Dag 8 - Sakura-an (153/~1200km)

Er was me al verteld dat het vandaag hard zou regenen dus ik was er mentaal al semi op voorbereid. Na wat uitstellen toch maar de regen in gegaan met mijn regenjas en rugzakcover. Mijn semi waterdichte wandelbroek had ik naar huis gestuurd omdat die zo warm was, daar had ik nu wel een beetje spijt van. Ik had mijn sportletging naar aangetrokken.

Binnen 20 minuten sopte ik al in mijn schoenen. Het stortregende constant aan een stuk door. Bij een hutje onderweg even bijgekomen van de regen, en een Taiwanese vrouw besloot haar schoenen in te wisselen voor badslippers. Ik kwam ook weer de Japanner met de groene rugzak tegen. Er waren ook een aantal tunnels op de route, wat nu wel erg fijn was om even een pauze te krijgen van de regen.

Ik wilde eigenlijk het bospad nemen omdat dit de snelste route naar Hiwasa was, maar dat leek me nu niet zo handig dus ik besloot voor de grote weg. Er was ook nog een andere route over een weg maar dan loop je om.

Door de regen keek ik amper op mijn telefoon en volgde in de Taiwanees en de bordjes, maar hierdoor miste ik wel de afslag voor de grote weg. Eenmaal bij de splitsing tussen het bospad en de omweg koos ik voor het bospad. De Taiwanees ging mee, wat erg fijn was want ik vond het toch spannend alleen in de stortregen. Ik vond het vooral erg knap en dapper dat de Taiwanees op slippers door het bos wilde lopen.

Het was wel erg mooi in het bos, en het pad had gelukkig een harde ondergrond dus je gleed niet zomaar weg in de modder ofzo. Ook kwamen we bij een uitkijkpunt. Normaal kun je vanaf hier op de zee uitkijken, maar nu was alles grijs en zag je helemaal niks.

Eenmaal het bos weer uit kwam ik Jaap tegen! De Taiwanees liep door. Ik wisselde mijn natte regenjas in voor de poncho en liep met Jaap door. De regen hield maar niet op. Op gegeven moment moesten we kiezen tussen een bospad of om op de verharde weg te blijven. Qua afstand was het bospad korter, maar qua tijd maakte het waarschijnlijk niet veel uit, al helemaal niet in de regen, dus we kozen voor de weg. Opnieuw tikte ik met de stok op de brug🫣 Soms heb ik niet door dat ik op een brug ben. Het voelt stom, maar het zal vast nog wel eens gebeuren.

Ik had ook een beetje last van mijn kuit gekregen. Ik denk ook vanwege de kou door de regen. We stoppen nog een keer bij een hutje. De regen zou bijna voorbij moeten zijn dus we wachten het uit. Het laatste stukje lopen we semi droog naar Minami, ons eindpunt voor vandaag. We waren nog iets te vroeg om in te checken dus gingen naar de tempel.

Jaap heeft bij de eerste 5 tempels in Tokushima uitleg gekregen over de rituelen (van de host van zijn accommodatie, vrienden of een kennis, ik weet niet meer precies wat hij zei). Ik dacht al dat het niet de bedoeling was dat je je kaarsje met het kaarsje van iemand anders aanstak, en dat was dus ook zo. Ik gebruikte mijn kaarsjes pas vanaf T13 ongeveer, maar alleen als ik daar ergens een aansteker kon vinden. Pas later had ik een eigen aansteker gekocht.

Wat ik niet wist is dat je de wierook aan moest steken met je kaarsje. Ik deed dit altijd met de aansteker. Ook moet je een oneven bedrag doneren, maar omdat je bij twee gebouwtjes bij elke tempel doneert weet ik niet of het totaalbedrag oneven of dat het bedrag bij de hondo en de daishido, de twee hallen waar je doneert, oneven moet zijn.

Gelukkig kom ik hier nu achter en heb ik nog genoeg tempels waar ik dit wel goed kan doen. Ik droeg nog mijn sportlegging, en voelde me daar niet comfortabel bij omdat ik dit niet echt gepast vond bij de tempel. Maar inchecken kon niet, en omkleden was daardoor lastig.

Ook ontmoette ik Kevin bij de tempel, een Amerikaan waar Joan over verteld had. Zij had een stukje met hem samengelopen. We voeren de rituelen uit en bezoeken de pagoda bij het tempel. Hier moet je even van schoenen wisselen maar met de gladde sandalen van de tempel de trap op was best wel gevaarlijk.

Kevin had aapjes gespot, maar deze waren schuw en lastig te fotograferen. Kevin zei ook al dat hij per ongeluk met zijn stok op bruggen had getikt, en ik voelde me al wat beter over mijzelf. Soms heb ik het idee dat ik faal als pelgrim omdat ik niet alles weet en fouten maak, maar door Kevin realiseerde ik me dat waarschijnlijk veel mensen vast wel eens iets niet goed doen. De Nieuw-Zeelandse vrouw bij Momijinosato zei bijvoorbeeld ook dat ze haar kaarsje met andermans kaarsje aanstak. Ik wist toen niet zeker of dat fout was, en corrigeerde haar dus ook niet. Het is ook moeilijk om alles te weten. Veel leer ik ook onderweg, en er zijn nog genoeg tempels om mijzelf nog meer te verbeteren.

Na de tempel gingen we bij een cafeetje in de straat noedels eten. Door het raam zagen we een groot rijstveld.

Mijn nek en schouders zaten weer vast en ik probeerde deze te kraken. Jaap zag dit en bood een massage aan. Hij blijkt een sportmasseur te zijn!! Nadat de kabel in mijn nek zowat weggewerkt was gingen we lekker eten en daarna checkte we in

Ik had vanavond afgesproken met de Japanner met de groene rugzak. Hij vond het zielig dat ik alleen maar brood at van de konbini en wilde mij trakteren. We gingen naar een Koreaanse tent. Hij bestelde vanalles! Dumplings, namul (groentes), yakitori en bulgogi. De bulgogi moest aan onze tafel nog even gebakken worden en daarna doe je wat op een velletje sla met wat miso en dan vouw je het dicht en eet je het!!

Allemaal nieuwe gingen geprobeerd maar vond alles lekker. Misschien moet ik me toch wat meer gaan verdiepen in de Koreaanse keuken.

Hierna weer lekker mijn bedje ingedoken. Ik had een elektrische onderdeken dus dat was echt perfect na een regenachtige dag🥹🥹Read more