Melvin Elzing

Joined April 2017
  • Day2

    Dag 2 - op zoek naar een prullenbak!

    April 15, 2017 in Japan ⋅ ☀️ 21 °C

    Dag twee! Een poging tot uitslapen is helaas niet echt gelukt. De eerste keer toen ik op de klok keek was het half zes en de tweede keer half acht. Hoezee! Gelukkig ben ik wel wat gewend dankzij mijn katten die me tegenwoordig gemiddeld rond half 7 uit bed miauwen en door over mijn hoofd te lopen. Blijkbaar heeft niemand ze verteld dat de zomertijd is ingegaan. Enfin. Even lekker gedoucht en ontspannen wakker geworden waarna op pad gingen om Tokyo te ontdekken. Daarom zijn we tenslotte hier!

    Zoekend naar ontbijt vroeg ik aan mijn persoonlijke Japanse encyclopedie (Arjen dus) wat Japanners normaal eten als ontbijt. Miso soep met resten van de avond ervoor is traditioneel, was het antwoord. "Fijn", dat gaat me iets te fur voor dag twee, dus na rondgestruint te hebben op Ueno station kwamen we in een klein supermarktje waar ze wat dingen hadden. Simpel verpakt broodje gehaald (wat veel beter smaakt dan de verpakte meuk bij een Albert Heijn) samen met oolong ice tea. Wat echt smerig is. Lijkt alsof iemand zijn theezakje er anderhalve dag te lang heeft ingehangen samen met wat anders inconspicious. Ach. Je moet alles een keer proberen toch zeg ik maar altijd. Ook leuk, de cassieres praten non stop door als je wat afrekent. Geen idee wat ze zeggen, maar het klinkt leuk en schattig.

    Vervolgens de trein gepakt naar Akihabara. Wat het otaku heaven van Tokyo zou moeten zijn, alleen was alles al dicht. Ondanks de dichtheid van de winkels stonden er voor sommige winkels letterlijk een rij om het halve gebouw heen. Geen idee waarom je op je vrije zaterdag ochtend rond 9 uur voor een dichte winkel gaat staan. Misschien heeft het wel te maken met één of andere Japanse traditie waar ik geen kaas van heb gegeten.

    Ondertussen liep ik al een tijdje rond op zoek naar een prullenbak om onze ontbijtspullen in weg te gooien, want ja, je wilt natuurlijk geen asociale Hollander zijn en het gewoon op straat flikkeren.

    Toch maar besloten om door te gaan naar downtown Tokyo because today was the day om Tokyo te ontdekken. Bizar genoeg heeft de achterkant (of voorkant. Weet ik veel!) van het station in Tokyo een Nederlandse architectuur waardoor het een beetje lijkt of je naar een verjapanste versie kijkt van Amsterdam CS! Tof om te zien! Vervolgens doorgeslenterd naar de imperial garden en palace, waar we nét te laat waren voor een tour. Dus eigenlijk hebben we een alleen een hoop grint en bomen gezien. Plus een gracht met een hoge muur met een achterlijk groot stuk land erachter waar dus de keizerlijke familie woont. Niet te vergelijken met waar ze in Nederland in wonen (at your heart out Willie!). Verder was er niet zoveel in de buurt behalve veel, véél hoge bedrijfstorens. Toen we al weg waren kwamen we erachter dat er nog een shopping/drinking straatje was. Daar moeten we dus nog even langs de latere dagen dat we weer in Tokyo zijn!

    Nog steeds geen prullenbak gevonden in de dikke anderhalf uur die we door het centrum stukje gewandeld hebben.

    Vervolgens trein gepakt naar Shibuya! Eén van de "The places to be" in Tokyo waar ook het beroemde Shibuya Crossing is en het standbeeld van Hachiko. Hachiko was een super poepig hondje (google that shit, er is zelfs een film van) wat een lelijk beeld heeft gekregen en de crossing heb je vast wel eens op een foto gezien. Dat gigantische kruispunt waar ook een zebrapad diagonaal overheen loopt. Zodat de zwermende mensenmassa tijdens het oversteken krioelen als een vloot mieren. Het interessants vind ik nog dat het allemaal gewoon probleemloos gaat. In Shibuya zijn we op zoek gegaan naar een stekker plugin voor de Japanse outlets aangezien we niet de goede hadden meegenomen. Eerst liepen we een winkel binnen die blijkbaar dicht was (waarom is de deur dan niet op slot?) En bij de tweede poging hadden ze het ook niet, maar werden we in ieder geval in de goede richting gestuurd! Gelukkig was de route beschrijving duidelijk genoeg (ondanks dat er geen ruk stond aangegeven op de kaart) en kwamen we aan bij de Japanse versie van de mediamarkt: LABI. Een winkel vól met elektronica en nóg voller met felle neonverlichting! (Japanners zijn blijkbaar dol op neonverlichting!) Waar een vriendelijke meneer ons de verkeerde stekker aanwees omdat er opstond "not useable in Japan". Gelukkig hadden we snel de goede gevonden! Weer een missie geklaard!

