Dag 19 - Sou Town Hostel (429/~1200km)

Toen ik ging kreeg ik een tasje met eten mee: een banaan, een pakje sinaasappelsap en een stuk cheesecake.

Ook was er weer een tunnel. Bij de ingang stond een kastje waar je een reflecterende band kon lenen zodat je beter zichtbaar was. Er was een mini strookje voor fietsers en voetgangers, dus niet super veilig. Gelukkig de tunnel overleefd en de band in het kastje aan de andere kant van de tunnel weer teruggelegd. Wel echt handig zo'n systeem.

Hierna voor een stukje het bos in. Volgens mij was het een stukje van de oude pelgrimsroute. Smalle paadjes langs een steile afgrond en een stukje over een boomstam over het diepe (slecht te zien op de foto maar de boomstam was echt wel een stukje van de grond af). Dat was nog niet genoeg, het laatste stukje was een steile klim naar boven. Hier even bijgekomen en mijn nieuwe verkoelende doekjes uitgeprobeerd. Ik had er vorig jaar gekocht en meegenomen, maar deze waren gisteren opgegaan.

Ik ging de hoek om en zag een bekend gezicht, Yohei die ook bij Misono verbleef in Aki. Samen liepen we verder.

Onderweg liet een hond ons nog heel hard schrikken door super hard te blaffen. Ook kwamen we weer wat enge poppen tegen die random langs het spoor stonden.

Op geveven moment toch zin in wat koud drinken. Ik stop een briefje van 1000 yen (6 euro) in de automaat, maar er gebeurde niks, terwijl ie mijn geld ingeslikt had. Bij vorige automaten stak het briefje nog uit wanneer en kon ik deze nog terugnemen. Bij deze was ie helemaal weg. Soms werken de automaten niet mee, maar gelukkig meestal wel.

Ik had mijn verlies al geaccepteerd toen Yohei in gesprek raakte met een man die naar zijn auto liep. Hij kent de eigenaar van de automaat en geeft mij 1000 yen, en hij zou mijn 1000 yen van de eigenaar terugkrijgen. Echt bizar geluk dit. Wat ook fijn was is dat ik de banaan en het pakje sap aan Yohei heb kunnen doneren.

Eenmaal in Shimanto Town de tempel bezocht een daarna wat gedronken in een schattig cafeetje verderop in de straat omdat we nog niet in konden checken. Yohei had ook nog geboekt bij mijn hostel omdat het zo goedkoop was. Normaal kampeert hij.

Het cafeetje was gedecoreerd met oude posters en foto's. Als ik het me goed herinner moet dit een beetje een vibe uit de Showa periode (1926-1989) uitstralen. Je kan hier geen alcohol drinken, omdat men vroeger naar dit soort cafeetjes kwam om de krant te lezen. Blijkbaar zijn er meer van sit soort retro cafeetjes, echt heel leuk.

Hierna ingecheckt en bij de supermarkt eten gehaald. Blijkbaar kon niet alles in de magnetron want de stickers op de verpakkingen begonnen de verbranden. Oepsie, maar warm eten is wel lekker.

Er was verder niemand in het hostel. Ik snap niet hoe het kan dat ik vaak de enige daar ben. Het is dat ik Yohei vertelde over het hostel, anders was ik wéér helemaal alleen geweest. Beter kom ik wat meer mensen tegen in de grote steden.Read more