Melvin Elzing

Joined April 2017
  • Day23

    Dag 22 - Shibuya staat altijd paraat

    May 6, 2017 in Japan ⋅

    Een nieuwe zonnige dag op deze al super awesome vakantie! Het kan bijna niet meer stuk. We werden alleen een beetje laat wakker (rond een uurtje of half 11), maar dat kwam voor mijn gevoel alleen maar beter uit aangezien ik het idee had dat ik pas om vier á vijf uur in slaap viel. Snel gedoucht en erop uit getrokken.

    Onze reis begon bij het station. Nu we JRPass-loze plebs waren moesten we natuurlijk een andere oplossing zoeken. Wij braaf naar het toerismecenter gebeuren, blijkt dat je die kaarten gewoon uit de machine moet halen. Weer wat geleerd. Vervolgens zijn we gelijk naar een ander station gelopen om tickets te regelen voor naar het vliegveld op maandag. Goede voorbereiding is het halve werk zullen we maar zeggen.

    Onze eerste stop vandaag was Ikebukero, een nieuw stadsdeel waar we ook nog niet geweest waren. Arjen wilde graag de architecten toerist uithangen. Er is namelijk een Japanse architect die altijd aparte gebouwen creeërt met als hoofdthema natuur en daardoor heel veel hout gebruikt. Dit gebouw was nog redelijk braaf (is tenslotte een city hall), maar kent toch een hoop elementen die je nergens anders ziet. Op de tiende etage zou ook nog een tuin moeten zijn, maar daar konden we helaas niet heen omdat alles afgesloten was vanwege Golden Week.

    Onze weg vervolgend kwamen we bij een gigantische hoge toren uit met onderin een winkelcentrum tot dat we een lift tegen kwamen. Waarmee je naar de 59ste verdieping kon! Hier waren allemaal restaurantjes en natuurlijk een fenomonaal uitzicht. Bizar dat overal waar je om je heen kijkt vanaf zo hoog gewoon stad ziet. Logisch met veertig miljoen inwoners, maar als koel harde Nederlandse kikker blijft het apart. Het mooiste uitzicht was vanaf een restaurant waar je niet zomaar in mocht lopen en om nou bijna 40 euro te betalen voor tien stukjes sushi gaat me wat te furrr.

    Vervolgens weer met de lift naar beneden getransporteert (wat echt snel gaat ook!) en vervolgens een An!mate ingedoken tegenover het winkelcentrum. Normaal gesproken is dit een winkel waar ze allemaal manga, animé en de likes verkochten, maar dit filliaal was speciaal gericht op vrouwelijke cosplayers (denk ik). En ik maar denken dat ze al die toffe shit zelf maakte. Het hing hier gewoon in de winkel! We zijn er vanzelfsprekend ook niet lang gebleven. Het was ondertussen wel al lunchtijd! Vanwege we de drukte kozen we maar weer voor de zijstraatjes techniek die dit keer gelijk zijn vruchten afwierp waarbij we belanden bij een Vietnamees restaurantje. Hier een lekkere kip noodles soepje gehad. Waar je een mini stukje peper bij kreeg. Maar dayummmm wat maakte die het geheel pittig. Wel super lekker maar wel bizar. Vraag me af wat voor een peper dat was. Daarna nog een beetje rondgelopen op zoek naar een parfaitshop, cuz we like sweet stuff! Eentje gevonden, maar daar stond een rij en Nederlanders houden niet zoveel van rijen als Japanners. Uiteindelijk geen parfait gevonden, maar nog wel een geinige Inari shrine.

    Next stop: Shibuya. Daar zou namelijk ook weer een gebouw van diezelfde architect staan. We hebben hem alleen nooit gevonden dus zijn we maar wat gaan rondwandelen en kwamen we uiteindelijk terecht bij een cd winkel. Niet zomaar één, maar één achterlijk grote met dik acht verdiepingen! Daar hebben we dus een flinke tijd lopen rondneuzen en onszelf laten verleiden om allemaal toffe soundtracks te kopen, maar we hebben ons in kunnen houden. Wel heb ik weer een hoop toffe bandjes ontdekt dus qua muziek zit het wel goed voorlopig (wist niet eens dat Steel Panther een nieuw album had). Uiteindelijk kwamen we wat bladmuziek tegen wat Arjen interesseerde. Helaas hadden ze hier niet wat hij zocht, maar bij navraag spurde de madam weg en kwam ze terug met de locatie van een Yamaha-winkel waar ze wel meer zouden hebben. Attent.

    Wij de directions gevolgd, maar we konden dat kreng nergens vinden. Drie rondjes gelopen om het gebouw om zeker te weten of we hem niet gemist hadden, but to no avail. Toen maar gaan zitten bij een barretje in de buurt (ha! gewoon bier drinken in een wijnbar, omdat het kan!) waar we het gelijk nagevraagd hadden en waar we van dude achter de bar te horen kregen dat hij gesloten was. D0h, dat schiet niet op natuurlijk. Tien minuten later kwam hij (zonder enige vorm van vraag door ons) met route beschrijvingen naar andere muziekwinkels. Dit waren helaas alleen gitaarwinkels en daar zal je niet zo snel bladmuziek voor piano vinden, maar het gebaar is nice! Zeker omdat ze het uit zichzelf doen. Kunnen wij nog wat van leren.

    Op naar voedsel! Uiteindelijk binnen gelopen bij een Shabu Shabu tent ergens op de 7e verdieping. Dat zou moeten inhouden onbeperkt vlees, maar dat was het niet echt I guess? We kregen een grote pot met kokend water op tafel met daarin wat zeewier (dachten we). En daarnaast een schaal met wat vlees. Het voelde heel onnatuurlijk om vlees in water te koken en het vlees had eigenlijk ook geen smaak. Het enige smaak kwam van het sausje wat op tafel stond. Ook het personeel wat er rondt liep leek alles behalve geïnteresseerd te zijn in de gasten die er zaten. Een uurtje or so later vroeg hij of we nog een "last call" van vlees wilde, maar we zaten er al zo doorheen dat we dachten van laat maar. En wat nou onbeperkt eten. All in all veels te veel moeten betalen voor die baggerzooi die ons voorgeschoteld werd en ook zeker niet iets wat ik zou aanraden. Ook al lig je dood te gaan van honger op de straat en zou het het enige tentje zijn.

    Ondertussen was het al donker geworden en scheen de neon feller dan ooit te voren. Wij nog wat winkeltjes doorgestruind (niets gevonden, behalve dat Dipper Dan zich ook in Tokyo heeft genesteld), waarna we maar op zoek gingen naar een dessert, want de honger was eigenlijk nog niet gestilt. Dus wij liepen braaf op straat te struinen op zoek terwijl zo'n propper achtig vrouwmensch vroeg ik een massage wilde? Beleefd sloeg ik het af waarna haar tweede vraag kwam:"blowjob?" Die zag ik even niet aankomen. Geen idee of ik er zo wanhopig uitzie, maar het is goed om te weten wat de mogelijkheden er zijn en de industrie hier ook prima draait, I guess.

    Uiteindelijk een tentje gevonden waar we van de "schrik" kon bekomen en waar we een parfait naar binnen hebben gewerkt met tapioca. Een raar soort tropisch zaadvrucht waar je érg veel op moest kauwen. Na de parfait en wat drankjes vonden we het wel weer welletjes en hebben we de trein terugpakt naar Ueno en zijn we terug gegaan naar het appartement.

    TL;DR - Ikeburo geweest. Architectuur gezien. Op de 59ste etage gestaan. Geluncht in vietnamees restaurantje. Naar Shibuya geweest, muziekwinkel uitgewoond, rondgestruind, niet lekker gegeten, aparte voorstellen gehoord, dessert gevroten.

    Dag - Het is alweer bijna voorbij - 私はまだそのフェラチオがどれほど高価なのか疑問に思います
    Read more

  • Explore, what other travelers do in:
  • Day20

    Dag 21 - Tandenknarsend treinreizen

    May 3, 2017 in Japan ⋅

    Onze laatste grote reisdag (naast het terug keren naar het land van de Chrysanten, de letterlijke vertaling van Nederland in het Japans) is vandaag aangebroken. We gaan vanaf Hiroshima heeeuuulemaal terug naar Tokyo. Dus van links naar rechts zeg maar. Met een overstap op Kobe wat op 1/4th op de weg ligt. Allebei met de hogesnelheidstrein de Shinkansen (waar een nieuwe groene versie van is die er van de bovenkant als een mislukte clownschoen uitziet). We hoefde pas rond 12 uur de trein te hebben en dat kwam goed uit want we hoefde pas om 11 uur opgebokt te zijn uit het appartement.

    Ik stond rond een uurtje of 10 van de zon te genieten op het balkon en zag bij de ingang van het gebouw een vrouw staan wachten, een vrij lange tijd. Ik gapte voor de gein dat ze op ons stond te wachten als schoonmaakster van het appartement. Wat bleek nou; toen wij weggingen pakte diezelfde vrouw de sleutel uit de brievenbus die wij er zo braaf hadden in gestopt! Ik had dus gelijk. Arme vrouw heeft dus dik een uur staan wachten in de brandende zon! Oh well, niet onze fout.

    Wij bepakt en bezakt naar het station gehuppeld waar we voor één van de laatste keren onze JRPasses flashte om door te lopen mogen. Hij verloopt helaasch na morgen dus we moeten hem vandaag nog maar even goed gebruiken. Je kan de pass namelijk maar voor één, twee of drie weken aanvragen. Dus om rond te reizen in Tokyo moeten we opzoek naar een andere oplossing. De eerste Shinkansen ging lekker soepel. Uiteraard weer gereserveerde stoelen en hoewel er een dude in mijn stoel zat, zag hij ook snel in dat hij de verkeerde stoel had. Niets aan de hand.

