Melvin Elzing

Joined April 2017
  • Day12

    Dag 12 - Niet alle mascottes zijn leuk

    April 25, 2017 in Japan ⋅ ☀️ 22 °C

    Vandaag weer redelijk bijtijds op aangezien we wat stedentripjes gaan doen. Op de planning: Nara en Osaka. Allebei drie kwartier/een uurtje met de trein. Snel gedoucht vanochtend en op naar de trein. We hebben geleerd van onze fouten en zijn vandaag niet in de rij gaan staan, maar direct door gelopen naar de treinen. Ik had braaf mijn flesjes meloen soda meegenomen. Die moest ik gister namelijk van Arjen uit een machine trekken omdat er pinguïns op stonden. Go figure. En hij was groen. Volgens mij vind hij groen gewoon stiekem een sexy kleur.

    Wij weer onze usual route naar het station gelopen via een overpass. Ik krijg altijd de neiging om actie movie stijl eraf op een bus te springen, maar gelukkig kon ik mezelf inhouden. Eenmaal op het station gekomen wederom niet gereserveerd want we hadden geen zin om wéér voor niets in de rij te staan. Het was sowieso niet heel erg druk in de trein dus we konden lekker gerelaxt zitten. Onze eerste stop vandaag: Nara.

    Nara staat bekend om zijn hertjes en zoals het bij elke Japanse stad hoort heeft deze ook een mascotte. Alleen een hele enge freak of nature dit keer. Een soort volwasse, kale baby met een gewei en monnikenkledij aan (zie foto). Dan vond ik Hikonyan een leukere en betere (heb daar alleen foto van op mijn camera). Anyhoo, de schrok boven gekomen zijn we het station uitgelopen richting Nara park! Er werd al gedreigd dat het "30 minuten lopen was" naar het park. Lariekoek! Dachten wij al. Dat zullen ze vast wel doen om meer kaartjes te verkopen. Wij lopen (het was alleen maar immer gerade aus) en met een klein kwartiertje kwamen we aan in het park.

    Waar we begroet werden door allemaal super poepige hertjes die daar gewoon vrij rond lopen. Overal stonden dat het wilde beesten blijven en dat er een mogelijkheid is dat je aangevallen wordt, maar ik heb niemand opengereten zien worden, helaas. Je kon hertenkoekjes kopen voor ¥150 waarmee je ze kon voeren en een hele roedel achter je aan krijgt. Uiteindelijk maar niet gedaan want de herten zagen er al dik genoeg uit. Wel tof om te zien dat die beesten hier gewoon rondlopen alsof er niets aan de hand is.

    We liepen weer door richting berg (ahh gawd daar gaan we weer) om een shrine te bezoeken. Gelukkig veel het dit keer mee qua trapwerk. Het leuke was wel dat hier ook gewoon overal hertjes rondliepen. Zelfs een hert die als een baas tussen twee lampionnen stond (waarschijnlijk waren dat grafstenen, but i'm not sure about that). Er stonden overal op het pad naar boven lantaars (lantaren? Lantariërs?) Die naar de shrine leidde. Eenmaal boven aangekomen was het een vrij standaard shrine, maar er was een afgezet deel waarvoor je moest betalen maar dat zag er alles behalve interessant uit. Daarnaast, skere tattaa jwz.

    Vervolgens weer terug naar beneden de berg afgerolt nog nét niet hertenknuffelend (wel geaaid en me laten besnuffelen) op zoek naar te eten, want, honger! Het was tenslotte lunchtijd. Op de heenweg zagen we een restaurant dat Tamagoyaki serveerde, een nieuw persoonlijk favoriet! Dat is een dikke grote, fluffy omelet ( niet zoals Jordy ze maakt dus ;) ) met een heerlijke saus eroverheen! Deze hadden we helaas niet gevonden, dus zijn we maar ergens anders neergestreken! Een lunchroom waar ze wat simpele broodjes serveerde die nog verdomd lekker waren! Afgesloten met nog een parfait want die shit is goed te doennnn hier!

    Door naar het station. Waar we bijna perfect engelse sprekende Japanner #1 tegenkwamen. Deze oudere meneer was een vrijwilliger bij het station om mensen de goede kant op te wijzen. Hij sprak ons aan terwijl we daar eigenlijk niet zoveel zin in hadden, toch geïntrigeerd door zijn beheersing van de Engelse taal hebben we even kort met hem staan praten tot dat ik het zat werd en hem afkapte met een smoesje. Ze bestaan in ieder geval wel! De goede Engelse sprekende Japanners. Op naar de volgende stad: Osaka! Weer zo'n gigantische metropool met dik twee miljoen inwoners.

    Osaka was een beetje overweldigend, je komt met de trein al binnenrijden boven het straatniveau en overal om je heen zijn torenhoge gebouwen, maar dan ook écht hoog. Vanaf het centraal hadden we een cirkeltrein (die rijdt alleen maar rondjes door Osaka) gepakt om Osaka castle te bekijken. Wij de weg vragen aan een local die snapte het alleen niet omdat Arjen's uitspraak van het woord "castle" nogal dubieus is. Maar goed hij snapte het woord kasteel in het Japans niet eens. Uiteindelijk had hij het toch door en wees ons een kant op met het bericht "het is een pleuris end die kant op". Wat uiteindelijk ook wel weer meeviel. Het bleek wel dat we beter een halte later konden uitstappen, want we hebben het kasteel nu van de achterkant geïnfiltreerd. Wat dus om was. Oh well, meer beweging!

    Om dit kasteel ligt, je raadt het al, ook een park. En een gracht. En een verhoging. Ik zie patronen! Dit kasteel zat wel apart in elkaar want je had een gracht in een gracht met een gracht eromheen en dan eroverheen nog een gracht. Misschien dat er ondergronds nog een gracht zat maar dat heb ik niet kunnen bevestigen. Verder was het wel een prachtig kasteel met overal tierelantijntjes en gouden tijgers aan de bovenkant! En iedereen weet dat tijgers koel zijn. Wederom een tof kasteel. Het was lekker druk met veel toeristen en veel achterlijke mensen die selfies maakte met de evolutie van een selfie-stick: een tripod voor je telefoon. Waar gaat het heen met de wereld.

    We besloten maar weer om te vertrekken en dat deden we dit keer wel via de ingang, die weer aangesloten was op een ander deel van het park. Eenmaal het station gevonden zijn we weer terug gegaan naar Centraal om de buurt daar te verkennen. Alleen valt er niet zoveel te verkennen daar. We hebben een rondje gelopen daar en het enige wat we tegenkwamen waren bedrijfskantoorpanden die meters de lucht in schoten. En in de achterstraatjes was het voornamelijk V.I.P clubs voor waarschijnlijk alle zakenlui nadat ze klaar waren met werken. Daar zullen vast een hele boel vieze dingen gebeuren. Een beetje teleurgesteld liepen we weer terug naar het centraal.

    Wat doen japanners nou graag? Efficiënte mensen dat het zijn. Ze bouwen hun stations vol met restaurantjes, winkels en undergound malls om even snel nog wat te halen na werk, want je moet toch met de trein. Wat als resultaat heeft dat de bruisende centra op andere plekken in de stad zitten. Dit is in Toyko en Kyoto ook zo, maar geld dubbel en dwars voor Osaka, want nu in mijn belevenis business capitol van Japan is, maar dat komt puur door de wijk. Toch hadden we geen zin om in de spits terug te gaan dus hadden we een lift gepakt (na veels te lang zoeken) naar de 16e etage om daar een versnapering te nuttigen. Dat was namelijk de restaurant/barretjes etage.

    Na te bekomen zijn van het uitzicht zijn we neergestreken bij een barretje waar we perfect Engels sprekende Japanner #2 voor de dag tegenkwamen. Hij sprak zonder enig vorm van accent Engels. Verbijsterd wisten we gewoon niet hoe te reageren. Daar een lekker drankje genuttigd en toen besloten terug naar Kyoto te gaan aangezien we geen zin hadden om uit te vogelen hoe we het beste maar het centrum konden komen (niet alle OV-kaarten zijn hier even duidelijk). Uiteindelijk dus niet heel veel van Osaka gezien, maarja dat is een mooie reden om nog een keer terug te gaan (any takers?)

    We hadden nog wat dingetjes in huis dus besloten nog wat boodschappen te halen en zelf wat in elkaar te flansen! Hoewel het eten hier in de supermarkt wel duurder is, is het van véél betere kwaliteit. We hadden wat vlees en groente gehaald, want rijst hadden we nog liggen. Een kekke kookbeurt later hadden we een super simpel, maar erg lekker avondmaal waarna we nog even ontspannen hebben voordat we de oogjes sluitte.

    Ik had verder geen foto's met me telefoon in Osaka kunnen maken, want me telefoon spacede 'm halverwege de dag. Die staan op de camera.

    TL;DR - Stedentripjes, vroeg op. Naar Nara. Lopen hertjes vrij rond in het park. Kan je hertencrackers voeren. Berg opgelopen en tempel bezocht. Overal lantaarns. Terug gelopen. Lekker geluncht brood + parfait. Door met de trein naar Osaka. Kasteel bezochf. Drankje gedaan op restaurant verdieping van het station. Terug naar Kyoto. Zelf koken. Lekker

    Jyuuni no hi - サインオフ
    Read more

  • Day11

    Dag 11 - Hikonyan, flauwe Japanse humor

    April 24, 2017 in Japan ⋅ ⛅ 15 °C

    Vandaag, hebben we lekker keihard uitgeslapen, want dat was wel even hard nodig na gisteren. We hebben ons rustig klaargemaakt om te kijken wat we vandaag wilde gaan doen. Terwijl we daarmee bezig waren werden we allebei afgeleid door de tv die ik had aangezet. Je hoort wel eens rare dingen over Japanners en tv shows/reclames dus ik dacht dat is het checken vast wel even waard.

    Uhmmm ja, de reclames zijn inderdaad raar, hectisch en volstrekt onduidelijk (en niet door de taalbarrière) voor ons Westerlingen. Zo zag je een reclame wat eruit zag als een game, maar uiteindelijk over noodles bleek te gaan. Whut? Na wat zappen kwamen we op een hele aparte Japanse tv show. We hebben het maar CSI meets The Bold & the Beautiful gedubt. Ten eerste was het acteerwerk lachwekkend slecht en ten tweede was het camerawerk nog dramatischer. Helaas zullen we nooit weten hoe het af zou lopen met de bom in een volle concerthal, want we gingen de deur uit! Tenminste, we dachten dat het over een bom ging.