    Vervolgens huppelde we weer vrolijk verder en zagen we een 7/11 (DÉ dominante supermarkt keten in Japan. Die dingen zie je vaker dan Starbucks in London. Starbucks kan er hier in Tokyo ook wat van overigens) waar we dachten aan een lekker bakkie ice coffee. Het was tenslotte wederom mooi weer en de hitte bekroop ons wel een beetje dus kozen we voor deze verkoeling. Een cassierse snelde weg (ze rende echt! Zelfs bijna iemand omver) om een koffiebeker met ijs te vullen en aan ons te overhandigen zodat we het zelf in de machine konden tappen. Nu ben ik zeker geen koffie liefhebber, maar een ice coffee gaat er meestal wel in bij mij. Beetje romig. Beetje zoet. NIKS van dit in Japan. Gewoon koffie BAM! In die beker met ijskoud ijs! Al mijn dromen vielen gewoon in duigen. Japanners houden er blijkbaar van om alles letterlijk te nemen, weer een lesje geleerd. Plus koffie is nog steeds smerige zware drap.

    Vervolgens veel rond gelopen waar we een hoop onbekende termen tegen kwamen waaronder cat café's en maiden café's. Dat klinkt wel zo'n beetje als wat het is (remember Japanners nemen dingen vaak letterlijk!). In een cat café zit je gewoon in een café waar allemaal katten rondlopen die je dan kunt aaien voor de sier en bij een maiden cafe zijn meisjes die je helpen verkleed in een bepaald thema. Denk aan school- of lolita outfits. We hebben zelfs een advertentie gezien voor samurai geklede chicks. Het is en blijft Japan tenslotte! Leuk voor de vieze oude mannetjes.

    Eindelijk een prullenbak gevonden! Wat blijkt nou? Heel Tokyo staat bezaaid met vending machines. Die dingen staan écht bijna op elke straathoek en bij iedereens moeder in de achtertuin. Hier kan je een Lekker verfrissend drankje halen voor een paar luttele yen, maar wat blijkt nou? Bij de helft van de machines zit er een prullenbak naast! Heel onverdacht ernaast opgestelt! Uiteraard kwamen we na deze ontdekking opeens meerdere prullenbakken tegen waaronder op het perron. Zal je net zien. Anyhoo. Another mission accomplished.

    Daarna zijn we gaan lunchen bij een schattig klein bistro achtig dingetje waar we snel geholpen werden. We sloegen de kaart open en het eerste wat we lazen was "in this girl cafe". Akward keken we ons om heen, maar gelukkig zagen we dat er meer mannen zaten (niet heel veel meer). Dus al zelf verzekerde man me haar maar los gegooid en gaan met die banaan! Het eten en de service was prima! Enige grote verschil met ons is dat je het eten gewoon krijgt als het klaar, ondanks of het eten van je metgezel klaar is. Als je klaar bent is het ook van *yoink* ongeacht of je tafelgenoot al klaar is. Interessant manier, maar dat went vrij snel.

    We waren klaar voor nu in Shibuya dus zijn we verder gegaan op onze ontdekkingsreis, ditmaal richting Shinjuku. Nog "a place to be". Dit waren ook een hoop smalle straatjes waarvan verder veel op vrouwen gericht waren. Denk aan cosmetica, kleding en heel veel skin klinieken (geen idee wat ze daar doen) na drie kwartier rondgestruint te hebben hadden we eindelijk een café gevonden (de meeste waren nog dicht blijkbaar) waar we lekker ontspannen een drankje en hapje hebben genomen en waar we blijkbaar Arjen's Japanse Lonely Planet boek hebben laten liggen. Eerste grote faal van de vakantie is een feit, maar niets rampzaligs, dus het mocht de pret niet drukken. Toen we buiten kwamen was de zon niet langer rijzend in het land van de rijzende zon en ging langzaam overal de neon verlichting aan. In our face! De sfeer was weer compleet en ook in Shinjuku heb je kruispunten die (twee keer, beide kanten op!) diagonaal over het kruispunt lopen. Wederom werkt dat, ondanks de achterlijke drukte) gewoon prima.

    Daarna zijn we weer terug naar Akihabara gegaan, door de locals liefkozend Akiba genoemd omdat ook zij het blijkbaar zelfs lastig vinden om uit te spreken. Dit keer was wel alles open! En dat hebben we geweten ook. De lampen in de winkels daar staan zo belachelijk fel dat je het waarschijnlijk vanaf de maan kan zien. Een zonnenbril zou geen overbodige luxe zijn, ware het is dat ik die thuis vergeten was. Veel animé gerelateerde meuk en veel elektronica. Figurines, manga en overal proppers voor maiden café's. De hoofdstraat wordt ook wel Akiba strip genoemd parodiërend op Las Vegas haar versie daarvan. Gelukkig zijn ze niet zo in your face en kun je er gewoon langs lopen. Ze zijn wel weer verkleed naar het toepasselijke thema uiteraard. Geld moet verdiend worden natuurlijk!