    Overstap op Kobe? Geen zweet. We mochten bezichtigen hoe een buitenlandse vrouw moeite had om haar afval te sorteren (ze zijn hier super goed met afval sortereren en het stond er duidelijk op. Zowel in het Engels als met een plaatje). Dus dat was een grappig momentje. Wij in de trein stappen die vrij leeg was, oh chill dachten we nog! Een lekker rustig ritje voor de boeg. I GUESS NOT.

    De mensen die mij kennen weten dat ik niet zo'n fan ben van kinderen. Dit komt voornamelijk door het gehuil en het gekrijs. Nu zat er toevallig een peuter zo goed als de hele reis non stop te janken. Echt niet gezond. Ik kreeg bijna medelijden met de moeder. Deze liep steeds weg met het kind naar het tussenstuk, maar ook vanaf daar was zijn symphonie van helse geluiden duidelijk hoorbaar. Dan moet je nog na gaan dat ik aan het gamen op de Switch was mét oordopjes in. Hels kabaal! Zeker toen me Switch op een gegeven moment leeg was. Daarbij kwam ook nog dat ze er pas de tweeder laatste halte uit ging.. arrgghhh, ik kon op een gegeven moment mijn prachtige rode lokken uit mijn hoofd trekken en in dat kind zijn smoelwerk te douwen. Ik heb me gelukkig kunnen inhouden. Ironisch genoeg zat er een mooie dame schuinachter ons met een nog jonger kindje waar niks mee aan de hand was. En hoe meer haltes we passeerselde, hoe meer kinderen erbij kwamen. Ik denk dat het "ginger-martel-dag" was in Japan.

    Ruim drie uur later waren we in Tokyo en een snif frisse lucht deed de reis alweer voor een groot gedeelte vergeten. Wij weer richting Ueno waar ook dit keer onze laatse verblijfplek verblijft. Ironisch genoeg niet eens heel ver van onze vorige locatie in Tokyo. Alleen is dit appartementje een stuk beter dan onze eerste ervaring in Tokyo. Twee ruime bedden, een aparte douche en wc. En gewoon ruimer dan we gewend waren van de afgelopen logeerplekken. Mooie manier om te eindigen!

    Nadat we een beetje gesettled waren hebben we een stukje gelopen richting Ueno Park. Om te kijken hoe het eruit zag zonder de Sakura bloemen die we de eerste anderhalve week zo voor lief namen. Het antwoord is: een stuk minder impossant. Hoewel het nog steeds een mooi park is, voegt de Sakura schoonheid echt wat toe. Dat realiseren we nu pas nu we het zonder de rossige bloemetjes moeten doen. Bizar hoe we dat voor lief namen. Japan is een mooi land <3. Na een kleine wandeling door het park kwamen hoorde we wat muziek na waar we een Japanse junk (denk ik) tegenkwamen die zei dat er een gratis concert was. Nou jah, we zijn natuurlijk Nederlands dus daar zijn we gretig op ingegaan!

    In een soort openlucht theather stond een band een soundcheck te doen. Waarna ze één nummer speelde en vervolgens van het podium verdwenen. Wij dachten dat net gewoon groepies waren die de instrumenten checkte, maar even later kwamen ze weer op het podium en speelde ze wat nummers. Tussendoor nog een heel emotioneel (blijkbaar, want hij moest een traantje wegpinken) verhaal en na een geoot half uurtje was het afgelopen! Toch best leuk om te zien. Het was waarschijnlijk een klein lokaal bandje.

    Door de muziek was de honger toegeslagen en besloten we maar om te gaan foodseleren. En er was één plek die ik vorige keer gezien waar ik absoluut heen wilde: het hard rock café! Het is een tick van mij om in elke stad waar ik ben waar ook een hardrock cafe is, om daar te eten en een shirt te kopen. Zo gezegd, zo gedaan. Heerlijke burger naar binnen gestouwd onder begeleiding van bijna alleen maar degelijke muziek (wtf doet dat nummer van rihanna/coldplay en 1 of ander wazig maroon 5 zonder gitaren er tussen?). Daarna nog een shirt gekocht, want traditie.

    We hadden nog geen zin om terug te keren dus hebben we een rondje door Ueno gelooen wat hilarische beelden opleverde. Het is natuurlijk nog steeds Golden Week en daar maken de mensen gretig gebruik van. Er liepen een hoop aangeschoten mensen over straat gekke dingen te doen. Grappig gezicht. Er liep zelfs iets rond wat op bewaking leek, maar ik kreeg er meer een nare vibe van. Om die te ontlopen zijn we maar terug gegaan naar het appartement waar we ons klaar hebben gemaakt om te gaan pitten.

    TL;DR - Een oude vrouw laten wachten. Treinreizen met een jankend kind drie uur lang is kut. Ueno park is toch minder mooi zonder sakura. Gratis concert gezien. Gegeten bij hard rock cafe. Japanners zijn grappig als ze dronken zijn.

    Dag who cares - 私の糞は今日恐ろしいにおいをした
    Read more

  • Day20

    Dag 20 - Hana Festival - Golden Week!

    May 3, 2017 in Japan ⋅

    Vandaag gingen we Hiroshima zelf onderzoeken. Zoals jullie waarschijnlijk al weten is er hier een atoombom gedropt in de Tweede Wereldoorlog en wij waren van plan om vandaag daar wat meer over te leren. We begonnen ons zoektocht te voet, want je kan nooit genoeg lopen natuurlijk. Het is heel raar hier in Japan als je op sommige kaarten kijkt. In Kyoto was een stukje wat bijvoorbeeld heel kort leek, een pleuris end lopen. Hier in Hiroshima was het allemaal omgekeerd! Alleen maar beter natuurlijk!

    We begonnen onze speurtocht bij de Atomic Dome. Een gebouw wat niet helemaal in elkaar is gezakt door de bom (de bom ontplofde 600meter in de lucht boven het middelste eiland van Hiroshima). Dit is nu een beschermd monument en staat als teken voor vrede van de Japanners. Dat er maar nooit meer zo een wapen gebruikt mag worden. Ruim 200.000 hebben alleen al in Hiroshima het leven gelaten door de bom. De dome staat naast het peace memorial park waar onder andere het museum staat en nog meer monumenten gericht op vrede en de bom. Zeer impressive om te zien en ik kan me niet voorstellen hoe het er toen uitzag aangezien alles weer opgebouwd is. Er liep ook een man rond bij de Dome, die allemaal mappen in verschillende talen had samengesteld over de beruchte dag. Hij was op de dag namelijk nog een fetus in zijn moeders buik. Door straling hebben veel baby's en fetussen het niet overleeft en hij claimde meer informatie in die mappen te hebben staan wat ze niet bij het museum hadden. Zijn familie's verhaal stond er ook in. Heavy allemaal. Er was ook een monument gemaakt waar je kon bidden die precies uitkeek op de A-dome.

    Daarna wilde we naar het museum, maar het was een beetje druk. Wat blijkt nou? Het is Golden Week! Dit zijn drie nationale feestdagen achter elkaar in Japan waarbij alle scholieren vrij zijn en dus een lang weekend hebben. Super leuk voor ze, maar vergeet niet dat Japanners naast deze "vakantie" en de zomervakantie verder geen vakanties hebben (we hebben het nog niet zo slecht). Goede reden om los te gaan en dat kunnen ze hier wel! We liepen namelijk zo maar het begin van het Hiroshima Hana (bloem) Festival 2017 binnen waar ze met een optocht bezig waren. Super tof om te zien! Allemaal dansende, sportende mensen die in de optocht meeliepen. Allemaal school gerelateerd en de kleintjes werden natuurlijk ook niet vergeten.

    Na een tijdje duurde het allemaal wel erg lang en probeerde we ons door de drukte heen te wurmen langs alle mensen en alle kraampjes die super lekker ruikend eten verkochtte. We wilde even wat lunchen, maar zijn uiteindelijk toch eerst richting Hiroshima Castle gegaan! Want ook Hiroshima heeft een kasteel en die laten we niet ongerept natuurlijk. Een flinke wandeling door de stad, zijweggetjes en ondergrondse passages later kwamen we bij het kasteel terecht en liepen we gewoon naar binnen. Het stukje binnen de kasteelmuren is gratis om te bezichtigen. Hier was ook een Shinto tempel te vinden waar Arjen aan een tablet een super awesome bericht heeft achtergelaten. Die berichten worden gezien als wensen gericht aan de goden. Als je deze op een tablet opschrijft en hangt dan worden die wensen naar de Goden toegebracht. Een mooie manier om ermee om te gaan.

    Toen gingen we door naar het hoofdgebouw van het kasteel zelf. Uiteraard is het kasteel ook getroffen door de atoombom en zo goed als compleet weggevaagd. Op de kasteel grond waren ook alleen nog maar funderingen en omheiningen tezien van wat er ooit gestaan heeft. Alleen het kasteel is wel herbouwd zoals het er origineel uitzag. Ze hebben er alleen een museum van gemaakt. Super impressive, maar je mocht alleen geen foto's maken helaas. Hier hebben we harnassen van Samurai gezien, katana's, informatie over het ontstaan van Hiroshima, de effecten van de bom (met foto's) en nog veel meer. Op de bovenste etage had je uitzicht over Hiroshima zoals de keizer vroeger ook gehad zou hebben. Een educatief dagje al so far! Het kasteel had ook een katachtige mascotte! De lijst wordt weer groter.

