Dag 30 - Kyō no Mori (712/~1200km)

Mijn plan om vroeg te vertrekken mislukt een beetje, maar dat is niet erg. Vandaag is een korte dag. Kumakogen is de volgende grotere stad waar ik heen ga, maar in een dag daarheen lopen is iets te optimistisch. Tussen Uchiko en Kumakogen is niet veel, en dus verblijf ik ergens ertussen.

Ik had de accommodatie voor vanavond gevonden oo de "henro helper" app. Het staat niet op google maps en heeft geen website. Via WhatsApp heb ik de accommodatie geregeld, en ik zou worden opgehaald door de eigenaar bij een winkeltje in de buurt.

Maar eerst nog even terug naar de lieve host van Yamamomo. Ik had gisteren een paraplu gekocht maar vond deze iets te groot (hadden helaas geen inklapbare) en dus onhandig om mee te nemen. Ik legde dit uit aan de host en vroeg of ik de paraplu hier achter kon laten. Zij rende echter naar haar eigen huis (naast de guesthouse) en gaf me haar inklapbare paraplu🥺 Uiteindelijk voerden we dus een soort ruil uit. Ik gaf haar nog een ansichtkaartje als bedankje en ging op pad. De host en haar man zwaaiden me uit en als ik omkeek stonden ze nog steeds te zwaaien.

Ik liep door de historische straten van Uchiko die goed bewaard zijn gebleven. Ik wilde ook even kijken bij het theater maar die was helaas dicht vanwege renovaties. Ineens zag ik een fotograaf, en ik hoorde hem achter me aan lopen en af en toe een foto maken. Is natuurlijk top om een pelgrim die door een oude straat loopt op de foto te krijgen.

Lang twijfelde ik of ik hem om de foto's ging vragen. Langzaam liep hij uit zicht en ik holde achter hem aan. Ik wist dat ik spijt zou krijgen als ik het niet zou doen. Ik vroeg of hij de foto's van mij naar mij kon mailen ofzo, maar als ik hem goed begreep kon hij de foto's niet eens van zijn camer af halen omdat het een oude camera was. Ik baalde, maar hij boodt aan met mijn telefoon wat foto's te nemen. Ik dacht dat na een fotootje of 3 ik wel verder zou kunnen lopen, maar de man zet mij op verschillende plekken neer en uiteindelijk lopen we wel een heel stuk het dorp door. Op geveven moment vond ik het wel goed geweest (eigenlijk al eerder) en ik raakte een beetje geïrriteerd toen de man mij de weg probeerde te wijzen. Ik wist waar ik heen moest, maar hij leidde me de verkeerde kant op na het vragen naar de weg bij een local. Er gaan meerdere wegen richting Kumakogen, maar dit was niet de weg die ik wilde. Toen ik aangaf naar de konbini (die op mijn route ligt) te willen voor eten (wat ook waar was) stopte hij eindelijk. Ik merk dat Japanners soms iets te graag willen helpen, waardoor ze een beetje opdringerig kunnen worden. Ik geef hem nog een ansichtkaart als bedankje voor de foto's en ga weer op pad.

Ik koos voor de shortcut over de heuvel, voornamelijk omdat ik de weg hierna tot mijn eindbestemming zou delen met auto's. Nog even in rust lopen dus.

Onderweg kwam ik nog langs een paar huizen met houten poppen, allemaal wintergerelateerd. Een stuk minder eng dan die stoffen poppen die ik onderweg vaak gezien heb.

Ook kwam ik nog langs een auto die naast de weg stilstond. De motor stond aan en de man achter het stuur leek te slapen. Ik vond het een beetje gek en vroeg me af of de man wel oke was en niet onwel was geworden ofzo. Ik bel Joan en vraag een tuinier om de hoek. Blijkbaar gebeurt dit vaker en het is gewoon een powernap. Ik ga daar maar vanuit en loop door.

Ik doe nog even snel boodschappen en kom aan bij het winkeltje waar ik nog even moest wachten tot ik opgehaald werd. Het huis is helemaal niet ver, maar we moesten wel een heuvel op. Wat blijkt, ik slaap vanavond in een 160 jaar oud gerenoveerd Japans huis!! Het water voor het bad wordt verwarmd door het branden van hout en in de woonkamer is zelfs een iori (verzonken haard). Vanwege de regen morgen vraag ik nog of het mogelijk is om mijn bagage op te sturen (is een service voor in Japan) maar helaas zou het dan pas over 2 dagen aankomen, en mijn bagage naar mijn accommodatie van overmorgen sturen wilde ik niet.

De eigenaar rijdt terug naar zijn eigen huis. Hij liet voordat hij ging nog zien hoe de voordeur op slot moest. Het is een schuifdeur, dus je zet een plank tussen de deur en de muur zodat deze niet kan schuiven.

Het huis was echt prachtig! Maar net zoals in Sukumo bij Guesthouse Sakura, was het toch wel een beetje akelig om er alleen te verblijven. Het huis was oud en de regen was al begonnen, dus alles kraakte ook in de wind. Gelukkig wel nog gelukt om in slaap te vallen.Read more