    We hadden besloten vandaag nog rustig aan te doen en naar Hikone (stadje aan het meer te gaan). Wij braaf in de rij staan om weer een ticket te reserveren (JRPass priveliges baby!) hoefde dat uiteindelijk niet aangezien dit een ander soort trein was. Voor niets dus een kwartier verspeelt. De mevrouw maakte wel een leuk gebaar om het spoor mee uit te drukken. Dat maakte het wachten het bijna waard. Another lesson learned.

    Wij de trein naar Hikone gepakt wat een kleine drie kwartier verwijderd ligt van Kyoto. Eenmaal aangekomen even langs de touristenbalie gewandeld om een kaart op te pikken en vervolgens naar ons volgende doel! Hikone Castle! In dit (soort van afgelegen) plekje hebben ze namelijk ook een ouderwets kasteel wat bezocht moest worden door ons! Gelukkig was dit maar een kwartiertje lopen. Dat was dus wel goed te doen. Vrolijk gingen wij op pad. Onderweg kwamen we steeds plaatjes van getekende een kat met een samuraihelm tegen. Wat blijkbaar de mascotte van Hikone moest voorstellen. Inspiratieloos Hikonyan (nyan van miauw) genoemd. Not really clever.

    Na een kleine wandeling hadden we het kasteel gevonden en mochten we na betaling naar binnen om op onderzoek uit te gaan. Door de eerste poort heen begon mijn aversie tegen trappen die ik aan het ontwikkelen weer op te spelen, want wat zag ik? Een grote trap naar boven. Daar gaan we weer! Gelukkig viel het dit keer wel mee. We zagen wel veel oudjes die ook naar boven strompelde. Bazen zijn het. Dat zie ik de oudere Nederlandse bevolking niet zo snel doen.

    Het toffe van dit kasteel is dat je gewoon overal naar binnen mocht. Natuurlijk wel traditiegetrouw je schoenen overal uit doen (volgende keer naar Japan neem ik schoenen met klittenband mee), maar het was wel geinig om te zien hoe zo'n gebouw in elkaar steekt. Ze hadden ook een tof samurai harnas! En ik heb geleerd dat Nederland (samen met Portugal) één van de eerste landen is die met Japan heeft geruild. Er stond zelfs een wereldbol (van hoe ze dachten dat de wereld er toen uitzag) die kado gedaan is aan Willie's over-over-over-over-over-over grootvader (vast nog wel een paar keer over). We mochten zelfs omhoog klimmen wat uiteraard weer een tof uitzicht opleverde. Toen we klaar waren met het kasteel mochten we ook nog de tuin aan de overkant bezoeken. Ook deze was weer prachtig en er stond een stel (misschien bruiloft related?) een dikke photoshoot te houden. Ik wilde deze photobomben, maar heb me maar in ingehouden. Deze tuin voelde alleen een beetje klein in vergelijking met die van in Kanazawa.

    Aangezien we in een klein dorpje aan het meer Biwako zaten wilden we daar ook wel even ontspannen. Wij de borden gevolgd waar we uiteindelijk uitkwamen bij een kleine haven, maar geen bankjes of strand te vinden. We hadden ook geen zin om verder te zoeken naar een andere plek. Dus wat doen we dan als nuchtere Nederlanders? We ploffen gewoon neer tegen een muurtje waar we gewoon een tijdje gerelaxt hebben. Prima toch? Nadat we weer voldoende uitgerust waren zijn we aan de terug weg naar Kyoto begonnen.

    Het was vroeg etenstijd toen we aankwamen in Kyoto en wij dachten de spits voor te zijn en wachtrijen te voorkomen door nu alvast te gaan eten. Haha! Plan geslaagd. Er was plek zat dit keer. We zijn in een vrij traditioneel pandje neergestreken (in die ondergrondse mall) waar ze totaal niet bijpassende Jazz-achtige muziek aan het afspelen waren. Het deed niet onder voor het eten though. Dat was prima en lekker veel. Na het eten waren we nog niet klaar om terug te keren naar het huisje dus gingen we opzoek naar nog iets te doen.

    Ik had gelezen over een straatje met allemaal barretjes aan de rivier. Tijd om daarnaar op zoek te gaan! We moesten de metro hebben en hoewel Kyoto maar twee metrolijnen heeft, kwam het nogal chaotisch over. Het was nogal wat gepruts (wat voor kaartje moeten we nou hebben), maar het is ons uiteindelijk gelukt zonder problemen. Integratie 50% hai hai!

    Eenmaal daar aangekomen voelde het weer alsof we in Tokyo waren. We waren precies in het centrum beland. Over Neon vol in je smoelwerk en mensen op straat met borden die reclame maken van dingen waar je toch niets van snapt. Geweldig. Het voelde zo levendig. Het was ondertussen ook al donker geworden dus de neonlichten voelde feller dan ooit. Na een beetje rondlopen kwamen we in een soort passage waar ze nog achterlijk veel winkeltjes hadden. We hadden echt het gevoel dat het nooit ophield. Dit keer ook wat meer dan alleen voedsel en vrouwenkleding. Toen we eindelijk eruit waren zaten we nog steeds middenin het centrum. Wat op viel was dat zo goed als niemand hier een pak (van werk) of uniform (van school) aanhad wat gelijk voor een nóg relaxtere sfeer zorgde.

    Uiteindelijk hebben we de rivier gevonden. Het was helaas al donker en dus niet heel goed zichtbaar meer, maar door gebouwde hoogteverschillen had je om de zoveel tijd een klein waterfalletje! Super tof. Daar achter liep het straatje met allemaal barretjes en restaurants die vol uitkeken op deze rivier. In de zomer een super chille plek om te vertoeven. Ook zag je veel mensen gewoon lekker chillen aan de oever.

    Toch waren we nog niet klaar want we hadden nog geen dessert op! Dus onze zoektocht was nog niet voorbij. Alsof het voorbestemd was liepen we twee minuten later langs een parfaitsalon (waarom hebben we die shit niet in Nederland?) met een bizar assortiment aan verschillende soorten parfaits. Zelfs eentje met patat of gefrituurde ebi. Er was zelfs een bizar grote, voor 50 man achtige parfait te bestellen voor een nog belachelijkere prijs. Het zag er dan wel weer tof uit. Toen we daar klaar waren hebben we nog wat rondgelopen waarna we besloten om weer terug te gaan naar het huisje. Morgen wordt tenslotte ook weer een lange dag. Toen we het station uitliepen werden we begroet door een gigantisch grote dildo in de kleuren van de Nederlandse vlag, met een sigaret erop. Je kan het maar gezien hebben.

    TL;DR - uitgeslapen, Japanse TV is raar, voor niets in de rij gestaan, trein gepakt. Hikonyan. Kasteel van binnen en van buiten gezien. Nog een Japanse tuin. Gechilled aan het meer tegen een muurtje aan. Teryg naar Kyoto, vreten. Het centrum verkent na metroperikelen. Lekkere parfait gegeten. Dildo.

    Hi juuichi - keiyaku o haki suru
    Read more

  • Day10

    Dag 10-Van tempels zien naar bergklimmen

    April 23, 2017 in Japan ⋅ ☀️ 19 °C

    Vandaag was dé dag om Kyoto te gaan temmen! We stonden bijtijds op en Arjen heeft geprobeerd de Japanse specialiteit omelet te maken. Ik moet zeggen dat het hem goed gelukt is! Zeker met de middelen die we hebben. Alleen ei, normaal gebruiken ze er veel meer bij. Dus we kunnen niet anders concluderen dan dat Arjen skills heeft.

    Vervolgens gingen we een beetje plannen wat we vandaag wilde gaan doen, want Kyoto is een grote stad waar veel te zien is en dus veel planning vereist. Dus wij braaf naar een touristenbureau waar we wel goed geholpen werden door een vrouw, maar die had overduidelijk geen zin om hier en nu op dit tijdstip te zijn. Het was dan ook wéér lekker weer. (Wat een straf! Hoorde dat het bij jullie koud was ofzo?). Veel papiertjes doorgespit later hadden we besloten dat we een shrine run gingen doen. Lekker veel shrines bezoeken dus. Dat ging uiteindelijk toch wat anders zoals de titel al aangeeft.

    We gingen als eerste naar de Inari shrine. Eén van de bekendste shrines van Kyoto die ondanks die status niet bij het Cultural Heratige fonds behoort. Inari wordt afgebeeld als de foxgod en staat voor welvaart voor de zakenlui. We kwamen daar al aangehuppelt terwijl het echt immens druk was. Wij door lopen naar boven. Bleek het Inari festival te zijn. Geen idee wat het precies inhoud, maar het is maar één keer per jaar. Overal stonden kleine shrines op vrachtwagens klaar om vervoerd te worden voor een soort parade (heb ik me laten vertellen). In de hoofdtempel waren ze met een ritueel bezig wat vrij lang duurde en dat kunnen wij weten, want we hebben ruim drie kwartier gewacht tot er iets zou gebeuren.

    Behalve muziek in de vorm van een krijsende kat en dat ze af en toe opstonden gebeurde er vrij weinig. Er was alleen een oudere meneer in vol ornaat met een bordje aan het zwaaien dat er geen foto's gemaakt mochten worden. Deed (of probeerde je dat wel) dan kreeg je een boze blik en het bord in je gezicht geduwt. Ik kreeg af en toe het idee dat hij er zelfs mee wilde slaan. Aangezien we vol in de brandende zon stonden, vonden we het na drie kwartier wachten wel prima en zijn we doorgelopen naar de Torii gates.

    Daar heb je vast wel eens een foto van gezien. The 1000 torii gates. Dat zijn al die rode poortjes achter elkaar die een berg oplopen. Al deze poorten zijn gedoneerd door bedrijven die daarmee Inari proberen te plezieren en voor een goede business gaan. Deze poorten leiden helemaal naar de top van Mount Inari. Onderweg kom je allemaal winkeltjes en kleinere shrines tegen. Alleen was dat niet onze heenweg. Wij hebben blijkbaar ergens verkeerd afgeslagen en zijn op een ander (veel toffer) pad terecht gekomen. Hier liepen we door een bamboowoud heen, kwamen vele shrines tegen, zingende monikken en een dude op een scooter, in de bergen, want blijkbaar wonen daar ook gewoon mensen. Oh, en een hele teleurstellende waterval die geen waterval genoemd mag worden.