    Toen zijn we weer terug gelopen richting het centrum en kwamen we middenin het Hana festival terecht! Deze was nog vollop bezig. Ze hadden de grootste weg van Hiroshima compleet afgezet en het stond overal vol met podia waar optredens werden gegeven en kleine kraampjes die voedsel en drankjes verkochten! Een soort Parkpop, maar dan niet in een park. En cooler, want Japan. Zo hebben we even staan kijken bij een soort vrouwen drumband die ook een toneelstukje over demonen erbij deden (denk ik). Deze groep had ook een oudere fluitspelende man erbij zitten die er gewoon badass uitzag. In mijn volgende leven (als dat een ding is) wil ik die man zijn met de stem van die buschauffeur uit Kyoto.

    Daarna liepen we door, even biertje gehaald, want nu mag je op straat drinken en kwamen we terecht bij een "rock" podium waar vier dames en een dude bezig waren met een optreden. Hier ook even bij staan kijken en ze waren nog best goed! Geen idee waar ze over zongen, maar het waren scholieren dus het zal wel niets heel bijzonders zijn geweest. De sfeer zat er in ieder geval goed in! Wij weer doorlopen nadat ze klaar waren en kwamen we weer terecht bij een groepje trommelfanaten die er nog verdomd goed in waren ook. Zo in sync, met danspasjes erbij en switchend van trommels alsof het niets was. Ik wil niet weten hoeveel oefening daarin zit. Er zat zelfs een dame bij die zo hard aan het glimlachen was van plezier dat je er zelfs ook spontaan van ging lachen. Flower festival = awesome!

    Na een korte pauze in de schaduw genomen te hebben, (ik ben nog steeds een ginger eh) aangezien de zon immens zijn warme licht op ons neerdaalde, besloten we op zoek te gaan een craft beer cafe die ik eerder opgezocht had. Na wat rondlopen kloten hadden we hem gevonden en ondanks dat hij pas om 17:00 zou opengaan, was al open toen we aankwamen! Score!

    Daar hebben we eigenlijk een groot deel van de avond doorgebracht. Met lekkere biertjes, (tegen belachelijke prijzen. Dat wordt droog brood eten voor een maand als ik thuiskom) lekkere hapjes en goede gesprekken hebben we ons vermaakt. Na een beetje bekomen te zijn van de schrok van de rekening maakte we aangestalte om een parfait shop te vinden! Dit keer moesten en zouden we slagen!

    Wij liepen als twee beetje aangeschoten gaijin door de stad op zoek naar een parfait shop en je raadt het al, we hebben het niet gevonden. Alweer niet. Balen! Verslagen keerde we maar terug naar het appartement wat een flinke wandeling was die een stuk korter leek door het goede gezelschap. Eenmaal "thuis" aangekomen hebben we nog even ontspannen totdat we als een blok in slaap vielen.

    TL;DR - A-dome bezocht en memorial park. Golden week en daarmee ook het bloemen festival. Drukte. Optocht gezien. Hiroshima castle bezocht. Terug naar het festival. Een aantal optredens bezocht. Naar een craft bier cafe geweest. Veeeeel bier gedronken. Geen parfait shop gevonden. Groot end terug lopen.

    Dag - het gaat allemaal veels te snel - は、シャワーが小さくすることが多い
    Read more

  • Day20

    Dag 19 - Tropisch Eiland

    May 3, 2017 in Japan ⋅

    Je schuift de gordijnen open en wat krijg je? Volle zonnenschijn! Nice, dat wil je hebben op je vakantie. Vandaag was de planning om naar het eiland Itsukushima te gaan, wat bij Miyajimaguchi ligt. Hierdoor moesten we een trein pakken die richting op. Deze zat op de ochtend ook al helemaal vol, veel mensen zullen wel hetzelfde idee gehad hebben om het eiland te gaan bezoeken. Het eiland is zo bekend omdat er een gigantische houten torii gate staat in de zee, ook de shrine die erachter stond, is in/aan het water gebouwd, leerde we later. Overigens ter verduidelijking. Shrines (jinga) zijn van het Shintoïsme en tempels (otera) van het Buddisme

    Die JRpass is echt baas aangezien we daarmee zelfs niet voor de ferry naar het eiland hoefde te betalen. Een korte boattrip van tien minuten later en we waren op het eiland! Vanaf het schip zag je de shrine en de torii gate al opdoemen wat ervoor zorgde dat iedereen aan de railings ging staan om foto's te nemen. Zo ook twee Nederlanders die, na ons Nederlands te horen praten, geen enkel woord meer gesproken hadden. Alsof ze zich betrapt voelde ofzo. Gekke Dutchies. Daarna was het allemaal netjes van de boot af en werd je vrij gelaten op het eiland.

    Van die vrijheid hebben we gretig gebruik gemaakt door het eiland te verkennen. We zijn eerst de shrine gaan bezoeken waar je een klein bedrag voor moest betalen. Hier het handenwas ritueel gedaan (Japanners stonden er verbaast naar te kijken dat een Gaijin het deed en wist hoe het moest) en daarna verder de shrine en torii gate bezocht wat mighty impressive was. Oh, ik vergeet het bijna. Toen we het station uitliepen werden we weer begroet door een hertje! Deze lopen hier, net zoals in Nara, gewoon vrij rond. Zo mak als een lammetje (haha). Ik heb die beesten vak zat eten zien snaaien van mensen wat weer een hoop grappig Japans gebrabbel oplevert. Het toffe is dat de shrine op houten palen staat en dat bij vloed de omliggende omgeving onderstroomt, terwijl het bij eb een zanderige bedoening is. Helaas was het eb toen wij er waren, dus we hebben het niet onder water gezien.

    Er liepen ook veel scholieren rond, blijkbaar worden Japanse studenten vaak zat op een cultuur uitje gestuurd. We zaten ze een beetje te bestuderen terwijl ik een gigantische bak geschaaft ijs naar binnen zat te werken, want dat is hip hier. Denk ik. Het was in ieder geval wel lekker. We zaten aan een soort van strandje wat gelijk het gevoel van een tropisch eiland opleverde. Ontspannend! Daarna zijn we verder op onderzoek uitgegaan en wat blijkt nou? Je kan naar de top van de berg klimmen! Maar met Inari in het achterhoofd gaan we dat dus niet doen eh? Er stond dat de hike trail zo'n dik anderhalf uur was en dat je goeie "gear" (lees: schoenen ed) moest hebben dus dat schikte ook al af. Het was mogelijk om een kabelbaan naar de top te nemen, maar dat voelt als valsspelen.

    Op een gegeven moment kwamen we bij een Buddhistische tempel uit die in de bergen lag. Een groot complex met allerlei verschillende gebouwen waar zelfs een soort ondergrondse bidkamer was met allemaal lampionnen aan het plafond, wat een aantal mooie foto's opleverde. Hier hebben we wat meer geleerd over het Buddisme en de oorsprong (China) ervan en de invloeden. Interessant! Vervolgens zijn we weer doorgelopen en kwamen we uit bij een parkje op de berg waar we even doorheen gewandeld hebben. Dit zag er wederom weer mooi uit en bloemde Arjen zijn inspiratie van een Japanse tuin op. Het tofste is nog dat er een Ryokan (soort luxe guesthouse) bij zat waar je kon logeren. Zeker iets om te onthouden voor de volgende keer als ik Japan nog eens bezoek. Zeker omdat alle toeristen na een uurtje of vijf weg zijn omdat er dan geen boten meer rijden. De rust zou dan helemaal compleet zijn.

    Hoe meer we door het toeristische straatjes liepen (foooood everywhere!) hoe meer Nederlands we hoorde. Het werd bijna eng op een gegeven moment en dat was ook het moment dat we besloten maar terug te keren naar de boot. Hoppaa, wij weer in de rij en de rij werd nét afgesneden na Arjen en mij. Weer eens geluk gehad. Wij weer braaf terug met de pond en in een volle trein terug richting Hiroshima waar we even in ons appartementje gechilled hebben voordat we op onderzoek gingen voor een avondmaal.

    Aangezien bij ons in de buurt niet super veel was en we niet weer zin hadden in een "meh" burger, besloten we één van de eerste tentjes in te duiken die we tegenkwamen. Goede keus geweest. Hier hebben we gesmikkeld van wederom allemaal kleine gerechtjes (dat is hét ding hier in Japan) en groot bier besteld waar je ook écht een grote bier kreeg. Voor nog een "degelijke" prijs ook. Ik was dus happy. Desserts hadden ze alleen niet en na het eten gingen we op zoek tocht naar een parfait shop (we like sweet stuff) maar niet kunnen vinden ondanks dat we iets op google maps hadden gezien. Er zat ook een fugu-restaurant (die hele giftige vis als hij niet goed bereid wordt) in de buurt, maar ook die konden we niet vinden :(

    Verslagen hebben we maar wat bier en een ijsje bij de 7/11 gehaald en zijn we terug gekeerd naar het appartement waar we nog even gemario kart hebben voordat we ons klaar gingen maken voor de volgende dag.

    TL;DR - ferry genomen naar eiland, begroet worden door hertjes. Shrine en torii gate in het water gezien. Over eiland gezwerft, mooi parkje, toffe buddistisch tempel complex. Veel Nederlands gehoord. Weer terug gekeerd en in een lekker restaurantje gegeten. Op zoek naar een parfaitshop. Niet gevonden.

