Dag 4: Rottevalle - Ureterp

Ik mocht uitslapen vandaag want korte afstand, maar ben ben om 8.00 uur wakker, dus ga er maar uit. Ik start rustig op en loop na een kopje koffie op de veranda van de pipowagen de snelste weg terug naar Rottevalle. Ik ben er in een half uur. Ik haal wat bij het bakkertje en loop naar het bankje waar Almar me gisteren heeft opgepikt. Daar start de etappe voor vandaag. Het stuk naar Drachtstercompagnie loopt voornamelijk langs wegen, maar komt langs leuke huisjes. Ik vind het leuk, interessant en soms verdrietig om te zien waar en hoe andere mensen wonen. Ik zie riante moderne huizen, oude huizen die goed onderhouden zijn en ooit prachtige huizen en boerderijtjes met enkel glas en afgebladderde kozijnen. Kanten gordijntjes netjes voor het raam, plantjes op de vensterbank, maar wat zal het er straks in de winter koud zijn. Ook kom ik langs de twee Wâldhûskes. Twee van de allereerste woningwetwoningen in de omgeving. Het is herfst en al vier dagen vallen de eikels bij elke windvlaag van de bomen, en ze hebben hier veel eikenbomen. Ik vraag me steeds af wanneer het moment komt dat er een eikel op mijn hoofd valt. Als ik op een bankje zit valt er een 3cm naast mijn been, een helft blijft liggen, die gaat mee in de jaszak. Ik loop even later met mijn duim onder mijn borstband, ik heb altijd het idee dat het de druk wat van de schouders haalt. Je hand wordt dan een soort kuiltje. Ik loop, hoor een eikel vallen, die stuitert terwijl ik loop op en beland in het kuiltje van mijn hand. Hoe dan? Even grote kans dat je de Staatsloterij wint, dat was ook leuk geweest, maar vanaf nu is dit mijn Geluks Eikel. Ik loop Drachtsterscompagnie binnen langs de plek waar ik vannacht sliep, eet op een pleintje mijn roombroodje en ga weer verder. De weg loopt vooral langs wegen en telkens denk ik dat ik iets gemist heb, iedereen rijdt zo hard alsof de Russen zijn binnengevallen. Ik word er niet vrolijk van en ben blij als ik in Ureterp ben. Daar haal ik boodschappen en loop een lang recht pad tussen de weilanden door naar mijn slaapplek. Een veel te groot appartement, maar wel comfortabel. Ik prik twee blaren door, op mijn kleine teen en onder mijn voet. Ik bel met Kim, er is een lieve kat, een hondje komt langs en wil dat ik eikels gooi (ga weg ik wil de kat die nu op de schutting zit aaien), en het is fijn. Geen denderde dag tussen de lunch en aankomst hier, maar nu is het goed.Read more