    Het begin van dit pad was vrij fijn om te lopen. Wat slingerweggetjes. Wat naar boven klimmen, wat naar beneden klimmen. Tot dat we op een punt kwamen waar we echt moesten klimmen. Gelukkig wel met behulp van een trap, maar dayum dat was vermoeiend. Wederom bevestiging van een lousy conditie. Moet wat aan gebeuren. Na een poosje geklommen te hebben zagen we opeens de rode poorten weer en konden we de weg die de "pussy-mensen" gevolgd hadden verder zetten naar de top. Wat nog maar een klein stukje was. Het was dezelfde vermoeidheid als de berg in Matsumoto op fietsen. Het vervelendste was nog dat ik geen goede schoenen aanhad voor deze activiteit. Sneakers met een zachte zool. Tsja, dan voel je elke steentje, maar goed we hebben de top bereikt! Is toch weer een dikke 350meter! Yatta! Hierbovenop waren weer meer shrines.

    Toen moesten we natuurlijk ook nog naar beneden. Toch maar voor de standaard Torri gates route gekozen hoewel al die trappen ook alles behalve fijn waren. Lichte aversie voor trappen begint zich te manifesteren in mijn onderbewustzijn. Gaandeweg naar beneden had je wat checkpoints en van één van deze punten had je een adembenemend uitzicht over Kyoto! Echt super mooi. Zo zie je maar weer hoe hoog 350-ish meter kan zijn.

    Op de weg naar beneden kwamen we nog een hindernis tegen. De trap is vrij smal en er lopen mensen in twee richtingen. Je voelt hem vast al aankomen. Wij zaten op een gegeven moment achter een vrij oude man die niet zo vlot meer was. Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het echt baas van die vent dat hij gewoon de ballen nog heeft om naar boven te klimmen, maar je houdt wel een beetje op. Gelukkig konden we er op een recht stukje netjes tussendoor sneaken. Een klein half uur later waren we beneden. Onderweg kwam je allemaal rustplaatsen, winkeltjes, eetplekken en nog meer shrines tegen. Het laatste stukje loop je zelfs nog gewoon door het dorp wat aan de berg ligt.

    Uitgeput kwamen we beneden. We hadden licht ontbeten, ik had niet zo goed geslapen, dus ik voelde me een beetje woozy! Time for food! We hebben de trein terug gepakt naar Kyoto centraal en dachten ergens de gaan eten in de ondergrondse mall bij het station.. uhhh ja, niet dus. Alles zat propvol en er stonden zelfs wachtrijen bij de meeste. Vervelend, zeker aangezien onze voeten wel wat rust konden gebruiken. Gelukkig herinnerde we ons de mall nog die we gisteren bezocht hadden en daar waren zat eettentjes. Daar weer heen geslentert en de tent die we eigenlijk voor ogen hadden.... zat ook vol, dus toen zijn we maar naar de buren gegaan waar we een (lekkere) burger en een steak naar binnen hebben gewerkt samen met een suikerbom in de vorm van het dessert om wat energie voor de rest van de dag te kweken.

    We waren tenslotte al wat tijd verloren met het beklimmen. Als volgende gingen we op zoek naar Nijo Castle. Een kasteel wederom in het midden van de stad. Trein gepakt, weer een end gelopen. Daar aangekomen, kaartje gekocht. Zien we dat het nog maar een half uur open is. *zucht* Toch maar weer snel er even doorheen geramt. Het was interessant om de layout binnen de muren van een kasteel te zien (grote, traditionele gebouwen en een grote tuin), maar je mocht ook deze gebouwen niet in. Persoonlijk moet ik zeggen dat dit mij het minste heeft geïmponeerd van wat ik tot nu toe heb gezien.

    Ook een saillant detail. Op elke omschrijving van elk Japans historisch pand/gebouw op welke locatie dan ook, staat wel een keer dat er een deel is afgebrand in een bepaalde periode. Je zou toch verwachten dat ze hun bouwstijl een keer zouden gaan aanpassen.

    Na het kasteel doorgeramd te hebben wilden we eigenlijk nog naar het Kyoto Imperial Palace, maar ook daar waren we bang dat deze al dicht zou zijn, plus, het lijkt erop dat de kaarten hier niet te vertrouwen zijn qua loopafstand. Toch maar voor gekozen om terug te gaan naar het huisje om daar bij te komen, want we waren letterlijk gesloopt. De rest van de avond hebben we ons vrij gedeisd gehouden om onze voeten de rust te geven die ze verdienen. We zijn nog één keer naar buiten gegaan om wat te foodseleren te halen, maar verder was het *poef* lights out.

    TL; DR - Arjen heeft traditionele Japanse omelet gemaakt. Toursisten bureau geweest. Naar Inari Shrinen gegaan. Inari (jaarlijks) festival was in de gang. Heel veel rode poortjes. Afwijken van het pas. Bergbeklimmen. Vermoeiens. Kut schoenen aan. De top gered. Terug gelopen. Prachtig uitzicht. Oude mannetjes lopen langzaam. Uitgebreid geluncht. Naar Nijo castle geweest. Ging bijna dicht. Doorheen gerusht. Gesloopt. Niets meer gedaan.

    Hi juu - Signing off
    Read more

  • Day9

    Dag 9 - Klote met deuren in Kyoto

    April 22, 2017 in Japan ⋅ ☀️ 18 °C

    De checkout tijd was 10:00 van ons schattig appartementje. Ruim op tijd wakker, nog even gedoucht en me backpack ingeruimd en Ikuzo! Oh, nog één klein dingetje over de wc in dit appartement. De gene die dit bedacht heeft verdiend een nobelprijs voor milieuvriendelijkheid (bestaat dat?). Aan de bovenzijde op de stortbak zit namelijk een kraan. Als je doortrekt begint die te lopen zodat je daar je handen kan wassen. Dat water wordt vervolgens weer gebruikt om de volgende keer door te spoelen? Zo simpel. Zo ingenieus en ZO awesome!

    Op de heenweg hadden we de bus gepakt, maar dit keer hadden we schijt en hebben we gewoon gelopen naar het station. Het went steeds meer met zo'n backpack op je rug. Wederom een goed teken. Toen we bij het station kwamen zagen we een klok, bij nadere inspectie bleek het kleine fonteintjes te zijn die steeds veranderde. Super awesome! Kan alleen Japan weer bedenken. Vervolgens wat ontbijt gehaald bij een toko genaamd "german bakkery" waar helemaal niks Germany aan was. Zo hebben we daar Croissants, kaasbroodje en meloenbrood gehaald. Allemaal voedsel wat geen ruk te maken heeft met Duitsland. Gekke Japanners. Vervolgens door naar de trein die al klaar stond voor ons.

    Een lekker lange rit van twee uur waarbij we genoten hebben van het uitzicht, beetje aan de blogs hebben gewerkt en keihard gegamed op de Switch (Zelda is nog steeds awesome!). Twee uur later aangekomen waren we eigenlijk te vroeg voor inchecktijd dus zijn we ergens nog wat gaan drinken. Ik koos voor een koude koffie om te kijken of de Japanners zich konden revancheren na het debacle in Tokyo. En ik moest zeggen, deze smaakte wel een stuk beter! Mag ook wel voor die prijs overigens.

    Het was nog steeds te vroeg voor het inchecken, maar we hadden schijt. We zijn naar het appartement toegelopen en waren er uiteindelijk half uurtje te vroeg. Moet geen probleem zijn toch? We hadden een code gekregen waarmee we de deur open konden maken (toevallig ook 402, waar we in Kanazawa ook in een 402 zaten. Het is het lot!) En daar liepen we tegen een probleempje aan, wederom dankzij het gebrek aan duidelijk lezen. Het is namelijk een digitaal cijfer slot. Het is de bedoeling dat je de gegeven code intikt en op sterretje drukt. Dachten we. Elke keer als we dat deden kregen we random andere cijfers te zien. Arjen dacht dat het te maken had de inchecktijd en nét toen we het op wilde geven kwam mijn malse maat met de brilliante ingeving (na het duidelijk lezen) dat we die cijfertjes gewoon moesten indrukken... ahhh durrr...

    Eenmaal binnen gekomen een beetje gesettled aangezien we hier maar liefst vijf nachten blijven! Waarom zo lang? Omdat Kyoto centraal gelegen ligt en een mooie uitvalsbasis is om andere steden te verkennen! Daarom! Nou geen domme vragen meer stellen! Gelijk een wasje gedraait aangezien ik wel aardig door al mijn meuk heen was. Het was improviseren met het ophangen ervan, want een echt wasrek (op een stalen buis in de douche na) kennen ze hier niet echt geloof ik.

    Vervolgens zijn we de buurt maar eens gaan verkennen want Kyoto is een grote, grote stad. Met veel tempels. Heeeeeeel veel tempels. Veel rondgelopen tot we op een gegeven moment bij een gigantisch, prachtig tempel complex aankwamen waar we best een tijdje gespendeerd hebben. We zijn er ook even naar binnen gegaan, maar helaas mocht je daar geen foto's maken. Het zag er niet anders dan beeldschoon uit. Overal bladgoud met pikzwart en een altaar waar je u tegen zegt. Hier zijn we dan ook braaf even gaan zitten samen met andere mensen op de houten matten (tatami) om even van de serene rust te genieten. Ik weet niet wat het is, maar het straalt gewoon rust en elegantie uit. Net zoals veel Japanners zelf. Misschien juist omdat ze hier zoveel bidden? Gelukkig wel veel foto's van buitenaf gemaakt.

    Daarna nog verder gestruind en wat kleinere tempels bekeken. Overal is het druk in Kyoto dus je moet goed opletten. Uiteindelijk kwamen we weer aan bij het station waar blijkbaar nog een complete ondergrondse mall in zit met voornamelijk voedsel tentjes en vrouwenkleding. Het zal eens ook niet zo zijn. Hier hebben we doorheen gebanjert en dan kom je aan de andere kant van het station uit (duh) waar we ook even rondgelopen hadden, maar er niet echt iets opviel. Totdat we op een gegeven moment een blik naar links wierpen en een gigantische mall zagen! Die vroeg erom om geëxplored te worden. Wat we dus ook uitvoerig gedaan hebben.