    Dag ik ben de tel kwijt - 私はビールが欲しい
    Read more

  • Day18

    Dag 18 - Een saaie dag, wel met bier

    May 1, 2017 in Japan ⋅

    Reizeeuuuh, dat is wat we voornamelijk gedaan hebben vandaag. We moesten namelijk vanaf Izumo naar Hiroshima, wat op de kaart aan de kust aan de andere kant ligt en een beetje naar het westen. Easy life zou je denken. Niet dus.

    Er gaat blijkbaar geen trein die direct naar het zuiden gaat wat best logisch is, want Japan is een land met vele bergen. Daar moet je dus omheen. We moesten vervolgens dus met een trein terug naar Okayama (wat ten westen van Himeji/Kyoto ligt), om vervolgens een shinkansen te pakken naar Hiroshima. De eerste deel van de reis zou een dikke drie uur duren en de tweede een kleine drie kwartier. Wij braaf in Izumo een kaartje voor de eerste trein reserven wat prima lukte. Bij het reserveren voor de tweede trein liep de communicatie een beetje spaak waardoor we zoiets van hadden "prima, doen we daar wel".

    De treinrit was vrij saai. Het was bewolkt weer dus het uitzicht uit de trein was ook niet echt bijzonder. De conducteur vroeg ons wel enthousiast waar we vandaag kwamen om ons vervolgens een kaartje te geven waar allemaal dingen in het Japans op stonden. Go figure. Volgens Arjen waren het de haltes die de trein af ging. Een lief gebaar I guess. Oh, weet je wat ook koel is. Elke keer als een conducteur een treinstel verlaat, draait hij/zij zich om om nog een buiging te maken. Respectvol!

    Wij aangekomen in Okiyama, willen we reserveren voor de shinkansen. Jah, kannie eh? Blijlbaar waren alle reserveerplekken al op. Gelukkig heeft de trein ook nog non-reserved seats dus zijn we daaraar voor gegaan. Met geluk hebben we een plaatsje kunnen bemachtigen. Dit was een korte rit en op Hiroshima ging ook bijna iedereen er uit. Het moest zo zijn! Wij moesten alleen nog een vervolg trein pakken die twee haltes verder ging. Helaasch moesten we hier wel staan, maar goed dat overleef je ook wel die twee haltes. Wij uitstappen waar Arjen het ingenieuze idee kreeg om alvast tickets voor de Shinkansen terug te boeken (voor over vier dagen) naar Tokyo zodat we zeker weten zitplaatsen hebben. Het is maar goed dat we dat gedaan hebben, want sommige tijden zaten nu al vol! +1 voor Arjen! Dit komt waarschijnlijk door Golden Week waar ik later nog wel een meer over zal uitwijden.

    Wij aankomen bij ons appartementje op de zesde etage (geen bijzonder uitzicht overigens) staat er maar één, iets groter dan medium sized bed. Dat was niet helemaal de bedoeling natuurlijk, maar gelukkig hadden we nog een futon in de kast gevonden. Dus we hebben de kamer even verbouwd en een extra bed geroggeld. Vervolgens gelijk een wasje gedraaid, want de vieze was zak/tas begon alweer vol te raken. Een minuut later begonnen onze buikjes te rommelen dus gingen we (zoals zo vaak op deze reis) op zoek naar voedsel! We zitten vrij dichtbij het station waar we een leuk tentje vonden met allemaal super lekkere kleine hapjes.

    We wilde wat fris erbij bestellen, maar dat hadden ze niet dus toen werd het maar bier, want ja je moet toch wat eh? Alleen maakte ik een rare beweging waardoor dit gouden goedje overal belanden behalve waar het hoorde; in mijn mond. Typische Melvin actie weer. De serveerster kwam gelukkig aangesnelt met allerlei doekjes en even later met een nieuw biertje! Super service, ze zal wel gedacht hebben. En nee, het was het eerste biertje. Mijn kruis was in ieder geval al nat.

    Het was alleen mijn laatse schone shirt + broek, maar gelukkig stond de wasmachine al aan! Het was een droger/washer combi. Alleen ja dat ding is natuurlijk helemaal Japans. Dus hebben we gewoon in het appartement gechilled totdat het weer droog was. Dat duurde vrij lang want tegen de tijd dat ik weer kleding aan had, was het alweer donker en gingen we opzoek naar voedsel!

    Wat nog vrij lastig was. Veel was dicht en de rest zat allemaal vol. Uiteindelijk gaan zitten bij een soort Amerikaanse bar die een Mexicaanse uitstraling had. Daar was het op één tafel na ook leeg. Al een voorbode? We didn't care en zijn er alsnog gaan zitten. Hier hebben we een biertje en burger genuttigd en dat was niet denderend. Niet slecht ofzo, maar gewoon het minste wat we nu hebben gegeten in Japan. Die eer moet ook aan iemand toekomen. Daarna zijn we nog opzoek gegaan naar een barretje. Helaas gefaald dus zijn we maar terug gegaan naar het appartementje en hebben daar nog even ontspannen. Told you dat het een saaie dag zou worden.

    TL;DR - Niks gebeurt behalve veel gereist en ik heb bier over mezelf heen gegooid.

    Eigenlijk geen noemenswaardige foto's genomen vandaag dus hier is een foto van een Japanse duif die op het station naast me stond.
    Read more

  • Day18

    Dag 17 - Balen, Usagi & Mario Kart!

    May 1, 2017 in Japan ⋅

    Het was een zéér zonnige dag in Izumo toen we wakker werden en eigenlijk is dat de hele dag zo gebleven. We hadden een heel dagje vrij om hier te besteden dus we hebben wat plannen gemaakt om hier de dag door te brengen. We wilde eerst naar een Onsen (hot spring) om vervolgens verder richting de berg en zee te trekken om daar wat dingen te bezichtigen.

    Zo gezegd zo gedaan. Wij konden via het hostel waar we bleven een kortingskaartje voor de onsen kopen wat we uiteraard gedaan hebben. Komen we daar aan. Is die nog dicht. Het was rond half 10 en hij ging pas om 10:00 uur open. Toen hebben we maar wat over het (relatief mini) station gestruind op zoek naar voedsel waarna we terug keerde naar de Onsen om onszelf even goed te reinigen van binnen (zen) en buiten. Komen we daar aan, word ik gewoon geweigerd vanwege m'n tattoo. Blijlbaar mag je in Japan niet in Hot Springs als je een tattooage hebt. Bij deze, you have been warned.

    Gelukkig konden we het geld van het kaartje terug vragen bij het hostel en bij navraag waarom deze regel geldt, kregen we als antwoord dat tattooages vaak met gangster en ander tuig geassocieërd wordt en die willen ze niet in de onsen hebben. Logisch natuurlijk. Na wat verder google werk blijkt het al een tijdje een hevig discussiepunt te zijn in de Japanse politiek. Er zijn natuurlijk zat buitenlanders met tattoo's omdat er in de Westerse wereld anders naar gekeken wordt. Verklaard wel waarom ik nog geen Japanners met tattooages heb gezien. Zeker de oudere zijn er op tegen en vinden het lichaam vernietiging. Interessante standpunten in ieder geval! Ik baalde wel want ik keek er naar uit, maar het is niet anders. Je mag met tattoo's overigens wel gewoon in private onsen, maar die moet je maar net in de buurt hebben.

    Daarna hebben we maar de bus gepakt richting Izumo Taishi (grand shrine) waar weer een gigantische shrine op ons stond te wachten. En een hoop drukte! Het was lekker druk. Maar nergens vervelend. De tickets waren hier helemaal om bomen gebonden (voor good luck) wat een tof uitzicht opleverde en het dikste strotouw wat ik ooit heb gezien (hangt bij een tempel om de evil spirits weg te houden en de goede aan te trekken). We kwamen ook nog allemaal super schattige Usagi (konijnen) beeldjes tegen die het liefst had willen meenemen, maar helaas ze waren nogal zwaar.

    Toen we daar klaar waren zijn we richting de zee gelopen. Onze eerste blik op de Japanse zee sinds we hier zijn (can you believe it?) en deze was ruig wat een zeer mooi beeld opleverde. Zeker met het windje erbij. Hier hebben we een tijdje staan genieten van het uitzicht en de golven. Er stond zelfs een Benten-tempel op een rots op een steenworpafstand (haha) van het strand, waar een heel verhaal achter zit waar we nog niet helemaal over uit zijn. Zen genieten op en top. Het was ook helemaal niet druk op het strand wat de sfeer alleen maar ten goede komt natuurlijk.

    Nadat we uitgewaaid waren liepen we weer terug richting de shrine en de drukke straten eromheen. Onderweg daarheen heb ik echt het smerigste drankje van deze reis tot nu uit een machine getrokken. Ik dacht dat het een soort ice tea was, maar het bleek een soort graan/tarwe thee te zijn, niet te zuipen. Weet je dat ook weer. NIET kopen. Na het rondstruinen zijn we neergestreken bij een klein restaurantje waar we geluncht hebben, uiteraard mijn favo gerecht. Die omelet met rijst shizzle. Hmmm lekker! Kan er geen genoeg van krijgen. Who knew dat die combinatie zo goed zou werken.

    Daarna nog wat verder gelopen en ondertussen kwamen we allemaal afbeeldingen van een dude tegen, die met een touw om een rots heen, bij de zee stond die rots naar zich toe te trekken. Wij dachten misschien dat het sloeg op die tempel die we op het strand zagen, maar daar hebben we nooit bevestiging voor gevonden. Wel tof dat kleine plaatjes zoals dit, dit soort legendes hebben. Toch een keertje uitzoeken wat dat nou was.

