Reisdagboek woendag 13 en donderdag 14 m

Woendag
Opgestaan en alles netjes weggelegd, normaal komt er deze voormiddag iemand het geld ophalen want tis "cash" dat ze hier overal moeten hebben. Pay by card, dat horen ze niet graag in de accomodaties.
Om 12 uur nog niemand gezien en dus ga ik naar een iets grotere winkel ne kleine kilometer verderop. Okeee ze hebben hier ook groenten, da's niet altijd zo in die shops. Vandaag alvast geen restaurant, vandaag veggie spaghetti.

Als ik terug ben vlug omgekleed en naar het mooie propere strand net voor het dure Intercontinental hotel, ik ben er gewoon alleen.
Ik zie een bord dat je hier niet mag zwemmen maar dat was ik niet echt van plan, gewoon efkes int water maar niet te diep. In de vooravond zie ik wel Vietnamezen hier zwemmen.

Om half tien 's avonds zie ik in de verte nog vuurwerk dat elke avond rond deze tijd afgevuurd wordt.

Ik krijg 's avonds nog een video oproep van het thuisfront en zie dat grappig manneke weer, onze Finn. Nog een week en de Va is thuis.

Donderdag
Relax dag vandaag, het einde van de reis is stilaan in zicht en het is tijd om na die drukke en soms hectische dagen wat gas terug te nemen, zowel voor lichaam als geest.

En dus pas opgestaan om half acht, wat koffiekes en ontbijt.
En... nog nen boot regelen voor morgen. Rijkelijk laat, ik had het altijd maar uitgesteld. De baai waar ik eigenlijk naartoe wil zal niet lukken want te weinig toeristen om het moment. Dat merk ik wel, mei is een scharnier maand naar het regenseizoen en blijkbaar valt het toerisme hier eind april zowat stil. Er is nog volk dat wel maar niet de grote massa.
Voor de meer toeristische boottochten in de Ha Long Bay zelf zijn er wel nog opties. Ik regel ook hier weer alles via website, WhatsApp, KBC app, amai zo makkelijk die smartphone!
Ik vraag wel als lunch een vegetarische optie want anders krijg ik hier tijdens een boottocht op zee gegarandeerd vis voorgeschoteld.

Een madammeke belt om 9:30 aan om zoals afgesproken mijn verblijf cash te betalen. Ik zeg (doe teken) kom maar binnen maar nee, ze blijft stilletjes aan de deur staan, zo bedeesd, zo verlegen. Het is niet de eigenares maar iemand van haar staff.

Daarna naar de Infinity pool op het 40ste verdiep hier, en weer waauwh, zo'n schoon uitzicht. Ik was bewust rond het middaguur gegaan en ik ben op zeker moment hier de enige, cool, relax en ik laat Nadia even live meegenieten.
Ik zie ook dat er hier nog veel bouwmogelijkheden gecreëerd zijn, trouwens ook waar ik nu verblijf was het een aantal jaren geleden gewoon zee. Men maakt land bij met mooie baaitjes, mooie stranden en dan maar toeristenverblijven bouwen. Het toerisme boemt hier, vooral Chinezen en Koreanen en en ook wat Westerlingen al is daar op het moment niets van te merken, ik heb er hier nog maar een paar gezien.

Ik krijg honger, ga naar mijn appartementje en eet den "overschot" van mijne spaghetti van gisteren op, ik moet nog een deel wegkappen 🙄, typisch Luc, altijd teveel klaarmaken.

Rustdag, maar dat betekent niet dat ik de ganse namiddag hier op mijn terras ga zitten... Ik ga op stap, tegen een slakken tempo, want het is momenteel zeer drukkend warm (32°), het regenseizoen is duidelijk op komst.

Op stap langs het strand, ik zie veel direct aan het strand gelegen villaatjes met eigen zwembadje en die is men nu aan het renoveren.
Ik beland uiteindelijk via het strand in een afgesloten villawijk, de helft volledig afgewerkt, de andere helft tot "int droog" of hoe zegde dat.
Ik wil terug aan de straat geraken en bekijk mijn opties via zo'n villa in opbouw, poortje open aan deze kant en achterin de tuin een poortje (hopelijk ook open) naar een straat. Ik vermoed dat er hier wel wat camera's hangen dus ik ga nog even door, een smal padje in en beland in een tuintje. Een vriendelijke tuinier spreekt mij aan en tekent op de grond de route om terug opt straat te geraken, een heel stuk terug vanwaar ik al kom. Ik ga dus terug en kom opnieuw voorbij die villa met open poortje. Ik duik de tuin in maar... toet toet toet, de tuinman was mij blijkbaar gevolgd met zijnen brommer, lacht mij weer vriendelijk toe en wijst mij "de juiste weg", die ik nu dan toch maar braafjes volg.

Via de gewone straten dan terug "huiswaarts", niks speciaals te zien eigenlijk.
Op 100 meter van mijn verblijf is een winkeltje met best wat tafels en stoelen op de trottoir. Tis nog vroeg en ik doe een "terrasje" en kijk wat naar het voorbijgaande en rijdende verkeer.

Om een uur of half zeven dan koken, niet veel soeps maar mijn mogelijkheden zijn hier wat beperkt, geen boter, geen kruiden buiten mijn zelf gekochte look-zout poeder.
Een grote ajuin gestoofd, rode paprika erbij en daarna 3 eieren erover. Opt laatste nog wat tomaat in stukjes, valt nog wel mee.

Ik krijg een oproep van het thuisfront, ik haast mij en ai ai ai, ik stoot mijn tenen lelijk aan de ijzeren poot van de bank voor mijn bed. Bloed, 2 nagels in twee, een stuk nagel eraf. Maar kom, het had erger kunnen zijn, er is niks gebroken. Die nagels wordt misschien nog wat pijnlijk maar gelukkig heb ik dit nu pas voor op het einde van de reis.

Ik slaap voor de zekerheid met een kous aan en een handdoek om de lakens niet vuil te maken.Read more