Dag 36 - Saijo Urban Hotel (891/~1200km)

Besloten weer om 6 uur te vertrekken. Er staat een klim van 800 meter op het programma, naar t60. Een van de henro korogashi (waar pelgrims vallen). Volgens de website henro.org doet men er gemiddeld 4 uur over vanaf mijn accommodatie. Hierna moest ik ook nog langs tempels 61 tot en met 64, dus vroeg vertrekken is dan wel verstandig.

Het was 13km naar de tempel, en tot 11km liep ik op een verharde weg, waarvan de laatste 2km al flink omhoog gingen. Maar het echte klimmen begon hierna. Ik had al op de kaart gezien dat de laatste 2km onverhard waren, en ik had nog veel hoogtemeters te gaan.

Voor het bospaadje was er een rustplek, waar ik een osettai kreeg van een mevrouw: drie zakjes met nootjes.

Het pad begon al meteen met een lange trap naar boven. Na een tijdje traplopen kwam ik uit bij een rivier met veel omgevallen bomen in het water en tegen de rotsen. Maar her was zo groen dat het er soort van magisch uitzag. Kort mocht ik de rivier naar boven volgen, en ik vond het jammer toen het pad de rivier verliet.

Ik kwam er ook meteen achter dat hier het echte werk begon. De traptredens werden hoger en het pad steiler. Ik was blij dat ik een topje aan had gestrokken zonder mouwen, want ik ging kapot van de hitte door het klimmen.

Ik zag een houten bordje naast de weg: nog 1km naar de tempel. Ik klom een aantal minuten door, in mijn hoofd alvast aan het aftellen. 200 pijnlijke meters later zie ik weer een houten bordje: nog 1km naar de tempel...

Dit was een echte mindfuck. Het is heel frustrerend als je de bordjes niet kunt vertrouwen tijdens zo'n intensieve klim. Ik haalde onderweg nog 2 vrouwen in. Ze droegen beiden een jas en ik snapte niet hoe het mogelijk was dat zij het niet bloedheet hadden.

Opeens zie ik een plastic, wat nieuwe bordje. Nog 600 meter. Gelukkig was deze wel accuraat en nu kon ik echt gaan aftellen. Nog 300 meter en een man loopt mij tegemoet. "Je bent er bijna", zegt hij. Ik was nat en van het zweet en had waarschijnlijk ook een rode kop.

Het laatste stukje was weer flink traplopen. Telkens dacht ik het einde te zien maar werd ik geconfronteerd met nóg meer trappen. Wanneer de poort van de tempel in zicht kwam wist ik eindelijk dat ik er echt bijna was. Op een bankje meteen wat van die nootjes gegeten en mijn flesje leeggedronken. In aays van de gemiddelde 4 uur, heb ik er 3 uur over gedaan.

Het tempelcomplex was niet heel groot dus lang was ik niet bezig. Er was ook weer een grote groep die met een bustour naar boven gereden waren.

Bij het stempelkantoortje kreeg ik ook nog een origami ster(?), heel cute. Ik zag ook Kenji en de monnik weer.

Via een ander pad ging ik de berg af. Weer hoge trappen en daarna gladde stenen. Gelukkig werd het pad daarna snel weer makkelijker. Ik hield nog even pauze en dronk de thee uit fles die ik gisteren gekregen had. Ik heb best wat thee leren drinken in Japan, maar thee uit een plastic fles geeft mij kippenvel op een negatieve manier. Ik kneep mijn neus dicht en dronk het flesje leeg.

Naar beneden lopen ging me niet snel genoeg dus ik besloot gewoon een stukje te joggen, want waarom niet? Mijn rugzak ging alle kanten op maar het ging redelijk goed en voelde makkelijk aan. Misschien thuis vaker gaan trail runnen?

Op gegeven moment kwam ik weer langs een rustplaats en ineens schoot er een grote slang de bosjes in. Die was van mij geschrokken omdat ik daar zo aan kwam hollen, maar ik schrok ook. Ik wilde nog een foto nemen van het beest maar het was allang gevlucht.

Eindelijk kwam ik weer op de verharde weg terecht, en al snel kwam ik bij t61. Hier kreeg ik zelfz 2 osettai! Bij een kraampje voor de tempel kreeg ik twee (schoonmaak?)doekjes, en bij de tempel zelf gaf een vrouw mij een bruine suikee croissant.

T61 was een gekke tempel want het was compleet anders dan de tempels tot nu toe. Er stond een groot rechthoekig gebouw waarin de hondo zich bevond. Vanbinnen leek het meer op een soort kerk. Rijen met bankjes en een hoog plafond. Ik was erg in de war en vroeg me af of ik wel goed zag, maar volgens meerdere mensen was het toch echt t61. De daishido kon ik niet vinden dus ik besloot de stempel te halen en te gaan.

T62 was erg klein, maar aan het plafond van het hutje waar de wierook geplaatst wordt hingen allerlei wind chimes! Als er een briesje kwam rinkelden ze heel mooi. Echt een rustgevende vibe. Hij het stempelkantoortje vragen ze of ik een enquête wil invullen over hoe ik de pelgrimstocht ervaar als buitenlander. Als bedankje krijg ik een pin!

T63 & t64 waren wat groter, en bij t64 zie ik ineens bekende gezichten. Het stel dat waarmee ik ook de accommodatie in Uchiko deelde! We zeiden even hoi en ze gingen door, ze waren al klaar bij de tempel. Ik voer de rituelen rustig uit en loop richting mijn accommodatie, wat nog een uurtje verderop ligt. Onderweg zie ik het stel weer, en ik loop achter ze terwijl we dezelfde richting op gaan. Bij het station blijkt dat ze verblijven in het hotel tegenover mijn hotel.

Even opfrissen en dan op pad. Ik ga namelijk samen met Yohei eten! Hij was soort van in de buurt dus kwam even naar Saijo. We gingen naar een goedkoop tentje in de buurt en aten een soort van ramen. Ook kon je voor een klein prijsje een spiesje uitkiezen met o.a. ei, tofu, idk wat er nog meer was, die in een soort saus of bouillon heeft gemarineerd. Ik ging voor veilig en koos 2x ei, erg lekker wel!

Onderweg terug naar het hotel natuurlijk nog even een ijsje gehaald!! Ik probeerde weer iets uit dat voor mij nieuw was: mochi ijs. Smaak was goed, qua textuur een beetje gek door het deeg van de mochi. Aan een tafel in de lobby van het hotel kletsten we nog even totdat het tijd was om te slapen. We moeten beiden vroeg op. Yohei voor een afspraak in een andere stad en ik om voor 17.00 bij mijn accommodatie te zijn. Tot die tijd kan ik inchecken (heel gek, is normaal vanaf en niet tot), en het is 36km lopen. Niet heel veel zin in haha.Read more