    Zo hebben we een lekker ijsje gehaald dankzij Arjen's Japan skills, hebben we een super toffe artsupply winkel gevonden en zijn we uiteraard nog een gamewinkel doorgestruind. Waar Arjen zelfs een game heeft gekocht! Want hij kan wel redelijk Japans. Na de mall zijn weer terug gelopen richting huus, maar niet voordat we de seven eleven (supermarkt) geplundered hebben voor wat voedsel en beer! Want dat is in supermarkten een stuk betaalbaarder. Dus nog even in het huisje gechilled voordat we zijn gaan slapen.

    Hi kyu. Signing off.

    TL;DR - uitgecheckt. Nobelprijs voor milieu voor een wc. German bakkery is niet zo German. Fonteintjes kunnen awesome gebruikt worden. Trein reizen. Ontspannen. Weer koude koffie een poging gegeven. Problemen met het in de kamer komen. Prachtige tempels gezien. 7/11 geplunderd.
    Read more

  • Day8

    Dag 8 - Uitgebloeide Sakura-bomen!

    April 21, 2017 in Japan ⋅ ⛅ 16 °C

    Vandaag hebben we uitgeslapen! Soort van dan. Waar we de vorige dagen vroeg op moesten voor een ontbijt, of omdat we verder moesten reizen hadden we vandaag geen van deze verplichtigingen. We (althans ik) werd(en) om 9 uur wakker! Yatta! Een keer goed geslapen. Ondanks het rare geluid dat onze koelkast af en toe maakt. Het klinkt elke, give or take, twintig minuten alsof er een snaar van gitaar een sterft. Je went er aan.

    Vandaag gingen we Kanazawa verkennen! Te voet wel eens waar! Wat blijkt nou? Ons appartementje zit gewoon om de hoek van een grote "toeristische" attractie! Daar zijn we dan ook gelijk heen gespurt. Dit bleek een groot kasteel te zijn waarvan sommige delen (lekker vaag I know) nog van originele oorsprong zijn. Dit zag er super tof uit. Zeker omdat de dakpannen van dit kasteel wit waren wat gelijk voor een hele andere feeling zorgt. Daarnaast kon je her en der gewoon binnen kijken, maar dat zag er allemaal gerenoveerd en daardoor gelijk een stuk minder bijzonder. We zagen hier ook de eerste Sakura-bomen die bijna waren uitgebloeid en weer richting groen gingen. Noooooooooooooooo... tsja, het is niet anders. Die dingen bloeien maar een kleine twee, drie weken.

    Even later liepen we onder een poort door waardoor we aankwamen bij de Renkokuen Gardens. De tuin die bij het kasteel hoort. Het kasteel was van de Maeda familie/clan en die is lange tijd egoïstich geweest en heeft de tuin voor zichzelf gehouden tot dat de periode eindigde. Toen is het opengesteld voor publiek en een soort attractie geworden. Ik snap wel waarom! Het is een gigantische tuin waar alles in voor komt! Prachtige bomen (uiteraard Sakura), waterweggetjes, fonteintjes, kleine meertjes, een theehuis, standbeelden, een prachtig uitzicht over de stad, waterfalletjes en de lijst gaat nog wel even door. En wij maar denken dat er niets te doen zou zijn in Kanazawa. Arjen heeft in ieder geval genoeg inspiratie voor zijn tuin terug in Nederland. Nu alleen de ruimte nog.

    Toen we daar onze ogen uitgekeken hadden, liepen we weer terug over de brug richting het kasteel waar we nog even op onderzoek zijn uitgegaan naar de dingen die we hier niet hadden gezien. Zo kwamen we nog langs een soort mini-bos waar om elke boom een bordje hing met de naam. En nog wat restanten van wat "turrets" op de kasteelmuren had moeten zijn.

    Daarna begon onze maag een beetje te rommelen aangezien we in ons enthousiasme vergeten waren te ontbijten. Dus op zoek naar een lunchplek! Na aardig wat rondgestruind te hebben (er zijn veel gelegenheden dicht 's middags) kwamen we terecht bij een leuk klein tentje waar we uiteindelijk een heerlijke omelet met rijst en (een soort van) jus op hadden, met daarna nog een parfait die goed te versmaden was. Lekkah! Het viel Arjen alleen op dat er verder vrouwen in het pand zaten. Zou dit dan ook weer een vrouwen only ding zijn? Op de TV speelde ze The Hobbit, dus dan zal het wel meevallen toch? En we zijn ook niet weggestuurd. Anyhoo. We hebben lekker gegeten.

    Vervolgens gingen we weer verder op pad en kwamen we in het samurai district. Het gebied waar vroeger alle samurai van de shogun woonde. Dit uiteraard in prachtige grote huizen met tuinen in allemaal dezelfde stijl. Zelfde stad, andere wijk, compleet andere feeling. Echt bizar. Hier heb ik ook een geschiedenislesje gehad van Arjen over het verleden van Japan en Nobunaga. Hij weet echt bizar veel van dit schone land! Het is ook extra handig om je eigen gids bij de hand te hebben.

    Na de wijk doorgelopen te zijn (entree voor de huizen was belachelijk duur) liepen we een beetje door de stad te banjeren en wat zagen we daar opeens aan onze rechterhand? Een gigantische tempel! Daar loop je natuurlijk niet zomaar voorbij dus zijn we daar ook nog heen gegaan. Hier zat ook weer een (stuk kleinere) tuin bij waar we ook doorheen zijn gelopen. Lekker rustgevend! Daarna zijn we weer doorgelopen en zijn we nog meer shrines tegengekomen.

    Uiteindelijk hadden we wel genoeg shrines gezien en zijn we door gegaan naar het Higashi-Chiya District wat ook wijken zijn die uit een oudere bouwperiode komt (zelfde als het straatje van gisteren, maar dan een hele wijk). Hier was het ook stampvol met toeristen, maar er heerste wel een gezellige sfeer. Je kan ook kaartjes kopen voor een geisha-show, maar die waren vrij prijzig, so we passed. Toen we verder liepen kwamen we weer een shrine tegen waar we een offer gemaakt hadden. *schrok* wat een toevoel. Arjen en ik hadden allebei precies hetzelfde lot. Ook hebben we het handen-wassen-reinigings-gebeuren geleerd. Daarna zijn we verder naar boven geklommen naar nog een tempel waar we de eerste Japanses neko (kat) tegenkwamen. Dit was duidelijk een zwerfkat aangezien hij een infectie of iets dergelijks aan zijn oog had. De kat werd weggejaagd door zo'n gemuteerde kraai (die ruim groter was dan die kat). Later kwamen we nog twee katten tegen waarvan eentje een krulstaart had.

    Eenmaal boven aangekomen waren we bij een buddistische tempel uitgekomen (alle overige tempels waren Shinto tempels van het Shintoïsme) en hoewel deze veel gelijkenissen hebben, was het tof om deze tempel ook te zien. Toen we eromheen liepen stonden we opeens op een kerkhof. Toen zijn we maar weer akward weggesneakt want dat is niet helemaal de bedoeling natuurlijk. Vanaf de tempel had je een prachtig (onverwacht) uitzicht op het Chiya District. Gorgeous!

    Vervolgens de berg weer afgerolt en we begonnen een beetje dorst te krijgen (het was wederom weer lekker weer, lucky bastards dat we zijn) en we waren op de heenweg langs een craft beer cafétje gelopen. Een wijs man zei ooit: (Arjen) "Daar lopen we geen twee keer voorbij zonder naar binnen te gaan". Zo gezegd zo gedaan. We gaan naar beginnen. We gaan zitten en het eerste wat we horen was... Nederlands. Ben je 13000km van huis in een vrij klein schattig Japanse dorpje/stadje. Kom je Nederlanders tegen. Het zal ook eens niet zo zijn. Lekker een biertje gedronken daar, maar wat blijft het bier hier duur. We allebei twee speciaal biertjes op en de rekening kwam neer op 3028 yen.. een kleine 28 euro. Ouch,.. toch maar wat rustiger aan gaan doen met het bier hier.

    Daarna beetje rondgelopen, spullen gedropt in het huisje en toen kregen we wel weer honger! Op zoek naar een voedseltent! Uit het gastenboek hebben we het advies opgepikt voor een lekker bbq restaurant in de buurt. Klinkt goed! Wij daar aangekomen. Ja hoor, tuurlijk hebben we plek, over anderhalf uur. Zolang kon mijn maag niet wachten dus zijn we maar opzoek gegaan naar wat anders. We zijn naar de hoofdstraat van Kanazawa gelopen en hebben daar een aantal tentjes geprobeerd, maar zo goed als alles zat vol. "Hoe dan?!". Tot dat we ons realiseerde dat het vrijdag was (je raakt de dagen hier echt kwijt! Goed teken) en Japanners goed van het weekend willen genieten. Dat verklaarde ook al die prachtig dames die opeens overal vandaan kwamen en waarschijnlijk gingen stappen.

    Dan maar een zijstraatje proberen en daar was het gelijk raak en hebben we lekker gesmikkelt van kip, salades en andere meuk. En Arjen heeft een nieuw favoriet drankje: The Moscow Mule. Daarna hebben we nog lekker rondgelopen en van het uitzicht en de stad genoten waarna we onze terugkeer naar het appartement inzette, want we moesten er de volgende dag weer op tijd uit om de reis voort te zetten naar: Kyoto!

    TL; DR - prachtig kasteel en mooie tuin om de hoek van het appartement. Veel gezien en helaas ook een uitgebloeide Sakura boom. Geluncht in misschien weer een vrouwen café met omelet en parfait. Samurai district gezien. Geleerd van Japanse geschiedenis van Arjen. VEEL tempels gezien. Mooie oude wijk gezien. Mooi uitzicht van bovenaf. Nederlanders tegen gekomen in een craft beer cafe. Het js druk op vrijdagavond in Kanazawa.

    Hi hachi - signing off
    Read more

  • Day7

    Dag 7 - Treinen zijn koel & Slot-ception

    April 20, 2017 in Japan ⋅ ⛅ 13 °C

    De dag begon weer vroeg want we werden alweer om 8 uur aan het onbijt verwacht. Dit keer iets minder traditioneel, maar daarom zeker niet minder lekker. Weer kregen we miso soep en een kleine salade, maar dit keer kregen we brood met ichigo jam (aardbei) en een soort pizza broodjes. Super lekker! En ook weer een klein uurtje lopen babbelen met de hosts. Zo weten we een beetje waar ze vandaan komen, wat ze hiervoor deden (Kensuke werkte in Tokyo van 9 uur 's ochtends tot middernacht) en dat Tokyo alleen al 40 miljoen inwoners heeft. Wat 1/3e is van de gehele Japanse populatie. Nani?! Dat verklaart in ieder geval wel waarom het zo achterlijk druk is in Tokyo. Ze deelde ook mee dat ze last hebben van vergrijzing in Japan. Een probleem dat we ook maar al te goed kennen in Nederland.

