Dag 43 - Yasokubo (1093/1200km)

Vandaag naar tempel 88. Het is nog een beetje een gek idee. In het begin kon ik me deze dag helemaal niet voorstellen, en nu eigenlijk nog steeds niet.

Ik nam afscheid van Joan en pakte de trein naar het station waar ik gisteren gestopt was. T86 was niet erg ver weg maar ik was verrast om te zien dat het complex meer op een tuin leek. Hoge bomen knus naast het pad en een aantal vrouwen die bezig waren met alle takken en plantjes. Ze hadden hier ook ansichtkaarten van verschillende tempels van de pelgrimstocht, en ipv het pakket van 23 ansichtkaartjes koos ik er twee uit. Nu nog steeds (ik schrijf dit op 27 mei) spijt dat ik niet het pakket gekozen heb🥲

Onderweg naar t87 stop ik bij de konbini voor wat eten. Een man komt naar buiten en geeft me een fles water als osettai. Het terrein van t87 was erg ruim met veel kale vlaktes. Erg anders dan t86 waar elk leeg plekje met een boom opgevuld is.

Nu naar t88. Mijn lichaam voelde zwaar en doorlopen was moeilijk. Misschien wilde ik wel niet aankomen bij de tempel, en deed ik dit onbewust om nog iets langer een pelgrim te zijn. Onderweg wilde ik mijn veters strakker strikken, maar de veter brak doormidden😬. Gelukkig had ik lijm bij me. Mijn veters waren al dunner aan het worden dus ik verstevigde ze al eerder met de lijm. Ik knoopte de uiteinden aan elkaar en deed er lijm overheen zodat het niet los zou komen.

Vlak voor de klim naar t88 is een pelgrimsmuseum. Hier kun je een certificaat ophalen als lopende (of fietsende) pelgrim. Vanochtend zat ik in de trein met een meid die onderweg was naar Takamatsu, ze was net klaar met de pelgrimstocht. Ze zei dat ze het certificaat niet kreeg omdat ze het laatste stukje naar het museum niet gelopen had, omdat ze een lift kreeg. Ook had ze niet alle tempels bezocht.

Bij het museum gaf ik aan alles gelopen te hebben. Ik heb twee keer de bus gepakt (20km totaal, vanwege blessures), maar heb die kilometers later ingehaald door vaak fout te lopen en door (onbewust) accommodaties verder van de route af te boeken, maar ik vermeldde dit detail niet. Ik krijg een certificaat en een speldje.

Even een spoiler: een paar dagen later spreek ik een andere meid die iets meer dan de helft gelopen heeft en zij kreeg het certificaat ondanks vele gemiste kilometers. Ik denk dat het van de strengheid van de medewerker afhangt of je het certificaat krijgt, wat niet helemaal eerlijk is maar wat voor mij wel een grote opluchting was. Ik voelde me een beetje schuldig dat ik niet de volledige waarheid had verteld bij het museum, maar toen ik dit hoorde waren die negatieve gevoelens meteen weg. Er was dus helemaal niks aan de hand.

Ik ging nog even op een bankje aan de weg zitten, in de buurt van een roadstation. Een man komt op me af en geeft mij een gepofte paarse aardappel, nog gloeiend heet. Hij heeft een kraampje waar hij deze verkoopt. Ik bedankte hem en stopte het in mijn tas voor later.

Toen begon ik de laatste klim, naar t88. Ik koos wederom voor de kortste weg, over een andere berg heen. Na een flinke klim mocht ik weer flink dalen. En natuurlijk daarna weer flink klimmen. Na ontelbare trappen veranderde het hiken in rotsklimmen. Dit was ook meteen het allerlaatste stukje, een soort laatste test ofzo (want ik had er nog niet genoeg gehad blijkbaar🥲).

Ik rustte even op een bankje op de top en probeerde de aardappel, die tot mijn verbazing echt super lekker was. Ook had ik vanuit hier zicht op de laastste tempel. Ik moest nog een klein stukje naar beneden. Alhoewel, het leek niet ver naar beneden maar dat voelde het wel.

De trappen waren weer hoog en ze hielden maar niet op. Mijn knieën vonden het laatste stukje ook echt niet leuk meer.

En toen was ik bij ineens bij de tempel. Ik had verwacht dat ik een beetje emotioneel zou zijn ofzo, of iig iets te voelen, maar ik voelde niks. Ik deed mijn ding zoals altijd. Bij de daishido stond een soort glazen bak met allemaal wandelstokken erin. Je kunt ervoor kiezen je stok hier achter te laten, maar dat doe ik niet. De stok heeft me door zo veel moeilijke klimmen en afdalingen geholpen, dus ik wil 'm mee naar huis nemen als aandenken.

Bij het stempelkantoortje koop ik nog een certificaat. Dit is een bewijs dat je alle tempels hebt bezocht. Ik wilde nog een souvenirtje voor mijzelf kopen hier, maar zag niks leuks. Ik ging maar gewoon naar mijn accommodatie, die om de hoek lag.

Het bad hier was reusachtig. Ik kon er bijna uitgestrekte in liggen. Helaas niet heel warm meer omdat het al een tijdje terug is dat ie klaargemaakt werd. Je deelt de baden hier met elkaar. Je doucht eerst en gaat dan in bad (soort sauna idee dus).

Ik had ook voor het eerst avondeten geboekt bij de accommodatie. Ik deed dit nooit omdat ik bang was het meeste niet te lusten, maar vandaag was speciaal dus ik wilde het proberen. Ik vond het avondeten zeker spannend, maar at alles op behalve de mandarijn en de gepekelde radijs.

Ook vertelde de host over haar dochter die aan honkbal doet. Ze speelt op een hoog niveau. Ik weet het niet zeker maar volgens mij heeft ze zelf ook aan honkbal gedaan. Ook staat de olympische fakkel van de Spelen in Tokyo in de eetkamer. Of dit de echte of een replica is weet ik niet, maar toen ze erover vertelde leken de andere gasten erg onder de indruk. Ik heb 'm in ieder geval even vast mogen houden dus kan dit als flex gebruiken mocht het de real deal zijn (doe hier nog onderzoek naar).

Tijd voor bed, want morgen is echt de allerlaatste dag. Ik loop terug naar tempel 1. Nog 40km en dan is het lopen echt voorbijRead more