    Een busritje later waren we weer in het "centrum" van Izumo waar we opzoek gingen naar een schaduwplek om te voorkomen dat ik een krab veranderde. Dit lukte niet echt, maar we zijn ondertussen nog wel een shrine tegengekomen die er vrij verlaten uit zag. Altijd leuke bijkomstigheid. Na nog meer rondjes gelopen te hebben zijn we maar weer terug gegaan naar de hostel waar we even ontspannen hebben.

    Daar heb ik Mario Kart 8 voor de Switch online gekocht om het trein reizen wat gezelliger te maken. Helaasch moest dit nog downloaden dus dat zou nog wel even duren. In de tussentijd hebben we gedineert bij MOS burger waar het eten dit keer wel snel was en nog steeds erg lekker! De burgers zijn alleen net te klein om je dat volle gevoel te bezorgen, maar je proeft tenminste vlees. Daarna nog een wandeling door de stad gemaakt terwijl de duisternis de stad had overgenomen (het was donker), waarna we terugkeerde en wat bier genuttigd hebben onder een paar potjes Mario Kart. Life is good! All in all een vrij rustige dag met een lichte teleurstelling, maar dat mag de pret niet drukken!

    TL; DR - met een tattoo mag je onsen niet in BE WARNED. Shrine bezocht. Naar de zee geweest waar een shrine op een rots staan. Veel gewandeld. Lekker geluncht. Nog meer gewandeld en nog meer gechilled. Bier en Mario Kart!
    Read more

  • Day16

    Dag 16 - Battle of the Mascotten

    April 29, 2017 in Japan ⋅

    Een nieuwe dag in het land van de rijzende zon met nieuwe (shin)kansen (haha)! We stonden lekker vroeg op (was toch al wakker) omdat we niet alleen moesten doorreizen naar de volgende locatie, maar ook nog een kasteel gingen belegeren. Dat is namelijk Himeji's speciale ding. Een kasteel! Aangezien je nooit genoeg kastelen kunt zien gingen we er maar weer voor! We hadden de dag ervoor al een sneakpeek gezien aangezien dat ding je recht in je smoel kijkt als je het station uitloopt.

    We mochten van de hostess onze tassen laten staan, dus we hoefde niet met die twee fikse units te slepen. Lief van der. Wij er naar toe gehuppelt en blijkbaar was er weer iets aan de hand, want er stond een pleintje vol met allemaal eettentjes en andere kraampjes. Deze hebben we keihars genegeerd, want we hadden toch nog geen honger. Eenmaal bij het kasteel aangekomen moesten we helaasch dokken voor de entree, je kan niet alles hebben natuurlijk.

    Hier kwamen we ook Himeji's mascotte tegen. Een witte marshmellow met een kasteel op haar hoofd, bijna net zo schattig als Hikonyan. Haar naam luidt: Shiromaruhime (witte ronde prinses). Ze keek heel vrolijk op bordjes waar dingen op stonden die je niet mocht doen. We besloten maar van elke mascotte een foto te nemen en aan het einde ze te ranken van leukst naar minst leuk. Je kan vast wel raden welke onderaan gaat staan.

    Het toffe van dit kasteel was dat er een maquette te zien was, van hoe het er vroeger uitgezien moest hebben. En Himeji had vroeger een heel dorp rond zijn kasteel zoals je veel in Europa zag. En ondanks dat we dachten dat we het kasteel niet in mochten, mocht dit wel! Je kon zelfs helemaal naar boven klimmen door de route die was uitgestippeld wat weer een prachtig uitzicht opleverde van Himeji. Die kastelen blijven impressive. Oh, had ik al gezegd dat het kasteel zo goed als helemaal wit is? Zo hebben ze allemaal wel wat bijzonders. Voordat we het kasteel in gingen hebben we wat rondgelopen in de tuin waar Arjen weer een hele mooie bloem heeft gevonden voor in zijn tuin.

    Nadat we voldaan qua kastelen waren kon het reizen weer beginnen! Een dikke vier uur dit keer. Eerst een stukje met de Shinkansen met 320 naar Okayama, waar we moesten overstappen op een limited express train richtig Izumoshi, wat dik drie uur in de trein was. Logisch ook, want je gaat naar de andere kant horizontaal en verticaal gezien, maar het was een lange zit die we overleeft hebben dankzij de Switch, blogjes schrijven, slap ouwehoeren en niet proberen misselijk te worden omdat ik weer eens iets verkeerds qua drinken gekocht had (veuls te sterke koffiemeuk). Helemaal gaar en well done stapte we de trein uit bij onze volgende locatie: Izumo!

    Gelukkig was de hostel niet ver weg, want ik moest zéér nodig naar de wc en ik was te eigenwijs om op het station te gaan. Het was niet ver lopen en padvinder Arjen leidde ons gelijk de goede kant op. Eenmaal daar aangekomen heb ik de wc van een nieuw kleurtje voorzien terwijl Arjen aan het inchecken was. We werden gelijk uitgenodigd voor een speciaal event wat ze 's avonds organiseerde. Een soort "bring-your-own-food" party met local mensen en buitenlanders (wij dus). Dat leek ons zeker gezellig dus wij stemde tweetalig toe.

    Nu alleen nog wat te eten roggelen. Wij naar de supermarkt in de buurt toe waar we zowel wat vis (sashimi) en vlees (kip en varken) hebben ingeslagen. Dat hadden we daar bereidt a la Arjęnş en op tafel gezet. We dachten dat er maar een paar mensen zouden komen, maar het was nog best een volle boel. Zo waren er wat local mensen, twee amerikanen (waarvan eentje echt een geweldige uitspraak heeft betreft Japanse woorden) die Engelse les gaven in een stadje verderop, wat Brazilianen en nog
    wat Japaloniërs. Het was super gezellig en er stond lekker veel gevarieërd eten op tafel! Het is ook super leuk om met de mensen te communiceren, zeker omdat ze allemaal niet super goed Engels spreken, dus Arjen kon weer lekker zijn Japans oefenen. Er waren ook twee Japanse scholieren (denk ik), waarvan één zo verlegen was dat het bijna schattig was. Het deed me een beetje aan een vroegere mij denken.

    Na de gezellige avond waar we veel nieuwe mensen hebben leren kennen, hebben we nog even een wandeling gemaakt en kwamen we terecht bij een konbini (convience store) waar ze zelfs speciaal biertjes hadden! Wij gelijk ingeslagen natuurlijk en terug naar de hostel gewaggeld. Wij naar de keuken om het drankje te nuttigen, want ja je mag het niet op kamer nuttigen. Dan maar zo.

    Daar kwamen we een man tegen die ook op de feestavond was en die bezig was met een fietsvakantie en nadat hij naar bed ging zaten er nog twee jongens waarmee we in gesprek raakte. Dat eindige supergezellig! De heren hadden drie dagen vrij en waren ook met een kleine rondrit door Japan met de auto bezig. Super leuk om met ze te communiceren (hun Engels was niet super), maar het is leuk om te zien hoe ver je kan komen wat simpele woordjes, hand en voeten gebaren, wat plaatjes van internet en een hoop lachen. Het is leuk om te zien hoe geduldig ze zijn. Het werd al wat laat dus de heren gingen maar naar bed want ze hadden nog een fikse autorit voor de boeg de dag daarna. Wij zijn daarna ook maar weer terug gekeerd naar ons nederig stulpje.

    TL; DR - wit kasteel bezocht. Laaaang in de trein gezeten. Heeeel erg nodig naar de wc moeten. Gezellige "bring your own food" avond met locals en buitenlanders gehad. Speciaal bier gevonden in supermarktje! Gezellig gecommuniceerd met twee Japanse jongens die ook in het hostel zaten.

    Jyuuroku ni ho - blablabla
    Read more

  • Day15

    Dag 15 - Face your fears

    April 28, 2017 in Japan ⋅

    Een dag waar we vroeg op moesten! Maar niet zo vroeg als onze buren de Russen en/of Japanners! Zo te horen moesten hun er alweer vroeg vandoor, want hun waren nog vroeger op dan ons (gok uurtje of 6). Ze waren wel zo attent om te fluisteren, zolang ze in hun kamer waren in ieder geval. Toen ze naar buiten gingen, praten ze gewoon op normaal stem volume vergetend dat dezelfde dunne kut deur ook gewoon aan de voorkant zit. Het rare was dat ik de avond ervoor drie mensen dacht te horen en deze ochtend maar twee. Wat hebben ze met de derde persoon gedaan? Opgegeten maybe? Zal wel aan mij gelegen hebben.

    Waarom moesten we vroeg op? Omdat we hier maar één nacht bleven en vandaag Mt. Koji nog wilde overmeesteren. En dat zou een aardige rit worden, want berg. Gelukkig hoefde we dit keer niet zelf te klimmen, want we gingen met de trein. Eerst weer terug naar Hashimoto, en vandaar weer een stoptrein naar Gokubaschi-nogwat-sorrybendenaamvergeten. De trein begint gewoon op redelijk niveau qua hoogte, maar de trein klimt langzaam op tot een hoogte van bijna 500 meter. De velgen piepte harder dan een muisje wat vastzit in een muizenval met elke bocht die hij nam. Het klonk alsof de trein schreeuwde "Stop! Ik kan niet meer, jullie zijn te zwaar. Make it stop!" maar de machinist bleef maar door dauwen. Na ons avontuur bij Inari weet ik precies hoe die zich voelde. Ik kreeg bijna medelijden. Toch leverde de klim wel prachtig uitzicht op de bergen op. Je gaat er tenslotte DWARS doorheen. We passeerde zelfs wat dorpjes dus blijkbaar wonen er ook mensen. Oh, en gelukkig hadden ze lockers op Hashimoto station dus hoefde we niet die backpack de hele tijd mee te zeulen.