    Voordat we afscheid moesten nemen van de familie en weer door moesten hebben we nog even lekker rustig aan gedaan en nog even door de tuin gelopen en afscheid genomen van Hime-chan (de geit, remember) deze probeerde steeds mn hand op te vreten als ik haar wilde aaien, maar ze bedoelde het vast goed. We kregen een lift naar het station! Super lief, alleen moest ze Yui-chan uit bed rukken en in de auto sleuren, omdat haar man nergens te bekennen was. Toen besloot ze zelf ons maar weg te brengen, maar Yui-chan vond het helemaal niet erg. Handig zo'n kind. Ze hebben overigens een draaibaar auto stoeltje. Hoe ingenieus! En handig! Vraag me af waarom we dat niet in Nederland hebben. Is echt super handig.

    Na afscheid genomen te hebben vervolgde we onze weg weer! De tassen zijn wel gelijk een stukje zwaarder met die Whisky's erin, maar dat is het meer dan waard. We gingen vervolgens weer braaf maar een JRpass kantoortje om reserveringen te maken voor de trein naar Kanazawa. We moesten nog een groot half uurtje wachten dus we gingen op zoek naar iets consumeerbaars en wat zag ik uit mijn ooghoek? Een Starbucks! Nu heb ik (dankzij die smerige drankjes al helemaal niet meer) helemaal niets met koffie, maar ze hadden een Amerikaanse Cherry Pie Style Frappacino die er wel écht goed uitzag. Die dus maar gehaald. Wederom een aparte ervaring. Een soort milkshake die naar kersentaart smaakt. Toch nog steeds niets met Starbucks.

    On to the trains! Treinen zijn echt awesome in Japan. Op de eerste dagen zagen we al dat de treinen op elke eindhalte grondig schoongemaakt worden. Hierbij draaien ze ook alle stoelen weer de richting op waar de trein in rijdt! Elke treinstoelstel heeft dus gewoon een draaimechanisme! Super awesome! In de eerste trein waar we vandaag zaten had zelfs een voetensteun! Wederom super awesome en het zet je aan het denken waarom we dat ook niet gewoon in Nederland hebben. Wat ze hier ook hebben op de stations is dat er op de grond staat aangegeven bij welke coupe je staat (waar de trein stopt zeg maar). Dit is vooral handig als je gereserveerd hebt aangezien het coupenummer daarop staat! Efficiënt design.

    Op Nagano moesten we overstappen met een Shinkansen (die super snelle bullettrain!), maar we hadden nog een uurtje de tijd. Nieuwe missie! Een internationele ATM vinden, want ik was nog steeds blut yen-wise. Gelukkig kon de madam van het touristische centrum daar prima bij helpen. Vervolgens maar besloten om te lunchen en het werd een soba met drie verschillende soort "garnituren". Soba zijn gewoon dunne koude noodles! Was super lekker en later kregen we ook Sobayu, wat het water is waar het ingekookt is, want dat schijnt gezond te zijn, want als je de noodles kookt trek je er ook gezonde mineralen en vitamen uit die je met de Sobayu weer terug krijgt.

    Door naar de Shinkansen! Waar, behalve een flashy uiterlijk, niets bijzonders aan is. De trein gaat gewoon heel hard en ook daar merk je eigenlijk vrij weinig van. Zeker omdat je veel door tunnels in de bergen rijdt. Wel weer efficiënt aangezien we een bizarre afstand hadden afgelegd in een anderhalf uurtje. Waar Kanazawa ons verwelkomde! Een schattig kustplaatsje in het noorden van Honshu waar we de volgende dag zouden doorbrengen.

    Door naar de volgende missie. De slaaplocatie zoeken! Gelukkig zat er bij de boeking een super gedetailleerde uitleg hoe je er moest komen inclusief foto's. Eerst een bus nemen vanaf platform 7. Wij daarheen gelopen, wachten op de bus. Bus komt aan wij vragen of die naar de aangegeven halte ging. Antwoord: nee. Oh, okay. Op de uitleg stond ELKE bus van platform 7 en wij dachten dus dat het die vrouw haar eerste werkdag was en dat ze het nog niet zo goed wist.. ofzo.. toch maar gewacht op de volgende bus die er gelukkig wel heen ging. Rare van de bus in Japan is, dat je als gaijin zijnde pas moet betalen als je gaat uitstappen (locals hebben vaak een OV-chip achtige pas). Later bleek dat er op de uitleg ergens onderaan stond "alle bussen behalve die we dus het eerst inliepen" *zucht* goed lezen is ook belangrijk.

    Wij in ieder geval uitstappen, rond kijken. Komt niet echt overeen met wat er op het plaatje staat. Blijkt dag ze de halte 100 meter verplaats hebben. Vermoeiend. Gelukkig allemaal goed gekomen en we het appartementencomplex gevonden waar we de volgende twee nachten doorbrengen. Vervolgens stond er op de uitleg dat we een mailbox moesten open maken met een code, waarin weer een slot lag met een code. Waarin de huissleutels zaten. Slot-ception dus. Na dit intrigerende puzzelstuk te hebben opgelost zijn we naar boven gegaan en hebben de deur open gemaakt waar ons een klein, schattig appartementje stond te wachten.

    Voor twee nachten slapen is het prima en alles is aanwezig, maar het staat in het niet bij de vorige twee locaties. Ook is het jammer dat je de host niet ziet of andere reizigers. Toch zijn er ook Japanners die in dit soort huisjes wonen. Het komt een beetje overeen met een studentenwoning. Wat wel weer een tof idee is dat er een gastenboek ligt waarin je suggesties kan schrijven voor dingen in de buurt! Die gaan we lekker volkalken in het Nederlands! Ha! Na een kleine observatie zagen we dat er een barst in het raam zat (moeilijk overheen te kijken ook) waardoor mijn hersenen gelijk overuren beginnen te draaien om te bedenken waar het vandaag komt. Terwijl er waarschijnlijk gewoon een saai verhaal achter zit.

    Na een korte pauze zijn we buiten even op onderzoek gegaan om de buurt te verkennen. Zo kwamen bij een super sfeervol oud straatje waarbij alle gebouwen nog uit de Edo bouwperiode komen. Waarschijnlijk zaten hier geisha's, want we zagen een fancy geklede madam (met kimono) uit een auto stappen met een raar gevormde muziekinstrumentenhouderdoosding. Hoe bizar is het dat je de hoek omslaat, op een andere straat loopt en gelijk een compleet andere feeling krijgt door de meer hedendaagse gebouwen. Awesome land Japan, never change. Uiteraard moesten we ook nog eten en zijn we uiteindelijk beland bij een restaurant waar we ons hebben laten verleiden door krab wat super lekker was! Op de terug weg zijn we nog even langs de konbini (supermarkt) gelopen om wat bier en een ijsje te halen. Bier in restaurants/barretjes is namelijk achterlijk duur in vergelijking met Nederland, helaas. Supermarkt is dan een mooi alternatief. In het huisje nog een biertje geconsumeerd voor het slapen gaan zodat we er morgen keihard tegenaan kunnen om Kanazawa te exploren.

    Hi nana, signing off

    TL;DR - Wederom een lekker ontbijt. Nog even gerelaxt. Geit gedag gezegd. Lift naar het station gekregen waardoor Yui-chan uit bed gerukt werd. Gereist met de trein. Geld gepint. Eindelijk in de shinkansen gezeten. Naar nieuw appartement met de bus. Klein schattig appartement. Rond gelopen, gegeten, geslapen.

    Quote van de dag: "Sssst, dat mag René niet weten"
    Arjen Luesink
    Japan, Nagano
    Read more

  • Day6

    Dag 6 - Chillen in Matsumoto

    April 19, 2017 in Japan ⋅ ⛅ 14 °C

    De dag begon al met het ontbijt om 8 uur! Er werd een heerlijk traditioneel ontbijt voor ons klaargemaakt door Kensuke & Asuka. Ik begin er al steeds meer aan te wennen! Heerlijke gegrilde vis en omelet werden verorbert terwijl Yui-chan ook rijst met vis naar binnen probeerde te proppen. Tijdens het ontbijt hebben we lekker veel geklets waarbij Arjen zijn Japans kon oefenen (en ik instemmend meeknikken) en zij hun Engels. Wederom viel het me op hoe lief en geduldig de mensen hier zijn. Faith in humanity slowly restoring.

    Now what to do? Nouja, simpel! De omgeving verkennen te voet! Op een kaart, die wij bij een touristencentrum hadden gekregen, stond namelijk dat er een park in de buurt was en die moest natuurlijk bezocht worden door onze Westerse hoofden! Zo gezegd, zo gedaan. Soort van. Het was best wel weer een trip! Zeker omdat de weg ernaar toe vrij stijl was, but we got this! Onderweg kwamen we de appelgaard nog tegen van de familie waar we verbleven. De appeltjes hingen helaas nog niet aan de boom.

    Wow, het park was echt mooi, en groot. Overal Sakura bomen in bloei en zat om te doen. We begonnen met een klim (nog verder) omhoog naar Kami no Yama (berg van de goden). Daar was het vrij rustig en sereen. Toen we weer naar beneden waren gehobbelt (wat zeker niet handig was met mijn huidige schoenen; slipgevaar!!) Kwamen we zo een automaat tegen en hadden we lichte dorst. De regel is gebroken! Ik koos voor een drankje genaamd Fire Black wat eigenlijk gewoon weer Japans interpertatie van ijs koffie was. Smerig en ranzig dus. Helaasch, wederom lagen al mijn dromen in duigen.

    Toen liepen we langs een glijbaan en ja, je kan niet in Japan geweest zijn en niet van een Japanse glijbaan af gaan natuurlijk. Zo gezegd, zo gedaan. Aparte ervaring. Niet aan de aan te raden. Ten eerste is de glijbaan vrij smal voor mijn fatsige lijf en ten tweede zit er een soort loopband constructie in met allemaal kleine cylindertjes die pijn aan je aars doen. Daarbovenop komt nog dat ik helemaal statisch was toen ik beneden kwam. Thor was er niets bij.

