Wakker worden op Pico!

Om 5 uur gaat onze wekker, en we beginnen vast met inpakken. Onze gids komt een paar minuten later aan, en we breken snel ons tentje af, want dan kunnen we nog even sterrenkijken! Alle wolken en mist zijn weggetrokken tegen verwachting in, en wij hebben nog nooit zoveel sterren gezien! We kunnen de Melkweg goed zin, práchtig! We kunnen uren blijven kijken, maar we moeten toch echt gaan voor de zonsopkomst. Onze backpacks en walking sticks laten we achter op de rand van de krater en we klimmen op onze handen en voeten in het pikkedonker verder, dit is het echte werk! Onwijs leuk, maar hoe komen we ooit naar beneden??
Bovenop de top is het nog rustig en we zoeken een lekker plekje uit, er is een stukje vlak om op te zitten. Er arriveren steeds meer mensen maar echt heel druk wordt het niet, wel luid, want een groep Portugezen en een groep Duitsers zijn wat aanwezig. Achja, we hebben wel het mooiste plekje. De zon komt langzaam op, en we zien steeds meer eilanden in de oceaan. Faial natuurlijk, Sao Jorge, Graciosa, Pico zelf en ook Terceira is zelfs zichtbaar, zo helder is het het hele seizoen nog niet geweest! We zien een geweldige zonsopkomst en ook de gidsen die dit wekelijks zien zijn zichtbaar onder de indruk, zo helder en dat nog wel met zo'n slechte voorspelling!
Heel gaaf ook om de schaduw van de vulkaan te zien aan de andere kant, zo stijl en zo'n perfecte kegel, het lijkt wel nep!
Tijd om de afdaling in te zetten. Ehh, hoe?? Nou, zoals een spinnetje, handen en voeten, en soms op je billen! Wel even spannende momentjes, maar zonder kleerscheuren zijn we beneden. Beeldmateriaal hebben we niet, we waren bezig met overleven maar geloof ons, dat was spannend. We gaan nog even lekker zitten op de rand van de krater voor een ontbijtje met de dezelfde inhoud als gisteravond, geen culinaire hoogtepunt maar wel voedzaam. We zetten de afdaling in, en zijn al gewaarschuwd dat het pittiger is dan de weg naar boven. Nou, dát hebben we geweten pff! Wij niet bepaald berggeitjes uit ons platte Nederland, en ook zijn de paden veel modderiger dan gisteren door de mist en regen uit de lage wolken, hier en daar ligt er zelfs een beetje ijs op het pad! We glibberen naar beneden, en gelukkig krijgen we steeds meer vertrouwen in onze grip en onze walking sticks. Het is een stuk warmer dan gisteren en we pellen langzaam onze laagjes af, als een 'hot onion', waar we verschrikkelijk om lachen met zijn 3en. We halen af en toe grote groepen in, maar worden ook regelmatig ingehaald. We nemen weinig ruststopjes om de vaart er een beetje in te houden. Ook zien we af en toe groepjes omhoog klimmen, en het is een leuk spelletje om te raden of ze het gaan halen of niet met onze gids. We zien de parkeerplaats steeds dichterbij komen, en nemen 1 uitgebreidere stop bij de 'shelter cave' waar vroeger werd geslapen voordat er een mountain house en de weg tot 1200m was, dit was destijds het halfweg punt van de reis. Een half uur later arriveren we weer bij de mountain house, we hebben het gehaald! Kapot, zere knieën, voeten, tenen, benen, rug, alles! Maar ook heel blij en wat was dit een hoogtepunt!
We ontvangen nog een certificaat bij inleveren van onze SOS knop en nemen een foto bij het standbeeld van de beschermengel van de klimmers van de berg met onze gids, wat een lieve en leuke man. Hij vertelt ons dat dit een van zijn favoriete klims dit seizoen was en bedankt ons voor de gezelligheid, en na het ompakken van de geleende spullen nemen we afscheid.
Op naar ons hotel maken we een tussenstop bij de supermarkt en kopen snacks en diepvries pizza's, wij komen ons appartement niet meer uit! Eerst lekker douchen en de was doen, dan op de bank lekker eten, uitrusten en kleine siëstas. We gaan optijd naar bed, en hopelijk zijn we morgen weer fit genoeg voor avonturen, maar nu voelen wij ons zeker 90+ en lopen ook zo haha.Read more