Een laatste avontuur: vissen

Vandaag nog tijd voor één laatste avontuur. Vorige week wilde ik op een snorkeltour gaan op zee, maar ging het niet door vanwege het ruige water. Deze week was dat hetzelfde verhaal. Maar, een ander iets wat je hier natuurlijk kan doen, is vissen! Ik vroeg diezelfde mensen of dat nog wel mogelijk is deze week. En dat kon op donderdagochtend. "Ochtend" bleek uiteindelijk om 4:30 sochtends te zijn 🙃 Omdat het keihard regende toen ik wakker werd, hoorde ik dat ze het iets hadden uitgesteld naar 5 uur, en dus stond ik om 5 uur op de pier van Niue.

Ik stapte een klein bootje in met BJ. BJ gaat elke, maar dan ook elke dag de zee op om te vissen voor het restaurantje wat hij en z'n vrouw runnen. Hij vertelde dat vandaag gevist zou gaan worden op tonijn. Er leven een paar verschillende soorten rondom Niue, die in scholen van soms wel een paar honderd leven. In het pikkedonker vertrokken we, al vrij snel helemaal nat geregend. De zee was heel wild. Met metershoge golven deinsden we op en neer, soms met een harde klap. Terwijl we naar een punt zo'n 4 kilometer van de kust vandaan vertrokken, pakte BJ z'n radio om door te geven waar we heen gingen en hoe laat we terug zouden komen, als een soort veiligheidsmaatregel. De persoon aan de andere kant, vertelde hij, regelt de vissers, het luchtverkeer, de 112 (hier 999) meldingen, en al dat soort communicatie. Omdat er zo weinig gebeurd is hier dat allemaal goed te combineren. Na twee uurtjes hadden we nog geen reet gevangen, maar was het wel licht geworden. Je kon op sommige plekken veel vogels vlak boven het water zien, die soms omlaag doken. Dat was een hint dat er een school kleinere vissen vlak onder het water zwemt, omhoog gedreven door scholen grotere vissen, zoals de tonijn.

En dus voeren we steeds wat rond die gebieden. De zee was nog steeds heel wild en het regende hard door, en inmiddels begon m'n maag dit ook te voelen. Op een gegeven moment ging alle maaginhoud de zee in. Opgelucht, want daarna voelde ik me een stuk beter. En wie weet hadden de tonijntjes wel zin in wat half verteerde toast met jam. Nadat we een half uurtje met de motor uit in het water lagen met de hengel in de hand, had BJ beet. Hij gaf de hengel door aan mij, met de taak hem omhoog te vissen. Hij had nog niet eens vijf seconden beet en de vis was nog nergens te bekennen, maar BJ wist precies wat hij aan de haak had: een rainbow runner. De rainbow runner maakte het me niet makkelijk om hem uit het water te halen. Uiteindelijk is het gelukt, hij was 77cm lang (en zwaar, maar niet gewogen)! Na nog meer pogingen voor tonijn was dat niet gelukt. Na een half uurtje en nog een haai te hebben gezien, stonden we weer op de pier. En... de rainbow runner mocht mee naar huis! Dus met de vis in m'n hand liep ik terug naar de auto, waar ik opeens bedacht... Hoe bereid ik deze vis ooit voor??

Eenmaal terug op het thuisfront ben ik maar wat YouTube gaan kijken. Handschoentjes aan gedaan, en uitproberen maar! Het was een smerige en lastige bedoeling, maar het ging verrassend goed! Na alle vinnen eraf te hebben gesneden en de schubben eraf te hebben gehaald, was het tijd voor de onthoofding. Toch een beetje met mixed feelings. Nog maar een paar uur eerder lag ie nog in de zee te zwemmen met z'n vriendjes, waarna hij aan verstikking is overleden op de boot en nu levenloos op het aanrecht ligt, waar een of andere lul met een mes in hem zit te snijden, half wetende wat ie aan het doen is. De vis was hard en groot, dus het duurde even voordat het koppie eraf was. Eenmaal eraf kwam ook het bloed eruit en kwamen alle ingewanden om het hoekje kijken. Na alles eruit te hebben gehaald en hem van binnen goed schoongemaakt te hebben, kwam Ozwin aanrijden, precies op het goede moment. Ik vertelde dat we deze vis hadden gevangen en dat ik tot hier ben gekomen, maar YouTube niet uitlegde hoe hem verder in stukken te snijden.

Ozwin kon z'n gelukt niet op: hij heeft tot een paar jaar geleden zelf ook heel erg veel gevist, maar sinds hij is gestopt (hij is 55) eet hij eigenlijk nooit vis meer omdat het nergens echt wordt verkocht. Door klimaatverandering en vroegere overbevissing is het steeds lastiger om te vissen, en dus gaat alles naar eigen consumptie of naar restaurantjes. Voordat hij kwam helpen stopte hij eerst alle ingewanden en het hoofd in een tas. "Nu ik nooit meer vis eet gebruik ik elke centimeter van de vis, dus deze neem ik mee!". Ook zei hij dat ik het verrassend goed had gedaan tot nu toe! Hij liet me zien hoe je de vis kan scheiden van alle botten, niet niet veel later lag er een enorm bord vol met grote lappen vis klaar. Ondertussen miauwde de kat ongeveer non-stop, maar na wat stukjes van Ozwin was die lekker aan het knabbelen op de grond achter ons. Het openmaken en schoonmaken van de vis was eigenlijk veel leuker dan ik had verwacht! Een paar uur later gooide ik de barbecue aan en lagen de eerste stukken op het vuur. Omdat het m'n laatste dag is had ik geen zin om nog allemaal groente, saus, of kruiden in te slaan, dus ik heb het opgegeten met alleen een wortel ernaast die ik nog had... Ondanks de kale bedoeling was ie erg lekker, mede natuurlijk door hem zelf gevangen en bereid te hebben. Er waren nog heel veel lappen over, dus morgen is er nog een lunch, en de rest gaat naar Ozwin, die z'n geluk niet op kon.

Savonds kon ik natuurlijk vis eten, maar koos ik ervoor om uit eten te gaan. Dit heb ik deze hele reis eigenlijk heel erg weinig gedaan, dus kon het wel een keertje. Naast de Crazy Uga is er nog een bekend restaurantje in Alofi, Kai Ika. Dit is een klein sushi en pizza restaurantje, waar ik een eigen gebrouwen biertje had en de Niuean pizza met vis en papaya! En toen kwam toch wel de harde realisatie dat dit de laatste dag was...Baca lagi