Carboneras to Garrucha

Today was a much easier day than yesterday, although long (27 km). We had an easy flat start. We were puzzled by a gigantic hotel looking old, partly spray painted, with cranes and “demolition ya” behind the windows.
Then climbing to a path along the perimeter of the mountain (or was it simply a massive rock formation?) beside the sea. There was some erosion at parts. Very likely two spots will erode completely soon, and the Argar will have to be re-routed.

We then turned inland, walking along a Rambla (dry waterway) until we reached an old mining tunnel with a low entrance. Once we had crawled in we could stand, and easily walk the 400 metre length using our headlamps. The tunnel has a reputation as dangerous due to potentially falling rocks, but it seemed quite sound to us.

Our walk then took us back toward the sea, we missed a turn and ended up on a dry river bed. We decided to follow it for 4 km as it was easy and nice soft for the feet (like walking on rubber tiles). There we saw our first and up till now only blossoming almond tree.

We got back on the Camino just before reaching the coast. Then another path cut into the face of the mountain. Again there was a steep drop to the sea, but this path was wide and even and mostly had a fence between walkers and the sea, appearing to be a recent construction. This path was very close to the beginning of a series of beaches and was used as a recreation trail.
When we got down to sea level we cooled our feet. By then the temperature was round 20 degrees.

The next 10-12 km were flat and on hard surfaces, following promenades along an endless series of holiday resorts. It was very unappealing and changed my perception of the Mediterranean Sea, which I had previously thought of as a desirable place to go. We missed the natural environment and for the first time put in our headphones to listen to music.

We have sore feet from the long walk on tarmac, but have a very pleasant hotel room with great beds and a little patio where we enjoyed our picnic dinner. No need to go anywhere until morning. ~Debi

Accomodation:
Hostal Manolo, 1 km from the Camino, 50 euro for a room for two, clean and very hot (yeah!) water.

——— NL ———-

Vandaag was een veel makkelijkere dag dan gisteren, hoewel lang (27 km). We begonnen met een makkelijke, vlakke route. We waren verbaasd over een gigantisch, oud hotel, voor de helft bespoten met graffiti, met hijskranen en borden met "sloop" achter de ramen.

Vervolgens klommen we naar een pad langs de rand van de berg (of was het gewoon een enorme rotsformatie?) langs de zee. Op sommige plekken was er sprake van erosie. Het is zeer waarschijnlijk dat twee plekken binnenkort volledig zullen eroderen en dat de Argar-route omgeleid zal moeten worden.

Daarna sloegen we landinwaarts af en liepen langs een Rambla (droge waterweg) tot we een oude mijntunnel met een lage ingang bereikten. Nadat we erin waren gekropen, konden we staan ​​en de 400 meter gemakkelijk afleggen met behulp van onze hoofdlampen. De tunnel staat bekend als gevaarlijk vanwege mogelijk vallende rotsen, maar hij leek ons ​​prima in orde.

Onze wandeling ging vervolgens weer richting de zee. We misten een afslag en kwamen terecht in een droge rivierbedding. We besloten deze 4 km te volgen, omdat het pad makkelijk en aangenaam zacht was voor de voeten (alsof we over rubberen tegels liepen). Daar zagen we onze eerste en tot nu toe enige bloeiende amandelboom.

We kwamen weer op de Camino terecht vlak voordat we de kust bereikten. Daarna volgde een ander pad dat in de bergwand was uitgehouwen. Opnieuw was er een steile afdaling naar de zee, maar dit pad was breed en vlak en grotendeels afgeschermd door een hek, dat er recentelijk leek te zijn geplaatst. Dit pad liep vlak langs het begin van een reeks stranden en werd gebruikt als recreatiepad.

Toen we beneden op zee nivo waren, koelden we onze voeten in de zee. De buiten-temperatuur was toen ongeveer 20 graden.

De volgende 10-12 kilometer waren vlak en over een harde ondergrond, langs promenades langs een eindeloze reeks vakantieoorden. Het was erg onaantrekkelijk en veranderde mijn beeld van de Middellandse Zee, die ik eerder als een aantrekkelijke bestemming had beschouwd. We misten de natuurlijke omgeving en zetten voor het eerst onze koptelefoon op om naar muziek te luisteren.

We hebben pijnlijke voeten van de lange wandeling over asfalt, maar we hebben een zeer aangename hotelkamer met heerlijke bedden en een klein terrasje waar we van ons picknickdiner hebben genoten. Je hoeft nergens heen tot morgenochtend. ~Debi

Accommodatie:
Hostal Manolo, 1 km van de Camino, 50 euro, schoon en heerlijk heet water (yes!).Read more