    Maar dan ben je er nog niet, want je moet ook nog met een kabelwagen omhoog. Een kleine 300 meter. Als je je bovenop de berg bevindt zit je op een dikke 800 meter. Dat was nog best freaky. Dat ding is in trap vorm gebouwd en dat fuckte, net als gister met het huisje, een beetje met mijn onderbuik gevoel. Gelukkig wel een stuk minder. De weg naar boven duurde maar vijf minuten, maar voelde veel langer. Aangezien ik niet echt een held met hoogtes ben. Ik heb niet echt hoogtevrees als in dat het me beperkt dingen te doen, maar wel zo iets van "oh, dit is hoog. Als ik val ben ik dood enzo" waardoor ik een raar gevoel in mijn buik krijg. Anyhoo. Ik heb het overleefd. Er wordt namelijk een super zen muziekje aangezet als het ding start waardoor je helemaal rustig wordt. Bovendien gaat het ding vrij langzaam. Het was alleen een beetje akward toen we een keer vooruit keken en een andere kar passeerde, maar ik maar één kabel zag. Blijkbaar hebben ze op de helft een splitsing gebouwd. Vereist wel goede timing, maar dat kunnen Japanners! Als bazen!

    We wilde graag naar Mt Koja-san want het stond aangegeven als World Heritage Site van UNESCO. Wij dachten dat er gewoon een mooi tempelcomplex was bovenop de berg. Zoals Arjen zo mooi formuleerde "tempels, monniken en wat dooie mensen". Boy, were we wrong. De Japanners hebben gewoon een heel dorp bovenop de berg gebouwd. Tqoen we de kabelwagen uit kwamen moesten we zelfs nog een bus nemen naar het "centrumpje". Het enige nadeel was dat je niet echt het idee had dat je op een berg zat (behalve dat het een stuk frisser was), omdat het in een klein dal lag, waardoor je geen gigantisch strak uitzicht had. Non the less impressive! Koya-san heeft trouwens ook een mascotte. Alleen verre van denderend. Het is een monk met een deksel op genaamd Koya-kun. Koos inspiratieloos!

    Wij daar rondgelopen, uiteraard tempels bezoekend die uiteraard (meerdere keren) zijn afgebrand en herbouwd, maar dit keer stond er een reden bij! Onweer! Wat ik me goed kan voorstellen op zo'n hoge berg. Toch zou ik eens voor wat ander materiaal gaan kijken Japanse-vrinden. Oh, en ik zag een vrouw die haar kat had meegenomen. Aan een tuigje. In een boedistische tempel. Ga ik ook doen volgende vakantie met Zukkki en Burrr. Ze mogen wel eens wat cultuur opsnuiven.

    Er zijn zat slaapplekken op Koja-san om te overnachten, maar wij dachten letterlijk alleen dat het een tempelcomplex was. Hadden we dit geweten dan hadden we hier misschien wel een nachtje doorgebracht. Ach, who knows. Misschien voor volgende keer! Overigens is het blijkbaar ook mogelijk met de auto naar Koya-san te gaan, alleen moet je dan wel rekening houden met bochten van letterlijk 90 graden. Na drie uur slenteren hadden we al een hoop gezien en zijn we maar op de bus naar het kabelstation gaan wachten, want we moesten weer doorreizen.

    Bij de terugreis bij de kabelbaan hebben we ervoor gekozen om gewoon helemaal vooraan te zitten, want, face your fears enzo. Lekker die diepte inkijkend. Intrigerend. Gelukkig is dit ook allemaal goed gegaan. De "chauffeur" raakte alleen bijna zijn hoedje kwijt toen hij het raampje openzette. De kalmerende muziek deed zijn werk en het ging zo langzaam dat het voelde als een langzame achtbaan die ik zelfs kan verdragen (ik barf al bij die van Duinerell). Vervolgens weer dezelfde trein richting Hashimoto genomen. Ook deze piepte weer bij elke bocht, maar de weg naar beneden zal makkelijk voor hem geweest zijn dan omhoog toch?

    Eenmaal weer in Hashimoto hebben we onze bagage opgehaald en zijn we naar zo'n JRBooth gelopen om de route te vragen. De vent was nog geen minuut weg en kwam terug met uitgeprintte route, de overstap tijden en een visuele uitgeprinte kaart. Wow, zo kan het dus ook! Super service. Helaas geen treinen waarbij we konden reserveren en we moesten vier keer overstappen en de reistijd bedraagde drie uur. Tsja, het is niet anders #backpacklife. In de eerste trein kwamen we die kinders tegen waar ik gister ook al even over schreef. Gelukkig bleven ze maar één halte, want het voelde vrij akward allemaal. De eerste treinen waren allemaal vrij rustig alleen toen we in Osaka kwamen was de trein in één keer vol. Gelukkig uiteindelijk wel zitplaatsen kunnen bemachtigen na een paar haltes, want we moesten vanaf daar nog een uur naar Himeji.

    Dat is ook allemaal goed gegaan en eenmaal in Himeji aangekomen was het op zoek naar onze slaapplek. Ik had al wat reviews gelezen op airbnb over de locatie in de buurt van een bar ofzo. Na enige twijfel hebben we het toch wel gevonden. Dankzij de overbuurvrouw die ons zag lopen met alle bagage en ons de goede kant opstuurde. Eenmaal daar aangekomen, "ingecheckt" ennnnn een vrij klein kamertje, maar goed. Het was maar voor een nachtje no biggie. De douche- en wc-ruimte was ook niets om over naar huis te schrijven, maar het voldeed. Je kon je tas nauwelijks kwijt. Wel was het de enige plek so far waar een stekker converter lag! Pluspuntje!

    Na even bijgekomen te zijn was het tijd voor voedsel! Himeji is niet zo'n hele grote stad en ondanks dat er ook gewoon weer winkels op/in/onder/tussen bij het station zitten, hebben ze hier ook wat meer buiten het station (dit keer zat je dus wel gewoon in het centrum). Uiteindelijk een tentje gevonden waar we weer verschillende kleine hapjes hebben gegeten aan de bar zoals echte Japanners betaamd (integratie proces 65%). Ook hier weer genoten van het eten, het uitzicht en de gezelligheid. Daarna gingen we nog op zoek naar een desserttent en ik wilde naar Baskin 'n Robbins maar het was 19:59 en hij ging om 20:00 dicht. Daarnaast zat nog een tent genaamd Dipper Dan, maar die naam vonden we wat te dubieus dus die hebben we maar geskipt.

    Na het centrum drieëntwintig keer rondgelopen te hebben streken we neer bij het tentje wat we als tweede gezien had, wat eigenlijk gewoon een verkapte Starbucks was. Ook hier waren scholieren (denk ik) druk bezig met daten en/of studeren. Wij weer aan de parfait, maar deze was een beetje meh. Noem ons verwend, maar we waren veul beter gewend. Dit proefde allemaal beetje kunstmatig. Als een voorverpakt iets van de Albert Heijn.

    Daarna wilde we op zoek gaan naar een barretje, maar na nog vierenzestig keer het centrum doorgelopen te zijn hadden we het opgegeven (toch zweer ik bij die eerste vierentwintig een paar barretjes gezien te hebben) en zijn we maar weer terug gegaan naar het huisje, even gechilled en daarna een poging gedaan tot slapen. Wat voor mij in ieder geval niet gelukt is.

    TL;DR - vroeg op, maar niet zo vroeg als soort van attente buren. Reizen naar koya-san. 800 meter omhoog waaronder met kabelbaan. Freaky. Koya-san is een heel dorp niet alleen een complex. Door naar Himeji. Facking lang in de trein gezeten. Een klas vol met Japanse kinderen is eng. Onze slaapplek was achter een bar. Lekker gegeten. Bij een cheapass starbucks dessert gevroten.

    Jyuugo no hi - signing off (te lui om de kanji te kopiëren)
    Read more

  • Day14

    Dag 14 - Een schattig oud dametje

    April 27, 2017 in Japan ⋅

    Vandaag konden we lekker rustig aan doen, want het is weer een reisdagje! We zaten alleen even in dubio. Op de twee aanstaande locaties slapen we maar één nachtje en we willen toch wel wat gaan doen ook. Waaronder berg Koya-san! Ik hoor jullie al denken. Weer een berg, zal je dat nou wel doen? Ja hoor, als het goed is hoef je hier niet te klimmen. Het punt was alleen gaan we op aankomstdag naar de berg, of de vertrekdag.

    In eerste instantie wilde we op aankomstdag gaan, maar dan hadden we achterlijk vroeg weg gemoeten. We hebben uiteindelijk dus gekozen voor vertrekdag waar we onze grote equipment achter zouden laten op het station. Waar hopelijk dus kluisjes zijn om dat te bewerkstelligen.

    Anyhoo, wij innig afscheid genomen in Kyoto door nog één keer keihard de wc te gebruiken waarna we ons pad vervolgde richting Koyabuchi. Een klein plaatsje wat in de buurt ligt van de hiervoorgenoemde berg. Hiervoor hadden we heel zorgvuldig een route geplant waarbij we een stuk of zeventig keer moesten overstappen. No biggie, we got this. Ik heb tenslotte navigator Arjen als geheim wapen. Wij braaf naar Nara (die van de hertjes) waar we op onze overstap stonden te wachten. Komt er opeens een oudere Japanse dame naar ons toe die zegt dat we verkeerd staan en meer de andere kant op moesten aangezien de trein maar twee wagons zou hebben. Ze sprak verder prima Engels dus er was goed mee te communiceren.