    Vervolgens verder gelopen langs nóg meer Sakura-bomen (je zou denken dat het gaat vervelen, maar no way josé) en toen kwamen we langs een parcours waar Japanners aan het golfen waren. Met een hamer. Want Japan. Een stuk meer holes ook, we hebben bordjes gezien tot en met sowieso hole 32. Verder kwamen we nog zo'n roetsjbaan tegen (geen idee hoe het heet. Ze hebben ook zo'n attractie in Duinerell), maar dat was vrij prijzig en er klonk niet plesante, als volkslied klinkende muziek uit de boxen dus dat hielp ook niet echt.

    Bovenop de heuvel hadden we een prachtig uitzicht over het landschap. Matsumoto ligt in een dal met kleine dorpjes eromheen. Super mooi uitzicht leverde dat op. Alsof dat nog niet genoeg was liepen we ook nog een soort museum met een panorama view tegen het lijf. Waar we dus gretig gebruik van hebben gemaakt om nog mooiere plaatjes te schieten. Na het park getemt te hebben zijn we weer terug gelopen naar onze verblijfplaats waar we even gechilled hadden.

    Next stop, Matsumoto! Wederom pakte we onze pimpende fietsen (dit keer met foto) en zijn we weer als twee maniakken kriskras door het verkeer naar beneden gefietst en we hebben het weer overleeft. Fietsen geparkeerd en opzoek gegaan naar voedsel want we hadden honger! Terecht gekomen bij één of ander koffiehuis, waar ik alles behalve koffie bestelt heb (een smoothie en pancakes yum!). Was goed te versmaden. Met een volle maag gingen we weer op pad. Want we hadden een missie!

    Die missie luidt: geru (gel) zoeken en een nieuw t-shirt. Easy life, zou je denken. Het gel was ook snel gevonden. Alleen komen die hier in nogal aparte varianten. Hard, super hard, wet and hard (klinkt goed), mega hard en ga zo maar door. Nu heb ik geen zin om me haar in een baksteen te veranderen dus heb ik met blind geluk maar wat gekozen. Heb het alleen nog niet in mijn haar durven smeren. Tweede missie een t-shirt was vrij pittig. Want alles wat we tegen kwamen was te luxe, te lelijk, te klein of te duur. Een warenhuis van 7 verdiepingen had 65% van één verdieping voor mannenkleden, waar vervolgens 80% weer golfkleding van was. Om maar even een beeld te schetsen.

    Om het verdriet te verwerken zijn we maar wat rond gaan banjeren en hebben we wat tempels bezichtigt. Onderweg kwamen we zelfs nog een kindje tegen die ons gaijin (buitenlander) noemde en hard wegrende toen we zijn (of haar I dunno) richting opkeken. Uiteindelijk kwamen we weer terecht bij Matsumoto Castle waar het door het gebrek aan warm weer toch wat rustiger was. Oh en er liepen wat usagi (konijntjes) want iemand was blijkbaar z'n konijnen aan het uitlaten.

    Verder koppeltjesduikelend kwamen terecht bij een Irish Pub. "Waarom niet" dachte we en daar hebben we lekker bier gedronken en wat gegeten. Arjen had lekkere bacon-iets met friet en ik een gegratineerde burger waar ik errrrrug lang op moest wachten. Toen Arjen de kaart las van de burger stond er letterlijk "with special white sauce" als Engelse vertaling ipv "tokubetsu na howaito (shiroi) sōsu to" wat er zou moeten staan. En tsja als je lang moet wachten op je burger met speciale witte saus, dan weet je het wel. Het werd dan ook de running gag van de avond en een typisch gevalletje "je had erbij moeten zijn". Burger smaakte prima overigens.

    Daarna wilde we nog een (karaoke)bar onveilig maken maarrr klein probleempje, mijn cash doekoe was op. Gelukkig had ik op heenweg een bank gezien om te pinnen. Wij daarheen huppelen, probeer ik te pinnen, pakt dat ding weer geen maestro. Zo werd ons avondje kortbondig het hoofd ingedrukt en hebben we ons, op onze pimpende fietsen, maar weer naar boven begeven. Wat wederom, zwaar vermoeiend was. Conditietraining ftw. Na even bijgekomen te zijn, zijn we weer gaan pitten.

    Day roku - signing off

    TL;DR - Familie waarbij we slapen is echt superlief en geïnteresseerd. Lekker traditioneel ontbijt gehad. Een park in de buurt verkent. Golfen met hamers. Prachtige foto's vanaf panorama. Stad ingeweest. Gel gekocht en poging tot t-shirt. Tempels bezocht. Gegeten en gedronken in een Irish Pub. De avond te snel moeten afsluiten ivm gebrek aan international pinunits.

    Quote van de dag: "Ja, hij is dood"
    Arjen Luesink 19-04-2017
    Japan, Matsumoto
    Read more

  • Day5

    Dag 5 - Reizen, Whiskey & Traditioneel

    April 18, 2017 in Japan ⋅ ⛅ 19 °C

    De dag begon al vroeg! Zeker omdat Arjen's wekker drie kwartier te vroeg af ging. Niet dat het echt uitmaakte aangezien het hier om half 6/6 uur al licht is. Ja, je leest het goed. Het is 's avonds al vroeg donker, maar 's ochtends al kapot vroeg licht. Daarbij komt kijken dat ze ondanks hun geweldige technologieën hier nog steeds geen verduisterd gordijn hebben uitgevonden, waardoor uitslapen een uitdaging wordt die ik graag zou willen completen, maar waarvoor ik bang ben dat het niet gaat lukken. Oh well,...

    Helaas dit keer zonder ontbijt van Mai-san aangezien we té vroeg weg moesten. We hebben haar nog wel even gezien voordat we weggingen en uitvoerig bedankt (Zelfs nog een briefje geschreven!). Ze was druk bezig met koken voor de gasten die wel tijd hadden om te ontbijten. We waren ruim op tijd bij de eerste trein en er was meer dan genoeg zitplek aanwezig om, bij wijze van, lekker languit te liggen. Op het station heb ik een blikje drinken uit de machine getrokken en de regel geld nog steeds. Het was lekker. Het was alleen een iets andere substansie dan ik had verwacht. Toen ik het open maakte hoorde ik een *psjjj* van prik. Neem je een slok krijg je een soort vruchtpulp mee. Dat was effe schrikken, maar ook dit ben ik weer te boven gekomen.

    We zagen we een hoop scholieren die dedicated met hun uniformen (want het was weer lekker warm) naar school gingen. Wist je dat ze zelfs op zaterdag naar school moesten? En dat we op zondag op de heenweg naar Fuji zelfs mensen in school uniformen zagen? Hebben de mensen hier ooit wel vrije tijd? Ik krijg bijna medelijden.

    Overstap ging ook helemaal prima. Lekker weer zitplaatsen gereserveerd, want dan kan gewoon als je een JRPass hebt zonder extra kosten! Voordat we in de trein stapte hadden we nog wat extra tijd dus hebben we een klein rondje in de buurt gehobbelt. Zodoende kwamen we langs een supermarktje waar we ontbijt en wat te drinken hebben gehaald. Want ontbijt is natuurlijk de belangrijkste maaltijd van de dag.. ofzo... dit hebben we lekker op een houten bankje opgevroten, alleen was het bankje nog vochtig dus heb ik nog een half uur met een natte reet rondgelopen. De treinrit zelf ging vrij vlot! Een prachtig uitzicht stond ons te wachten in vormen van hoge bergen met sneeuw bovenop en een shitload aan sakura-bomen. En begraafplaatsen, want blijkbaar is het hip om die langs het spoor te bouwen.

    Eenmaal aangekomen in Kobuchizawa (spreek dat maar eens tien keer snel achter elkaar) uit hadden we lockers gevonden waar we onze reisgear in achter konden laten! Super top, we waren al bang dat we ons het leplazerus moesten slepen. Want vandaag hadden we wat awesomes op het programma staan! Een tour en proeverij bij de Hakushu whiskey distillerij. Een blik op google maps leerde ons dat het dikke drie kwartier lopen was. Fuck die shit! Taxi it is.

    Taxi chauffeurs zijn in Japan ook apart. Ten eerste zeggen ze geen woordt tegen je (a la dat kan nog, ze zullen wel denken daar hebben we die gaijin weer!), maar terwijl hij met dik 70 door een haarspeld bocht scherper dan linker kant van een papiertje racet, remt hij keihard af om niet door een plas water te rijden om (ik neem aan) zijn auto te vies te maken. Rare fabricaties die Japanners. Gelukkig wel heelhuids bij Hakushu aangekomen!

    Hier hebben we een tour door de distillerij gedaan waar we het ontwikkelproces van de whiskey Hakushu uit de doeken wordt gedaan. Deze whiskey wordt bijzonder gemaakt door het natuurlijke bronwater waarvan het gemaakt wordt en de locatie. Midden in een bos. Super vet om te zien allemaal. De tour was wel in het Japans, maarrrr we kregen een soort overgrote afstandsbediening als Engelse audio tourgids. Dus hadden we de hele tijd een snol met een té Brits accent in onze oor tetteren. Ik weet ook niet hoe die dude het deed, maar elke keer als er een deel van de audiotour klaar was, was hij ook klaar met zijn verhaal met een marge van drie secondes. Goed geregeld! Na afloop van de tour hadden we zelfs nog een proeverij waar we van de whiskey, en de verschillende manieren van het drinken, hebben geleerd wat super interessant was!

    Daarna doken we uiteraard de winkel in om wat moois voor thuis te scoren! Het liefst hadden we alles willen meenemen, maarja dan hadden we 14 koffers extra moeten hebben, plus een gewonne loterij. Arjen ging naar huis met een prachtige 12-jarige Hakushu. Zelf heb ik de standaars Hakushu (zonder jaartal) en een klein flesje Yamazaki om van te genieten thuis. Toen werden we opeens aangesproken door een tweetal mensen die vroegen of we ook naar het station moesten om een taxi te delen! Waarom niet dachten we!

    We liepen weer terug naar de receptie waar we alvast om een taxi gevraagd hadden, terwijl we nog op het tweetal wachtte die nog wat foto's wilde maken. Na paar minuten kwamen ze aangelopen en hebben we even slap lopen ouwehoeren. De twee sloven, slovenaren? Sloveloniërs? Slovies? De twee kwamen in ieder geval uit Slovenië (zoals hun het omschreven: dat kut land waar je tol moet betalen om in Kroatië te komen) en waren net zoals ons bezig met een kleinere rondreis door Japan. Helaas vergeten de namen te vragen (wat een rare tic is van mij, want dat doe ik vaker) dus bij deze heb ik ze Jochem & Bertha gedoopt aangezien ik eerst dacht dat ze Scandinavisch waren.

