Dag 37 - Ohnaru (927/~1200km)

36km lopen kan ik wel, maar wat vandaag moeilijk maakte is het grote gebrek aan afwisselende omgevingen. Het overgrote deel van de route loopt langs dezelfde, drukke weg. Mega saai dus.

Het is wel mogelijk om op straten te lopen die parallel lopen, maar dat betekent dat je constant de grote weg op en af moet en over moet steken om op deze straten te komen. Vond ik iets te veel gedoe, heb geen zin om telkens op de bordjes en stickers te moeten letten, dus ik accepteerde de saaiheid. Ik kan nu gewoon lekker doorlopen en makkelijk voor 5 uur bij de accommodatie zijn, wat de uiterlijke inchecktijd is.

Onderweg haalde ik ontbijt bij de konbini. Een Indiase man stond achter de kassa en hij leek blij even in het Engels te kunnen praten. Ik verstond hem alleen de helft van de tijd niet vanwege zijn accent😬

Na nog een korte pauze zat ik eindelijk op 18km, de helft. Op geveven moment verdween de stoep (een van mijn grootste irritatiepunten). Ik besloot toch even van de grote weg af te gaan. De stilte kon ik heel erg waarderen.

Het was mentaal moeilijker dan verwacht. De auto's en vrachtwagens zijn luid en er is niks interessants om naar te kijken onderweg. Ik besloot oortjes in te doen en naar muziek te luisteren, wat precies de afleiding bood die ik nodig had. Tot nu toe had ik nooit muziek nodig gehad. Ik kwam ook langs een huis waar een man in de voortuin bezig was met zijn grite bonsai(?)boom! Heel leuk om te zien.

Eenmaal weer terug op de grote weg kom ik langs een huis waarvan stukken opzettelijk scheef gebouwd lijken te zijn. Heel gek.

Het laatste stuk wilde ik nog ergens pauzeren maar er waren niet echt veel opties. Alleen bij een konbini, maar weer tegen een stalen buis leunen had ik geen zin in.

Lock in en loop door. Ik stap de accommodatie binnen en een bel gaat af. Er staat een soort sensor op tafel die een belgeluid maakt bij bewegingen. Snel deed ik mijn schoenen uit zodat dat ding eindelijk z'n kop zou houden.

Op mijn kamer staat thee en een cakeje klaar, en na het nemen van een bad ga ik op pad om eten in te slaan. Waar ik morgen verblijf zijn geen supermarkten, dus ik haal voor eten voor vanavond, ontbijt, lunch, avondeten voor morgen, en ontbijt voor overmorgen. Kon waarderen dat de supermarkt een zelfscan had, maar het gekke dinogeluid dat de kassa maakte na het scannen van een item maakte mij een beetje gek.

Ik maak mijn schoenen buiten de accommodatie alvast los zodat die sensor bel maar een keer af hoeft te gaan en ik meteen door kan lopen naar boven.

Poging tot vroeg slapen faalt, morgen weer een intensieve dag dus hopelijk genoeg energie om de hoogste berg van de hele pelgrimstocht te beklimmen.Read more