Mueller Hut

Gisteravond kwam ik terug op de White Horse Hill Campsite, die afgesloten was door de regen. Ook onderweg was een stuk weg ondergelopen en waren er verdacht veel watervallen en snelstromende riviertjes. Blijkbaar is er gisteren alleen al bijna 150mm gevallen. En niet alleen hier was dat het geval, want een stuk van de Arthur's Pass, waar m'n reis begon, is zelfs afgesloten. Maar vandaag werd ik wakker met prachtig weer! Ik had drie wandelingen gepland hier, maar van eentje is de brug in renovatie en dus kan je de wandeling niet doen. De ander heeft last gehad van lawines, dus daarvan kan je alleen het begin doen. Zo bleef de Mueller Hut Track over.

De wandeling is iets meer dan 10 kilometer lang, en heeft ruim 1100 hoogtemeters. Ongeveer halverwege is er een populair uitzichtpunt die uitkijkt op Mount Sefton, dus ik ging weer vroeg uit de veren om de massa voor te zijn. Het eerste gedeelte bestond voornamelijk uit trappen, tot de Sealy Tarns viewpoint. En ik snap wel dat dit een populair uitzichtpunt is! Na genoten te hebben van de opkomende zon, ging ik verder omhoog, via een vrij steil pad dat uitkwam op een stuk waar vrij duidelijk een tijd geleden een lawine het pad weg heeft geslagen. Het resultaat was een onstabiel grindfestijn, wederom steil. Maar oog houdend op de oranje paaltjes kwam ik boven, waar een prachtig uitzicht achter de bergkam tevoorschijn kwam, namelijk de Mueller Glacier, terwijl aan de rechterhand Mount Sefton, Mount Cook, Mueller Lake, and Hooker Lake nog te zien waren. Mueller, waarom Mueller? Nou, hier komt een oude bekende om het hoekje kijken. Kennen we meneer Haast nog, die een gletsjer naar z'n keizer Franz Josef had vernoemd, en een bergpas naar zichzelf? De man vond zichzelf ook heel geschikt om deze Gletsjer een naam te geven.

In 1862 gaf hij de eer aan Ferdinand von Mueller een collega wetenschapper en ontdekker die zich in Australië ophield. Bijzonder collegiaal. Feitjes opzij gelegd, de wandeling ging verder. Een relatief vlak en rotsig pad liep totaan de berghut. Onderweg kwam je langs spiegelglad opgevroren sneeuwmassa's, die geniepig afliepen naar de afgrond. Zaak was dus om niet op dat ijs te stappen. Gelukkig was afgelopen genoeg gesmolten om over de rotsen te kunnen en zorgvrij bij de hut aan te komen. En wat een fantastisch uitzicht was dat! Een bijna 360 graden uitzicht over de gletsjers, Sefton, Cook, de meren, en de vallei achter je. Samen met een ouder Schots echtpaar en drie Zwitsers hebben we geluncht met dit uitzicht.

De weg terug, zeker vanaf Sealy Tarns, was het inderdaad heel druk, haast file lopen. Gelukkig had de Schotse man geen schaamte, en loodste hij z'n vrouw en mij op verbazingwekkend hoog tempo (we sprintten soms de trappen af) de berg af. Terwijl hij de weg vrijmaakte, legde z'n vrouw uit dat ze nog heel eind moesten rijden vandaag om op tijd bij de man z'n broer te zijn, die in het noorden woont. En nadat hij meerdere keren naar achter schreeuwde "is that handsome guy still behind us?!" (zeker weten in de zak gestoken), legde ze uit dat hij militair is en het stiekem haat als er mensen vlak achter hem lopen. Verklaarde wel z'n fitheid en z'n snelheid. Begin van de middag stond ik weer bij Big John, die ik snel op een mooi plek achterin de campsite heb geparkeerd, die inmiddels weer vrijgegeven was. Wasje gedaan, gekookt, boekie gelezen, en een avondwandelingetje naar Kea Point, met de ondergaande zon die over Mount Cook gleed.Baca lagi