    Zo raakte we aan de praat met het mevrouwtje die heel geïnteresseerd was in ons avontuur. Toevallig moest ze dezelfde kant op, dus besloten we samen met de trein te gaan en hebben we de hele weg slap zitten ouwehoeren. Blijkt dat ze zelf ook wel van reizen houdt. Ze heeft namelijk een rijke vriendin die in 50 verschillende landen is geweest. Zij wilde er graag overheen. Haar huidige teller staat op 43. So we can say she has been around. Zelfs de oude Japanners zijn een beetje raar, maar het is wel een leuk verhaal. Toen ze vroeg waar wij allemaal geweest waren antwoorde Arjen onder andere Italië. Oh, Italië zei ze, wat leuk daar ben ik al 13x geweest. Waarna wij met beide met open mond haar aan gaapte. Ze heeft dus écht veel gereist. Wel leuk om zulke open mensen te ontmoeten.

    Verder vertelde ze over dingen die we onderweg in de trein zagen. Zo kwamen langs een dorpje wat naar een nieuw geloof vernoemd is, hebben we veel over boeren geleerd, over haar kleindochter gehoord en een beetje over haar man die op oude leeftijd nog bezig is met een thesis. En waarom ook niet? Als je die shit nog kan, doe het dan gewoon! Ze baalde alleen dat hij het er zo druk mee had en dat ze op het moment daardoor weinig konden reizen. Voordat ze de trein uitsprintte op haar halte hebben we nog even snel een kiekje geschoten. We kwamen aan op ons volgende overstap punt. Sakurai.

    Je weet dat je in the middle of nowhere bent als er nergens meer vertalingen van kanji te vinden zijn en de trein maar één keer in het uur rijdt. Daar waren we dus. We hadden nog een kleine twintig minuten voordat we onze volgende trein moesten halen en de maagjes rommelde een beetje. Nieuwe missie: op zoek naar voedsel! Gelukkig vonden we dat vrij snel toen we het station al verlieten. Er zat namelijk een bakkerijtje aan de overkant! Wij daarheen bepakt en wel in een klein winkeltje waar je je kont niet kan keren, maar het is allemaal goed gegaan. De tweede mevrouw in de bakkerij vroeg ons super enthousiast waar we vandaan kwamen in het Engels. Het was alsof ze nog nooit een buitenlander had gezien.

    Nadat we betaald hadden gingen we buiten even op een bankje zitten om het te versnaperen en toen zagen we een hele cameraploeg de bakkerij in stormen. Alsof ze de dames wilde interviewen over ons gaijin, want ja in Sakurai gebeurt natuurlijk nooit wat spannends. Het zal wel niet zo zijn, maar het was een leuke gedachte.

    De volgende trein die we namen was gelijk de laatste van dag, maar wel een erg lange zit. Tsja, je moet er iets voor over hebben. Na een tamme rit (waar we in het begin niet eens zeker wisten of we de goede kant op gingen) kwamen we aan in Kojakuchi. Een dorpje wat nog dorperig is dan een dorp. Wij de uitgeprinte routeomschrijving erbij gepakt (inclusief plaatjes en uitleg) om bij de hostel te komen om het pad te volgen. Het eerste wat we tegen kwamen wat het meeste opviel was toch wel een boom midden op een zebrapad, want Japan. Geen idee wat de beredenering hier achter is, maar grappig is het wel.

    Eenmaal bij de hostel aangekomen (het was letterlijk alleen: derde straat links, aan de rechterkant is een parkeerplaats en daar is het. Daar had hij 9 plaatjes met tekst en uitleg voor nodig) hebben we de slot van onze deur gekraakt. We zaten dit keer in een pitoresk klein kamertje met een stapelbed en een kapot lage stoel en bank. Niet echt denderend, maar goed. Het is maar voor een nachtje. Wij onze spullen gedropt en even gechilled in een "openbare ruimte" (lees: twee vrij comfortabele stoelen RECHT tegenover onze kamer met een tafel.

    Na op google maps gekeken te hebben zagen we dat er een tempel in de buurt was. Exploring time! Uiteindelijk zijn we daar aangekomen met een gigantische omweg, want dat is hoe wij rollen. We moesten er wel weer een trap voor beklimmen (zie foto) en jullie weten ondertussen wel hoe ik over trappen denk. We kwamen ook nog een raar schuinstaand huisje tegen waar ik niet zo goed tegen kon. Ik werd gelijk misselijk en draaierig omdat het fuckt met je perceptie van.. alles... rare shit. De shrine was verder verlaten waardoor we op onze gemakje rond konden kijken. Daarna verder het dorpje verkent op zoek naar een eetplek! Naast onze slaapplek zat ook een restaurant (zelfde eigenaar), maar we wilde graag wat andere dingen proberen.

    Enfin, klein dorp, niet veel keuze. We zijn vier restaurant-ish achtige dingen tegengekomen en kozen uiteindelijk voor de eerste, waardoor we weer terug moesten lopen uiteraard. Hier kon je allerlei kleine hapjes bestellen van zowel vis als vlees, waar we gretig gebruik van hebben gemaakt. Het was allemaal super lekker. Patat van cassave aardappel ftw! En sushi! En weer goed vlees! We hebben ons buikje aardig rondgegeten in ieder geval! Met lekkere drankjes erbij was het een top avond.

    Na het foodseleren zijn we weer terug gelopen naar onze slaapplek waar we nog even gechilled hebben in de "openbare ruimte". Arjen extra hard (zie foto) als swek opa. Alleen zat in het restaurant er naast een dronke vent een beetje onverstaanbaar te schreeuwen naar zijn tafelgenoten, maar dat duurde gelukkig niet al te lang. Toen werd het ook koud en zijn we maar naar binnen gegaan.

    Ik had vroeger altijd de angst om in het bovenste bed te slapen omdat ik altijd bang was er s nachts uit te vallen. Toch moet je af en toe je angsten onder ogen zien en heb ik dus gekozen voor het bovenste bed. Geen zorgen, ik heb het overleeft, anders zou je dit ook niet kunnen lezen natuurlijk.

    -terwijl ik dit schrijf (in de trein), zitten er allemaal kleine Japanse schoolkinderen te kijken naar onze gajin hoofden en ze schreeuwen "kowai" naar andere gaijin vakantiegangers, wat eng betekent. Ik voel me een klein beetje boel niet op mijn gemak-

    Wij braaf in bed liggen omdat we morgen vroeg op moeten. Komen de mensen in de kamer ernaast rond 11 uur aankakken. In het donker, met zaklantarens op zoek naar de code van het slot. Volgens mij hebben ze een half uur staan kloten voordat ze door hadden hoe ze naar binnen moesten. Aan de taal te horen was het richting Rusland, maar Arjen dacht dat het Japanners waren. Toen ze eenmaal binnen waren begonnen ze pas met fluisteren (wat nog steeds prima hoorbaar was aangezien het twee aangrenzende kamers waren met een houten deur er tussen) aangezien ze vast realiseerde dat er nog mensen naast hun zaten. Gelukkig hebben ze verder niet veel herrie gemaakt. Alleen elke keer toen Arjen draaide in het bed, schudde het helemaal. Mini earthquake!

    TL;DR - lekker veel gereist. Oud vrouwtje tegengekomen die gek was op reizen. Trappen zijn nog steeds kut. Sakurai is net Schubbekutteveen (denk ik, nooit geweest). Simpel kamertje met stapelbed. Ik koos boven. Lekker uit eten geweest. Luidruchtige meneer in het restaurant er naast. Russen (?) kwamen laat pas binnen.
    Read more

  • Day14

    Dag 13 - Kyoto temmen poging #2

    April 27, 2017 in Japan ⋅

    Nieuwe dag, nieuwe kansen! Je schuift de gordijnen open ennnn,.... regen... kak. Dat kennen ze dus wel in Japan. Helaas. Maargoed we mogen niet klagen, we hebben tot nu toe bijna alleen maar mooi weer gehad! Als je maar niet denkt dat we regen roet in het eten gaan laten gooien. Kyoto zal verder bezocht worden!

    Dit keer hadden we iets meer van een plan. Ietsjes meer dan. We hadden de route bekeken en kozen voor drie tempels die redelijk dicht bij elkaar lagen qua loopafstand. Het manier van vervoer erheen? De bus! Die hadden we tenslotte nog niet gehad. Bussen zijn alleen een beetje raar hier. Je stapt namelijk in het midden in en betaald pas als je de bus via de voorkant verlaat. Het wazigste is nog dat elke reis binnen die zone (want zo goed als heel Kyoto is) ¥230 kost. Of je nou twee haltes gaat, of viertien, de prijs blijft hetzelfde. Plus als je achter in zit moet je je dus door de mensenmassa in de bus heen wurmen als gelei om bij de voorkant te komen. Niet heel erg logisch maar okay. Oh, en je kan alleen gepast betalen. Gelukkig waren wij slim genoeg om een buskaartje voor een dag te halen voor ¥500. Dat haal je er namelijk makkelijk uit.

