Ball Hut (bijna)

Online las ik dat één van die twee gesloten wandelingen toch misschien wat beter toegankelijk was dan gedacht, dus ik kon het niet laten.

Vannacht was het bijzonder koud. Aan het gras te zien heeft het dan ook tegen het vriespunt aan. Na ontbijt met huppelende konijntjes in het veld achter me nam ik Big John mee (of andersom?) naar Tasman Lake. Een kwartiertje rijden, aan de andere kant van de bergen ten oosten van de campsite. Ik wist dat de eerste 5.5 kilometer sowieso toegankelijk was naar een uitzichtpunt, dus optimistisch ging ik voorwaarts. Het pad was een 4wd weggetje dat heel geleidelijk omhoog liep.

Uiteindelijk liep dit uit op een rivierbed, waarna ik bij het uitkijkpunt uitkwam. Inmiddels in de brandende zon, die zorgde dat het kwik na maar een paar uur na de vrieskou al naar 25 graden was gestegen. Een heel mooi grauwig blauw gekleurd Tasman Lake stond op me te wachten. Er dreven wat ijsrotsen in, maar waar de gletsjer nou was zag ik in eerste instantie niet. Toen pas begreep ik dat al dat zwartgrijze gruis wat tegen het meer aanzat geen landmassa was, maar een ijsmassa! Door alle lawines is de hele gletsjer bedekt met stenen en gruis. Maar het was ongelooflijk hoe enorm deze gletsjer is zodra ik besefte dat letterlijk alles totaan Mount Cook ijs was! Als grootste gletsjer van Nieuw-Zeeland, is hij 23.5 kilometer lang, is ie 4 kilometer wijd, 600 meter diep, en heeft ie een oppervlakte van 101 vierkante kilometer! Ik kan nog steeds niet bevatten hoe enorm dat is.

De track zou verderlopen naar Ball Hut, iets minder dan 5 kilometer verderop in de richting van Mount Cook. Maar door een lawine is het pad in 2019 weggevaagd, en is er een diepe kloof ontstaan waar Husky Stream doorheen stroomt. No way dat je daar dus overheen kan. Maar, er schijnt dus een alternatieve route zijn ontstaan die een eind de stroom volgt, wat hogergelegen grond is en waar je over het riviertje op de andere kant kan komen. En terwijl ik daarheen liep, kwam ik zowaar twee mensen van de DOC tegen! Wie kan er me beter vertellen of het inderdaad kan en of het veilig is? Ze vertelden dat zij net van de hut vandaan kwamen en dat het mogelijk is. Het 4wd weggetje is alleen door lawines wel de rest van de route weggevaagd, dus ze vertelden dat de route voornamelijk over losse rotsblokken gaat. Wel uitkijken dus. Na de rivier overgestoken te hebben kwam ik op een wat geïmproviseerd pad dat steil de bosjes en de berg opliep, en daarna steil naar beneden keurig weer aan de zijde van de gletsjer uitkwam, waar het pad ooit heeft gelopen. Daarna volgde inderdaad een rotsige route, waar soms de route onduidelijk was. Er waren weinig oranje paaltjes, dus de precieze route was vaag. Omdat je rechts de afgrond naar de gletsjer had en links de berg, was het in ieder geval duidelijk dat je rechtdoor moet. Gelukkig hebben eerdere wandelaars met stenen torentjes aangegeven wat de beste route was, dus op die manier kon ik toch mooi m'n weg vinden.

Maar, een kilometer van de hut vandaan werd het wel heel erg steil. Ondanks dat juist dit stuk goed aangegeven was met paaltjes, was het alleen maar heel veel losse stenen die eindigden bij de afgrond. Omdat dit verdacht veel leek op een wandeling in Kirgizië waar ik achteraf nogal veel spijt van had, heb ik na veel dubben besloten om te keren. Zo dichtbij, maar het was maar beter zo. Na nog even heel erg genoten te hebben van deze enorme Gletsjer, de prachtige Mount Cook, en het gekke blauwe Tasman Lake, ben ik teruggekeerd. 17 kilometer later, ondanks stiekem toch wat chagrijn dat ik niet bij de hut heb kunnen komen, was ik vooral blij dat ik toch nog een (fantastische) wandeling mee heb kunnen snoepen deze reis. Door de mensenmassa heen op de parkeerplaats bij de campsite was m'n plekkie nog vrij, en heb ik weer met Mount Sefton op de achtergrond kunnen genieten van m'n maaltje.Baca lagi