Dag 29 - Yamamomo (691/~1200km)

Vandaag stond er weer 30km op het schema. Ik was weer van plan om de kortste en makkelijkste weg te nemen, maar hier kwam al snel verandering in. De mevrouw van de ryokan gaf duidelijk aan dat de tunnel gevaarlijk was. Er rijden veel grote vrachtwagens en het voetpad is een super snalle strook langs de weg, niet eens verhoogd.

Ik baalde, maar mocht nog iets leuks uitkiezen dus dat maakte alles even tijdelijk goed. In de tas die de host bracht zaten sleutelhangers en andere dingetjes. Ik koos een origami uit en kreeg ook nog 5 yen (3 cent, maar dese muntjes zouden geluk moeten brengen). Hierna toch echt tijd om op pad te gaan. De host zat op haar knieën en boog naar me. Dit gebeurt vaker in Japan maar ik vind het nog steeds onwennig. Ze bleef zwaaien naar me tot de deur dicht was.

Om de tunnel te ontwijken moest ik de berg over. Met tegenzin begon in de klim. Het viel nog wel mee hoe zwaar het was, maar door de omweg voegde ik wel een kilometer of 2 toe aan de totale afstand voor vandaag.

In de verte zat ik weer Uchiyama lopen. Ik had geen zin in een gesprek dus hield afstand en bleef achter hem. Toen ik weer op een weg terechtkwam stopte er een auto naast mij en kreeg ik een reep en een boekje. Ze bood nog een lift aan maar die sloeg ik af. De reep zag eruit als een hondenkoekje maar was wel lekker!

Terwijl ik door Ozu liep (stad op de route) zag ik het kasteel in de verte liggen. Helaas iets te ver weg om te bezoeken. Ook waren er een aantal historische straatjes. Maar hierna begon de ellende: een lange lange straat met allemaal winkels (meubelzaken, restaurants, andere grote winkels) en het was natuurlijk weekend. Oftewel, grote drukte en veel herrie. Ik werd er echt een beetje niet goed van en er leek maar geen einde aan te komen.

Gelukkig moest ik op gegeven moment afslaan. Bij een rusthutje was een bak met allemaal zelfgemaakte uiltjes steutelhangers van stof. Er zat ook een brief in de bak: je mag er een pakken als osettai! Ik koos een blauwe die mijn rugzak matcht maar stop 'm in mijn tas. Als ik 'm aan mijn tas vastmaak ben ik bang het uiltje te verliezen.

Het was nu niet ver meer naar Uchiko, het dorpje waar ik verblijf. Ik kon wat eerder inchecken en kreeg van de host een dienblad met hapjes! Ook kreeg ik een zakje met snoep voor mijn tocht van morgen. Ik verbleef in een huis dat ik deelde met een ander Japans stel dat ook de Henro aan het lopen was.

Ik zag dat het overmorgen zou gaan regenen dus ging even langs de daiso voor een regenbroek en paraplu. En nog even langs de supermarkt voor wat avondeten natuurlijk.

In de avond hielp de host mij nog met het reserveren van de laatste accommodaties van de pelgrimstocht. Ik had nu alles tot het einde geboekt dus hoefde daar niet meer over na te denken. Heel fijn!Read more