    Enfin, wij de bus genomen naar Kinkokuji-tempel waar onze buschauffeur zo'n droge, zwoele stem had, dat je als vrouw zijn gelijk van je stoel zou glijden. NOT. Toch wil ik in mijn volgende leven zijn stem hebben. Buschauffers praten namelijk zelf een hoop tijdens het rijden. Zo zeggen ze dat ze weer gaan rijden na stilstand en roept hij alles zelf om. En hij bedankt iedereen uitvoerig die zijn voertuig verlaad. Attente leute die Japanners.

    Wij door naar die tempel lopen (in de zeikregen nog steeds) kwamen we tot een conclusie: Japanners zijn super attente mensen, behalve als ze een paraplu in de handen hebben. Dan worden het allemaal kleine ninja's des doods die voor je leven gaan. Je kent die kleine uiteindes toch wel op paraplu's? Njah Japanners zijn net een slagje kleiner dan Europeanen en bij al die tempels liepen ook nog veel scholieren (uiteraard in uniform) met een paraplu en laten ze die nou net op ooghoogte voor mij vasthouden. Het was ontwijken voor vaderland geblazen, maar ik heb het zonder kleerscheuren overleeft, net aan. Overigens loopt IEDEREEN in Japan met een paraplu als het regent dus als je er dan als vieze gaijin zonder tussen loopt, val je alleen maar exta op. Overigens zijn er ook wel mensen die mét paraplu zeer attent zijn door hem omhoog te houden.

    Anyhoo de tempel zelf was mooi. Het eerste exemplaar was afgebrand (écht geen verrassing meer) en toen de eigenaar het herbouwde dacht hij vast "fack deze shit, ik heb genoeg doekoe, ik maak het gebouw dit keer van goud". Zo gezegd, zo gedaan. Alleen zijn de bovenste twee etages alleen van goud raar genoeg. Alsof het geld op was. Toch impressive non the less! Uiteraard lag het aan een mooie plas water die geäccentureerd werd door de vallende regendruppels. Nog een kleine tuin erbij, maar die was niet zo bijzonder. Op naar de volgende!

    Deze lag op loopafstand en dus hebben we braaf door de regen geslentert naar onze volgende doelwit! Een zen tuin! Klinkt spannend! Ik kan je alvast verklappen, dat is het niet. Wij braaf kaartje kopen. Naar binnen lopen. Schoenen uitdoen. Verder lopen en daar was die hoor een tuin van 25 x 20 meter met heel veel grind en vijftien secuur geplaatste stenen. Gedaan door een of andere zen monnik een paar honderd jaar geleden. Het zag er zeker wel mooi uit, maar echt zen werd ik er niet van met al die rondhuppelende schoolkids. Ook was er verder geen enkele vorm van context te vinden over deze tuin wat de teleurstelling alleen maar groter maakte. Het pand zelf was ook niet heel groot. Op naar nummer drie!

    Eigenlijk liepen we gewoon een random richting op niet wetend of we wel de goede kant op liepen omdat we diep ingesprek waren, maar een klein, nat kwartiertje later stonden we opeens voor het derde complex. Wederom kaartje gekocht, schoenen uit (blijft een vermoeiende bezigheid), en naar binnen. De Ninaji-tempel was wel awesome! Eindelijk een plek waar je zo goed als overal binnen kon kijken. Zo zag je veel houten schuifdeuren (shoji) die vakkundig geverfd waren door de grootmeesters van hun tijd met elk hun verhaal erbij. Er stond ook bij waar elke kamer voor gebruikt werd. Super interessant! Je kon zelfs meehelpen met de onderhoud door een daktegel te doneren voor een bepaald tarief. Deze mocht je dan onderkladderen en zo maak je deel uit van het onderhoud van een World Heratige site. Leuk inatief! De beelden die voor die entree stonden waren ook tof en kwamen me bekend voor. Dit zijn Ryujin en Fujin. De beschermers van de tempels (zie foto). Verderop waren nog meer gebouwen te bezichtigen en een five-storied pagoda, maar aangezien het harder begon te regenen zijn we daar alleen even snel langs gehupst voordat we de bus pakte voor de volgende destination.

    En dat is Kyoto Imperial Palace! Kyoto is namelijk een lange tijd de hoofdstad geweest van Japan voordat Tokyo het kroontje overnam en dan heb je natuurlijk wel een badass paleis nodig om keizer in te zijn. Wij de bus gepakt, maar de grond waar het paleis ligt is (wederom) een achterlijk groot park dus we wisten niet precies waar we moesten uitstappen. Navigator pur sang Arjen heeft ons erdoorheen geloosdt en ons op de redelijk goede locatie laten uitstappen waarna we naar het park liepen. Het park was vrij verlaten. Er was op een verloren ziel, een verdwaalde fietser en ons na niet veel te bekennen. Raar, maar zal wel door het weer komen. Wij het park inlopen waar we aan onze rechterhand een lange muur zagen die helemaal doorliep. Wij eromheen tot dat we een poort zagen. Bleek het een soort ambassade paleis te zijn waar je niet zonder afspraak naar binnen mag. Kuso! Zijn we dan helemaal voor niets hierheen gekomen?

    Totdat we ons omdraaide en nóg een muur zagen aan de andere kant die ook een omtrek had van "jeuzus waarom bouwen ze deze shit zo groot hier en hoeveel ruimte kan je nodig hebben". Verslagen besloten we er toch een rondje omheen te lopen, want ja je weet het maar nooit. Nadat we op de helft waren en alleen maar dichte poorten tegen kwamen wilde we het bijna opgeven, maar goed we moesten toch die kant op dus we konden net zo goed doorlopen. Wat we ook gedaan hebben en warempel zagen we daar iemand een poort door lopen? Zou het dan toch waar zijn? Wij er enthousiast naar toe sprinten (niet echt) en het was waar! En het was nog completomento gratisch ook nog. Je kreeg alleen een badge met een nummertje mee.

    Het was tof om de restanten van het Imperial paleis te zien. Het wordt al een kleine honderd jaar niet meer gebruikt, maar in die tijd daarvoor is er zat aangebouwd/verbrand/bijgebouwd om het als een toffe "attractie" te bestempelen. Overal stond uitleg bij en het was interessant om te lezen over de verschillende delen van het complex. Je mocht niet naar binnen in de gebouwen zelf, maar vaak zat stonden wel de deuren open, wederom met prachtig oogstrelende geverfde Shoji. Impressive om te zien en het maakt nieuwsgierig naar hoe het er achter de muur bij het paleis in Tokyo uitziet. Een aanrader!

    Toen zijn we maar richting Kawaramachi (het centrum waar we een paar dagen geleden ook waren) gegaan om een drankje te doen. We hadden gehoord over een Irish pub genaamd "A Man on the Moon" en deze stond toevallig ook op de kaart dus daar zijn we naar op zoek gegaan. Dankzij Arjen's kaartleesskills hebben we die snel gevonden! Hier hebben we wat drankjes genuttigd. Het jammeren was alleen dat de zaak verder helemaal leeg was. Dus na een rondje bier, een rondje whiskey en twee rondes nacho's (shit is delicious!) vonden we het wel welletjes en gingen we op zoek naar eten. Uiteraard liepen we eerst weer de verkeerde kant op en na het afstruinen van de hoofdstraat, waar alles vol zat, wilde we de hoop bijna opgeven.

    Toen liepen we weer die passage in waar we weer een manga winkeltje indoken aangezien Arjen's senses were tingling, en we zijn altijd nog op zoek naar de manga "my friend is a chair" van dag 2 (voor Arjen). Het blijft een apart en interessant fenomeen dat manga. Zo is er voor ieder wat wils. Zo heb je mannenharemboeken voor de vrouwen en vice versa. Als dat niet je ding is, zijn er ook manga over kleine meisjes met dikke tetten die in tanks veranderen (of iets normaler, er alleen in rijden), want Japan. No worries ze hadden ook wel normalere dingen hoor.

    Eenmaal daar klaar hadden we nog steeds honger dus hebben we de zijstraatjestechniek maar weer eens uitgeprobeerd. Wat uiteindelijk wel lukte, maar toch een stuk langer duurde dan vorige keer. Toch zijn we bij een super tentje belandt. Het was Koreaans, maar je had zelf een grill en mocht dus zelf je vlees bakken. Soort gourmet uit eten I guess? Maar het eten was zooooooo lekker. Damn, wat is vlees in Nederland kut kwaliteit eigenlijk. Het is alsof je Heineken met een lekkere Barrel Aged Russian Imperial Stout vergelijkt. Zo hebben we ook varkensingewanden gegeten want ja, het is zonde om het weg te gooien toch. We hadden een mix platter met van alles wat en ik begin al spontaan te kwijlen als ik eraan terug denk. We hebben het restaurant bezoek afgesloten met een lekker glaasje sake en toen vonden we het wel welletjes. (Behalve Arjen, die wilde eigenlijk nog een parfait!). Toch zijn we maar weer met de bus richting huis gegaan. Dat was ook nog wat gepuzzel, maar het is gelukt. Het was een super laatste dag in Kyoto en een dag waarin we veel hebben gedaan. Morgen op naar een nieuwe bestemming!

    TL;DR - kutweer, nat, regen, buskaartje gekocht, buschauffeur heeft een awesome stem. Drie tempels achter elkaar bezocht. Een goud gebouw. Een tuin met 15 stenen. Een heel tempelpand waar je in mocht. Bus gepakt naar Kyoto Imperial Palace waar je tot onze verbazing gewoon in mocht. Van genoten. Terug naar centrum waar we bier hebben gedronken en super lekker vlees hebben gegeten. Ohwja manga met meisjes die in tanks veranderen.

    Jyuusan no hi - サインオフ
    Read more

Never miss updates of Melvin Elzing with our app:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android