    Eenmaal weer terug op het station van Kobuchizawa hadden we afscheid genomen van J&B want hun gingen de andere kant op, richting Fuji. De treinreis verliep verder prima, alleen waren we een beetje aan het inkakken door de whiskey en het gebrek aan voedsel. Eenmaal aangekomen in Matsumoto hebben we een kleine burger gehaald bij MOS, een japanse fast food restaurant die niet zo fast is, maar wel heel erg food. MOS staat voor mountain, ocean en sun. Het duurde even voordat we de burger kregen maar wow, dat was écht goeie shit. Je kon echt vlees proeven in plaats van die meuk bij een McDonalds. Plus de burger zag er letterlijk echt uit zoals op het plaatje. Het kan dus wel! Daar nog even snel naar de wc geweest waa, blijkbaar aan het gesnurk te horen, een man lag te slapen (hij zat/lag in een hokje die op slot was). Ik heb gevraagd of alles okay was, maar geen response. Japanners werken hard en veel dus hij zal zijn slaap wel nodig gehad hebben.

    Daarna hebben we een taxi gepakt naar onze volgende verblijfplaats. Deze beste man snapte het adres niet maar gelukkig werd het met een blik op de google maps wel duidelijk. Het was uiteindelijk ook gewoon letterlijk rechtdoor de heuvel/berg (jaja, daar zijn we weer) op. Toen draaide we ons om en daar waren we! Een gigantisch prachtig mooi bouwwerk van een huis. Wij braaf aanbellen en er werd net zo opengedaan. Gelukkig was het het goede huis en werden we begroet door de eigenaren en diens baby (en iedereen weet wat voor fan ik ben van babies).

    Wat een prachtig traditioneel huis is dit. Echt belachelijk vet dat we hier mogen slapen. We werden naar de Zashiki geleid, wat zowel een guestroom als speciale kamer is die niet dagelijks wordt gebruikt. Een kamer die bijna groter is dan mijn hele huis! Toen we in de kamer binnen kwamen zagen we een Kotatsu staan. Wat Japanners gebruiken om warm te blijven als het koud is. Het is eigenlijk gewoon een kachel met een doek eroverheen waar je met je benen onder kunt zitten met daarboven op het tafelblad. De eigenaar gaf aan dat het vorige week nog koud was en dat we geluk hebben dat het nu zulk lekker weer is! De kamer bevat ook traditionele schuifdeuren naar de tuin toe. Zo zitten er nog schuifdeuren tussen het raam en de kamer om de warmte binnen te houden. Niet anders dan awesome!

    We kregen iets later van madam iets lekkers te drinken en een Yomogi Mochi wat ze zelf gemaakt had! Ze kwam er even bij zitten en we hebben een gezellig gesprek met haar gehad! Echt super lieve en gezellige mensen! Ze heeft zelfs een plattegrond voor ons getekent van het huis met de tuin! Op een gegeven moment zette ze de baby even op de grond en dayum die baby (Yui-chan!) kruipt sneller dan dat gedrocht uit de The Excorcist! Ik schrok er gewoon van, maar moest vooral hardop lachen.

    Daarna hebben we even door de tuin gebanjert waar we de vader (van het stel) tegenkwamen. Die ons naar de achtertuin leidde waar Hime-chan (prinses) ons op stond te wachten. Een geit that is. Deze stond ook aangegeven op de plattegrond maar nooit verwacht dat deze zo dichtbij zou staan. Vervolgens hebben we haar wat gras gevoerd en probeerde ze me omver te beuken (maar dat is haar niet gelukt haha!).

    Na het bijkomen zijn we richting downtown vertrokken op onze pimpende fietsen (foto morgen). Letterlijk DOWNtown, want we slapen vrij hoog in de stad. Dus weer YOLO'nd over autowegen en de stoep hebben we onze weg naar Matsumoto Castle gevonden. Gewoon een eeuwenoud kasteel midden on je stad omringt met kapot veel mooi bloemende sakura-bomen, omdat Japan. Prachtig was het wel. Zeker toen de zon ging zakken. Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar een plekje om te eten en na wat voelde als uren rond gestrollt te hebben, vonden we eindelijk iets leuks, maar kregen we te horen dat ze vol zaten (ondanks dat ik een lege tafel zag, maar goed die zal wel gereserveerd zijn). Uiteindelijk zijn we beland bij een klein Yakitori restaurantje.

    Na ons volgevroten te hebben, maakte we weer aangestalte om te beginnen aan de terugreis. De heuvel op. In het donker. Met een fiets. In Japan. Bergopwaarts. Het was een pittige reis die me heeft laten zien dat ik echt wel wat meer aan mijn conditie mag gaan werken, dus dat gaan we ook zeker doen als ik weer terug ben in Hollanda! Uitgeput en met een hart nog kloppend in mijn keel zijn we gaan slapen in onze traditionele futon. Kunnen we die ook weer van het lijstje schrappen.

    Dag Go - Signing off!

    TL;DR - Verder reizen. Mai-san's ontbijt moeten missen. Overstappen. Taxi chauffers zijn raar. Whisky tour door de distillerij + proeverij. Taxi terug geshared met de Sloveloniërs Bertha & Jochem. MOS burgers zijn lekker, slapende mensen op de wc niet. Prachtig traditioneel bouwwerk als slaapplaats. Super lieve mensen. Een snelkruipende baby. Een geit genaamd prinses. Fietsen naar downtown. Matsumoto castle is pretty pretty <3. Omhoog fietsen is kut want ik heb geen conditie. Slapen op futons!
    Read more

  • Day4

    Dag 4 - Bergen zijn kut... met een fiets

    April 17, 2017 in Japan ⋅ ☀️ 15 °C

    "What's up here?" Is wat er stond voordat ik begon met het beschrijven van de nieuwe dag. Uhmm nouja, Mount Fuji waarschijnlijk. Want dat ding is kapot groot! Hij is zo'n 6km hoog en (in een ander seizoen) zelfs beklimbaar! Hoe awesome!

    - overigens sorry voor de kut kwaliteit van de foto's. De lens van mijn camera op mijn mobiel is een beetje fucked, vandaar die zwarte vlekken af en toe. Heb hem geprobeerd nog schoon te maken to no avail. Alle andere foto's staan op het SD-kaartje van mijn camera waar ik nu niet zoveel mee kan. So bear with me please -

    Vandaag werden we redelijk bijtijds wakker omdat we om 8 uur ontbijt gereserveerd hadden, want dat was blijkbaar inclusief! Helemaal geweldig! We mochten zelfs kiezen tussen Traditional Japanese en Mai's homemade waffles! Ik neem aan dat de lieftallige jongedame die alles hier roggelt Mai heet, maar we kozen toch voor het vaste Japanse ontbijt. Het bordje met Mai's waffles kan toch ook anders opgevat worden.

    Enfin, we werden om 8 uur in het theehuisje ervoor verwacht waar ze al druk bezig was met koken. Traditioneel gingen we zitten op een zabutton, een vloerkussen, in de traditionele houding met gebogen knieën. Als westerling houdt je dat misschien tien minuten vol, maar daarna slaat toch echt de kramp toe en gingen we maar in kleermakerszit zitten. Breakfast is served. Zoals ik al in de vorige blog omschrijf was het een traditioneel ontbijt met rijst, miso soup, een stukje gegrilde zalm, kleine aardappeltjes in een saus en een kleine salade. Arjen had dus gelijk. Prima weg te kanen eigenlijk! Integratie al 30% voltooid! (Sorry geen foto van, had me mobiel op de kamer laten liggen).

    Dit zou een sportieve dag worden! We zitten namelijk in een berggebied en we hebben fietsen gehuurd (ook bij Mai). Nu zijn we als Hollanders zeker niet vies van een stukje fietsen, maar uhmmm.. hoe zeg ik dit netjes.. bergen en fietsen is gewoon kut. We zijn het niet gewend in Nederland en bergafwaarts is altijd super leuk, maar bergopwaarts.. meh toch een heel stuk minder! Zeker aangezien ze hier niet aan fietspaden doen. Je bent dus een beetje aan het YOLO-en aan de rand van de autoweg of je rijdt lokale mensen omver op de stoep, maargoed we zagen andere mensen het ook doen, dus het zal wel goed zijn! En ik moet zeggen dat de automobilisten hier vrij attent zijn en netjes om je heen rijden met gevaar voor eigen leven soms (overal scherpe bochten hier).

    De reden dat we de fietsen hadden gehuurd is namelijk omdat er in de buurt van Mt Fuji verscheidene meren zijn die je kan bezoeken en sommige daarvan liggen op fietsafstand. Gelukkig scheen de zon toen we vertrokken dus er kon niets meer mis gaan. Flesjes water gehaald. Lekker ontbijtje naar achter getikt! Ikuzo (let's go). De eerste heuvel was gelijk al de ergste. Het was gewoon bijna tien minuten non-stop vrij stijl omhoog en we hadden onze jas nog aan. Hijgend kwamen we al bij het eerste stoplicht aan met het idee "waar zijn we mee begonnen". Gelukkig viel de rest wel mee, want het was veel weg naar beneden. Dat beloofde nog wat voor de terugweg! Wat bleek nou, dat we een beeeetje om waren gefietst en dat we die hele heuvel niet per se op hadden hoeven fietsen. Maarja, beetje exercise kan nooit kwaad natuurlijk! Gelukkig hadden we chille mountain bikes dus dat hielp ook wel.

    Via een omweg waren we uiteindelijk bij Lake Kawaguchiko aangekomen wat een gigantisch meer is waarbij je op verschillende plekken ook uitzicht hebt op Mt. Fuji. Hier hebben we dus helemaal omheen gefietst als de bazen dat we zijn! (Zie plattegrond, is verder dan dat het lijkt) Een kleine greep uit dingen die we hebben gezien: een hoop sakura bomen, een klein festivalletje, bergen, water, tempels, musea, toeristische gedeelte met hotels en restaurants, verlaten huizen die op de stijle hellingen gebouwd zijn en waterboarders (niet de martel methode).

