is maar dan weer putten en stenen. Ik geniet ten volle maar ik hoop dat ik geen brokken aan de moto krijg. Depanage was inbegrepen in de huur maar vooraleer die hier gaan zijn...
Ik zie ook hier weer armoede, wat moet het leven hier zwaar zijn; wordt hier maar eens geboren, wij mogen onze pollekes kussen hoor, we hebben allemaal onze problemen maar hier leven...

Hier en daar kom ik de Easy Riders tegen, een bekend iets hier. Wanneer je het niet ziet zitten om zelf te rijden kan je als toerist gewoon achterop bij èèn van hen, tegen betaling natuurlijk. Eigenlijk zie ik in die drie dagen weinigen die zelf rijden en op dit moeilijk stuk vandaag al helemaal niet.
Ik zie een groepje dat gestopt is bij een viewpoint en ik profiteer ervan om van mij ne foto te laten nemen.

Rond de middag wordt het wat beter en zijn er perioden zonder nattigheid maar net wanneer ik dan denk, ah zalig kom ik weer ergens in mist terecht.

Maar genieten dat ik doe echt ik kan het niet genoeg schrijven hoe zalig ik ondanks het weer genoten heb.

Uiteindelijk kom ik terug op de grotere baan en is het een ganse periode droog. Ik denk, nog 40 kilometerkes rustig uitbollen langsheen die rotsen, de poncho gaat zelfs uit.
Maar helaas, na ne kilometer of 20 snel poncho aan want nattigheid, alweer.

Op een 5 kilometer van het einde dan ook nog eens tegen gehouden door de flikken, rijbewijs controle. Alles in orde natuurlijk. Vriendelijke man en ik heb, zeker hier, niks tegen die controles. In het verleden werd er hier niet zo nauw op toegezien maar hier met ne moto rondrijden zonder dat ge ooit op ne moto gezeten hebt... nee niet doen.

Ik kom vermoeid aan bij het verhuurbedrijf met ne stijve nek. Ik krijg mijn paspoort terug, was het onderpand om moto te huren want ze lachen er hier niet mee als ge schade aanricht. Zal al wat teveel gebeurd zijn in het verleden veronderstel ik.
Terwijl ik op mijne Grab wacht praat ik nog even met de jongen die de moto direct kuist. De auto is daar, ik stap in maar 500 meter verder besef ik dat ik mijne grote rugzak die ik 3 dagen geleden achter gelaten had vergeten te nemen ben, domme ik alweer.
Uiteindelijk in het hotel dezelfde kamer als enkele dagen geleden gekregen, oef rust!
Mijn wandelschoenen zijn doorweekt, die ga ik niet rap droog krijgen, mijn lange broek was een lichtgewicht trekking dus die droogt supersnel.

Na een douche weer gaan eten, save option en vlakbij hotel: lekkere grote pizza pepperoni en een pintje (7€).
Nog even chat met Nadia, dan poging om verder in mijnen boek te lezen maar dat heeft niet lang geduurd.

Opmerking: foto's en video's geven eigenlijk maar een kleine impressie merk ik, ge moet hier zelf rondrijden met alle emoties om dit prachtige landschap ten volle te ervaren.Read more