Dag 1: De reis

Om 7.15 uur hebben we de bus naar Utrecht CS. Mooi op tijd stappen we in de trein naar Rotterdam. Eerst koffie. De automaat bij de AH blijkt een haast onneembare horde. Maar na poging 5 staan er twee kopjes cappuccino. Opzoek naar de trein, die staat niet op het bord en de dame van de informatie stuurt ons door naar NS Internationaal. Daar blijkt dat onze trein niet bestaat Does not exist wordt er op ons formulier gezet. We worden omgeboekt en mogen vanaf nu lobbyen bij de treinmanagers voor een zitplek. Vertrek een uur later, dus we bezoeken alle winkels en scoren nog een paar Holland sokken. Nou daar gaan we naar Parijs. In fantastisch Frans Engels regelen we een zitplek bij de treinmanager. In Parijs hebben we 2 uur de tijd dus halen boodschappen en doen een drankje op een terrasje. Weer lobbyen bij het personeel, want we hebben geen QR code om de poortjes door te komen. Die komen we door, dan nog de trein in zien te komen. Het lukt en we krijgen een plek aan een tafeltje. Relaxed. Nog 7 uur te gaan tot Milaan. Dan vragen twee Italiaanse vragen of ze erbij mogen zitten. Uiteraard. Soms moet je twee keer nadenken. Ruim 2 uur lang praten ze, op verzoek van de buurvrouw moeten ze fluisteren maar dat lukt niet altijd. Non stop. Gelukkig stoppen we bij een station en stappen ze uit. Rust, want blijkbaar is iedere coupé een stilte coupé. We rijden door de Alpen en het is prachtig. We kunnen er niks aan doen, maar als de buurvrouw ook uitgestapt is slaat de meligheid toe. Dan komen we aan in Milaan, op naar de metro naar ons appartement. We doen vele pogingen een kaartje te kopen, geen succes. Het is klaar, het is op. We pakken een taxi. Voor de deur worden we afgezet. Uiteraard lukt het de eerste twee keer niet om de deur te openen met de code. Verkeerde code, te laat duwen. Maar dat hoort bij deze dag. We lopen even naar beneden naar de Green Pub en bestellen een fles wijn. Welke willen ze weten: De beste graag. Die kost € 17,00. En dan zitten we eindelijk met een wijn op ons balkon.Read more