    Nu was de vraag nog of we door wilde fietsen naar één van de volgende meren, maar één blik op de lucht en de gevoelstemperatuur gaf ons het idee om dat maar niet te proberen. De wind stookte een beetje op (uiteraard tegenwind) en de lucht bedekt met een dikke stapel bewolking waar je "hey, ga eens even weg, je hangt voor de zon" tegen zegt. Dus toen zijn we maar weer aan ons retour begonnen.

    Op de terug weg kwamen we langs een supermarkt en aangezien we nog niet geluncht hadden, besloten we daar even te stoppen om wat in te slaan. Het is alleen vrij lastig een keuze te maken als je van de helft niet eens weet wat het is, maar aan de andere kant ook wel weer leuk. Zeker dankzij de geweldige begeleidende lift-achtige muziek maakt van shoppen voor boodschappen in Japan een ware belevenis. Waar kwamen we mee thuis? Belegde croissants (die van mij met knakworst! want Japan), onigiri (een soort rijstdriehoek met vis erin. Een Japanse bapao) wat te drinken en old school magnetron maaltijden! Want ja, dat moet je ook een keer geprobeerd hebben natuurlijk! Oh en ik snap eindelijk wat de cassieres allemaal mompelen als je bezig bent. Ze noemen het product en de prijs op. Zo leer je elke dag wat!

    Eenmaal terug in de inn hebben we geluncht terwijl het zicht op Mt. Fuji langzaam door ons ontnomen werd door mist en wolken. Zonde, maar wel een tof contrast met gisteren. De eerste keer regen in Japan! Daarna moest ik even naar de WC, maar die zijn nogal,.. anders dan dat we thuis gewend zijn.

    Alles wat je er over gehoord hebt is waar. Ik wil er één voor thuis! Nu zijn er verschillende modellen aanwezig en die in de inn hier staat met stipt op nummer één. Als je de deur van de wc al open doet gaat de bril al automatisch omhoog. De zitting daaronder is al warm. Dat went sneller dan je denkt. Staand plassen komt bijna niet meer in je op. Vandaag was ik in een avontuurlijke bui en ben ik op onderzoek gegaan naar de rest van de functionaliteiten en uhmm ja.. apart. Ik heb me nog nooit zo schoen gevoelt daaronder. Ik snap ook niet waarom dat ding zo goed kan mikken. Je kan zelfs een soort sproeistand aanzetten. Het is zéér bijzonder. Je kan de warmte en de hardheid van de straal bepalen en ja... gewoon apart. Japanners hebben hygiëne blijkbaar hoog in het vandaal staan. Meer heb ik er niet over te zeggen. Het is meer een ervaring die je zelf moet meemaken.

    De rest van de dag was het rustig aan doen. We hadden aan Mai-san de weersvoorspelling gevraagd in verband met het fietsen en zei gaf aan dat het vanaf drie uur tot aan de volgende ochtend Nederlands weer zou worden. Regen, regen en regen dus. Gelukkig waren we bijtijds terug dus daar hebben we geen last van gehad. We hebben een lange tijd gechilled in de openbare chill ruimte in de hoop dat er nog andere reizigers zouden zijn/komen zodat we van hun avonturen konden horen. Mai-san had al verteld dat het rustiger zou worden en dat was het dus ook. Geen enkele ziel gezien helaas op de verloren ziel na die af en toe naar de wc moest.

    Toen Mt. Fuji niet meer zichtbaar was zijn we maar naar onze kamer gegaan om daar verder te chillen. Ik heb Arjen op FindPenguins gewezen en die is ook lekker aan het schrijven geslagen. Mocht je een andere kijk op deze trip willen check zijn verslag (in het engrishu!) via zijn FindPenguins op Arjen Luesink. Na te hard gechilled te hebben zijn we maar gaan slapen! Want we moesten vroeg op de volgende ochtend!

    TL;DR - lekker traditioneel Japans ontbijt. fietsen met bergen is kut. Groot meer. Veel gefietst. Veel foto's van Mt. Fuji genomen. Boodschappen gedaan. AWESOME wc's. Regen, regen en nog eens regen. Chillen alsof je leven er vanaf hangt.

    Dag Tsu - signing off

    P.S. Ze hebben in deze inn echt de beste conditioner OOIT! Mijn haar is nog nooit zo silky smooth geweest!
    Read more

  • Day3

    Dag 3 - Oude omaatjes zijn galant

    April 16, 2017 in Japan ⋅ ⛅ 16 °C

    Dag #3

    Dag drie is alweer aangebroken! Time flies als je aan de andere kant van de wereld bent. Toen ik wakker werd hoorde ik iets wat op sex geluiden uit een andere kamer leek. Geen probleem toch. Ik dacht ik moedig hem/haar even aan door (echt zachtjes) "ganbatte" te zeggen. Wat zoveel betekent als succes. Kort daarna hield het op en daar op volgend liep een paar minuten iemand langs onze deur die sorry zei. Of dat voor ons was weet ik niet, maar zo ja voel ik me schuldig voor ze dat ik het verpest heb voor hen.

    Daarna poging gedaan tot verder slapen wat een paar uurtjes lukte. Vervolgens wakker geworden en even naar de supermarkt gegaan om wat te voedseleren te halen en wat bleek daar nou?! Ze hebben daar gewoon een zithoekje met interwebz! Komt dat even mooi uit! Daar hebben we dus even gechilled en de beste route naar ons volgende doel veilig gesteld! Want vandaag, was de dag dat we Tokyo moesten verlaten voor ons volgende doelwit: Fuji, Mount Fuji to be exact!

    Volgens de routeplanner zouden we daar een uurtje of twee en een half mee bezig zijn, maar dat werden er uiteindelijk vier. We moesten eerst naar Shinjuku om daar een outbound trein te pakken die wegging uit Tokyo. In de trein naar Shinjuki hadden we met duivelsgeluk een zitplaatsje kunnen bemachtigen (damn wat kan het belachelijk druk zijn in die trams/treinen). Op een gegeven moment kwam er een oud vrouwtje waarvoor Arjen braaf wilde opstaan zoals het een goede burger betaamd, maar mevrouw gaf aan met een vriendelijke "daijoubu" (maak je geen zorgen) dat hij kon blijven zitten. En we hadden het hier over een omaatje van 53cm en 81 jaar oud die niet eens bij de handvaten kwam. Het moment dat wij de tram verlieten ging ze wel opeens zitten. Rare units die Japanners.

    Vervolgens moesten we wachten op Shinjuku op de overstap en daar heb ik iets geleerd. Elke keer als ik iets te drinken koop in een winkel op een station, dan koop ik wat smerigs. Gister was het Oolong thee, vandaag was het een smerige, melkerige Oolang achtige thee substantie. Ook kocht ik cheese brulee, wat me ergs nieuwsgierig maakte, maar uiteindelijk smaakte naar stoeptegel. Koop ik een drankje uit één van de automaten die het land rijk is, dan koop ik op één of andere manier altijd iets wat lekker is. Ik ben benieuwd of deze trend blijft vasthouden.

    De treinreis verder verliep voorspoedig. Het was echt super tof om het landschap te zien veranderen naar zo plat als een als de BH-maat van een gemiddelde Japanner, naar gebergtes zo met een vingerknip. De overstap op het volgende station was ook prima geregeld dankzij de medewerkers die iedereen snel hielpen. Helaas was de volgende trein al vol qua zitplaatsen dus moesten we staan.
    Oh well, je kan niet alles hebben. Daar zagen we langzaam Mt. Fuji opdoemen in de verte en zelfs de trein ging langzamer rijden zodat we beter foto's konden maken. Attente lui die Japanners.

    Eenmaal aangekomen bij Fuji kon de zoektocht naar de volgende verblijfplek beginnen. Die is eigenlijk moeiteloos verlopen. Het was ook gewoon een kwestie van immer gerade aus en daar doemde het op aan de horizon. Een soort kleine inn waar alles super geregeld was. We moesten nog even wachten tot de manager kwam, maar dat was maar een kleine vijf minuten die we samen besteed hadden met een Taiwaneense die ook aan het wachten was.

    Na onze tassen gedropt te hebben, zijn we de buurt gaan verkennen. Wat een schril contrast met Tokyo jongens. Je hebt hier niet eens een stoep om op te lopen en het hele dorp (wat nog een vrij formaat heeft) straalt pure rust uit, maarja wat wil je met zo'n gigantische vulkaan (ja! Fuji is een vulkaan!) als uitzicht. Het toffe is dat op de tweede etage van de inn waar we zitten, een soort algemene chillruimte voor alle bezoekers is waar je gewoon recht naar de berg kijkt. Een andere mevrouw van de inn zei dat er in de buurt nog ergens een bijzondere Sakura boom zou moeten staan, maar die hebben we eigenlijk nooit gevonden. Blijkbaar zit er in de buurt ook nog een gigantisch pretpark voor de liefhebbers. Waarop je een prima uitzicht had bovenop het warenhuis wat bij het station was, als mede een mooi uitzicht op Fuji. Er was ook een of ander model bezig foto's te maken, maar die keek alleen maar chagrijnig.

    Daarna zijn we even gaan bijkomen bij de inn. Toen werd het weer donker. En hier ontbreekt het wel aan neon verlichting wat toch gelijk een andere sfeer geeft. Niet per se beter of slechter, maar gewoon anders. Vervolgens gingen we ergens eten en kwamen we terecht bij een soort sushibar waarbij je je eigen "kamer" krijgt inclusief schuifdeur. Lekker privacy dus en je voelt je gelijk yakuza-ish. Plus de alcohol was hier super goedkoop! Yatta! Hier hebben we exotische dingen gegeten zoals pijlstaartrog, kippenkraakbeen (niet aan te raden, we dachten eerst dat het kippenlellen waren) en zeeslakken, want ja nieuwe dingen proberen is awesome! Voldaan en uitgeput van het alchohol zijn we terug naar de inn gegaan, waar ons een moeilijk wachtwoord stond te wachten (zie foto). Na deze gekraakt te hebben zijn we lekker gaan slapen!

    TL;DR. Hoogstwaarschijnlijk sex verpest voor mensen. Supermarkten hebben Wi-Fi. Oude omaatjes zijn sůper beleefd. Drukke treinen. Mt Fuji is een vulkaan. Super chille inn. We hebben rare dingen gegeten.

    Dag san - signing off

    P.S. Arjen heeft gister een kind "getackled" Dat was ik nog even vergeten te melden.
    Read more

Never miss updates of Melvin Elzing with our app:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android