Dag 20 - Takahama Minshuku (458/~1200km)

Yohei vertrok vandaag wat eerder, omdat ik volgens hem wat sneller ben dus hij wilde een voorsprong. Later zouden we elkaar weer tegenkomen en samen verder gaan.

Ik vond het wel weer fijn om alleen te lopen. Samen met iemand lopen is leuk, maar voor 30km lang kan dat ook vermoeiend zijn. Volgens mij dacht hij dat ook. Dit was dus perfect.

Vandaag loopt de route op en langs een drukke weg, maar ook een klein stukje door het bos. Het was bewolkt en daardoor lekker koel, wel heel fijn na de brandende zon van de afgelopen dagen.

Na een uur verliet ik de drukke weg voor het bos, maar ik haalde bij de lawson (konbini/kleine super) nog even wat extra brood voor lunch. Ik had wel bij me naar niet heel veel.

Op de rustige weg richting het bos kwam ik langs een soort mini cafeetje, en Yohei zat buiten met wie ik dacht dat de eigenaar was. We zwaaiden even en ik liep door. Ik was pas net iets langer dan een uur onderweg en wilde nog niet pauzeren, en nog even alleen lopen vond ik ook fijn.

Ik was bang dat ik in het bos veel moest klimmen zoals gisteren, maar dit viel gelukkig mee. Het was vooral naar beneden. Voor het eerst in lange tijd kon ik het bos verlaten zonder nat van het zweet te zijn.

Ik hield de originele route aan, de weg langs de drukke weg. Alhoewel de drukke weg wel aantrekkelijk was omdat die minder kronkelende, en daardoor korter was. Onderweg geeft een vrouw mij een paar karamelsnoepjes, een osettai. Echt heel erg lief.

Ik hield even een wat langere pauze. Ik had al 12km erop zitten en was geen rustplaats tegengekomen. Hierna speelde ik een beetje vals door de drukke weg te volgen in plaats van de originele route, maar waar de twee wegen samenkomen zag ik Yohei. Hij had wel de originele route genomen. De laatste 15km liepen we weer samen.

We liepen door een tunnel uit de Meiji periode (1868-1912) en namen een pauze bij de lawson. Yohei verteld mij over een regionale specialiteit, katsuo tataki. Katsuo is een echte bonito, een straalvinnige vis uit de familie de makrelen (thanks google). Tataki betekent dat die van buiten licht geroosterd wordt maar vanbinnen nog wel rauw is. Ook zijn ze vaak in plakjes gesneden. Ik ben geen fan van rauwe vis, maar vond laatst de aji sushi (ook soort makreel) wel prima, dus wilde dit wel proberen.

Ook vraagt hij of ik imokenpi al geprobeerd heb. Toen ik aa gaf geen idee te hebben wat dat was kocht hij een zakje bij de konbini. Het zijn een soort gekaramelliseerde zoete aardappelfrietjes. Ik had deze ook gekregen toen ik in Aki verbleef, bij Kochi-no-ya, al had ik toen geen idee dat dit een lokale snack was. Ik vroeg ook nog naar de sakuramochi, waar de man met parkinson het aan het begin van mijn reis over had. Ik had het nog niet in de winkels gezien, maar volgens Yohei is het er wel al.

We liepen door en gingen weer van de drukke weg af. We liepen een stukje langs de kust en kwamen langs een brug: bentenhashi (hashi = brug). Daar moest natuurlijk even een foto van gemaakt worden. Zie ook de walvisjes in de gaten van de brug🥹 In deze regio worden ook walvistochten aangeboden! Ik had er eentje geboekt maar moest deze annuleren omdat ik voorloop op schema, en ik nu te vroeg hier ben voor het walvisseizoen.

Hierna weer terug naar de drukke weg, maar de leuning was kapot en lag over de trap. Bovenaan hing een lintje voor het pad. Deze weg was eigenlijk dicht, maar van onder was niks aangegeven. We liepen langs het lintje.

Onderweg kwamen we ook nog langs een soort zoutfabriekje/kasje! Zout water wordt hier in bakken gedroogd. Vanwege de grote ramen konden we makkelijk naar binnen kijken en een foto nemen.

Yohei kampeert dus voornamelijk, maar vandaag verblijft hij in een soort mini tempel, een soort hutje speciaal voor pelgrims. Overnachten is gratis maar vaak wordt er wel een donatie achtergelaten. Het zag er echt prima uit! Misschien de volgende keer toch kamperen, dat scheelt ook wel in de kosten. Maar ik heb weer een accommodatie geboekt. Alle kamers hebben een naam, en ik heb natuurlijk katsuo (かつお). Dit moet wel een teken zijn dat ik katsuo tataki moet proberen.

Na een snelle douch wilde ik pinnen. Volgens google maps was er een ATM bij het postkantoor, maar dat een leugen. Na het betalen van de accommodatie had ik niet veel geld meer over, maar blijkbaar nog net genoeg voor wat kroketten en katsuo tataki! Het supermarktje was heel klein, maar ze hadden precies wat ik nodig had. Ik had nog cup noodles van de konbini, dus dit samen was mijn avondeten. De katsuo tataki was echt lekker! Zeker voor herhaling vatbaar. Hopelijk kom ik het nog een keertje tegen.Read more