    Vervolgens op zoek gegaan naar voedsel want we hadden hongurrrrr! Niet echt iets gevonden op Akiba wat ons trok, dus maar terug gegaan naar Ueno omdat we de dag daarvoor andere leuke restaurantjes hadden gezien. We wilde natuurlijk de echte Japanse sushi proberen, maar helaas zat deze vol met een wachttijd van een half uur en daad gaan we nie op wachteuh natuurlijk. Uiteindelijk terecht gekomen bij een Thais restaurant waar we goed gegeten hebben. Vervolgens met weer een nieuwe omweg naar huis gelopen waar we geleerd hebben dat veels bars op zaterdag eerder dichtgaan (nani?). Geen idee waarom, but I shall find out someday!

    Meer kleine weetjes: DVD's zijn fucking duur in Japan. Het goedkoopst wat we hebben gezien was vijf euro voor een tweedehands, maar nieuwe dvd's variëren van €30 (uitzondering) naar €150 en heb er zelfs eentje van bijna €300 gezien. En dan niet eens een special edition of iets dergelijks. Ander feitje; ambulances/brandweer(/I assume politie) met sirenens aan rijden hier langzaam en stoppen gewoon voor stoplichten en verlenen waar nodig voorrang. Tokyo lijkt me dus geen handige plek om dood bloedend op straat te liggen. Oh en ze rijden links.

    TL;DR - veel grote plekken gezien in Japan, weinig prullenbakken voor zo'n schone stad. Kruislingse zebrapaden zijn awesome! Geluncht in vrouwencafe. Maiden- en katten café's ontdekt. Neon, fel licht. Akiba veel animé gerelateerd spul. Thais eten. Ambulances met sirenens rijden langzaam en stoppen voor rood.

    Dag ni - signing off
    Read more

  • Day1

    The Journey

    April 14, 2017 in Japan ⋅ ☀️ 18 °C

    Dag #1 - The Journey

    Daar zijn we dan, in het land van de rijzende zon. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik elke dag mijn zo gehete morning pages doe. Drie pagina's volkalken met je belevenissen, gevoelens en andere dingen waar je mee zit. Je kan er om lachen, maar die shit helpt wel en soms leer je nét dat beetje van jezelf kennen wat je nodig hebt om verder te komen. Enfin, ik had geen zin om dat hier in Japan te doen, maar om toch trouw te blijven giet ik het nu in blog vorm for everyone to read!

    Alvast sorry voor alle tik- en spelfouten. Ik tik dit op m'n mobiel en als ik ergens een hekel aan heb is grote verhalen tikken op mijn mobiel (wat iedereen waarmee ik app wel kan beamen). En ik kan moeilijk alles eerst langs de eindredactie sturen toch jongens? ;) Plus, de app waarin ik dit schrijf heeft geen spellingscorrectie. So don't sue me.

    Anyhoo! Dag #1! De reis begon al vroeg en Arjen's moeder (de vriend waarmee ik ga) was zo lief om ons op Schiphol te droppen. Daar aangekomen nog even lekker ontspannen geluncht nadat we de bagage afgegeven hadden, wat je tegenwoordig helemaal zelf mag doen! Wat natuurlijk weer de nodige vertragingen betekent dankzij de iets minder bekwame onder ons.

    Daarna door de douane die een keiharde update heeft gehad! Nieuwe cabine's waarin je gescand wordt (om vervolgens alsnog gefouilleerd te worden) en een computer die controleert of je smoelwerk wel overeenkomt met wat er op je paspoort staat. Wat verbazingwekkend goed lukte ondanks dat ik op het document nog kort haar heb.

    Vervolgens vliegen! Jeej altijd leuk. Tien en een half uur stil zitten op een stoel! Mijn favoriete bezigheid! Ik dacht slim te zijn door mezelf van te voren uit te putten zodat ik in het vliegtuig kon slapen. Dit doe je door lekker weinig te slapen en gare diensten op werk te draaien. Geniaal toch? Als het zou werken wel tenminste! Want wie was er de hele vlucht wakker? Deze malse rooie knakker. M'n Switch was helaas na een kleine vier uur leeg (Zelda is awesome!) En zelfs een filmpje kijken kon me niet in slaap brengen. Daar kwam nog bij dat er één of andere hijgende, kwijlende, roggelende ecopatient achter me zat die af en toe een spasme kreeg en zijn knieschijf in mijn stoel plantte. Oh en hij stonk naar ouwe mannen luiers! Later nog geprobeerd een muziekje op te zetten maar ook daarmee kon ik de slaap niet vatten. Zeker omdat ze een half uur later met het ontbijt kwamen. "Laat dan maar" was de eerste gedachte "Ik ben nog "jong", I got this" dacht ik bij mezelf!

    Eenmaal geland (waarbij het bij het landen zelf leek alsof de piloot niet zeker wist of hij naar links of rechts wilde en ik het idee kreeg dat we over de kop zouden vliegen) mochten we in de rij staan voor de douane! Jottum! En gelijk een nieuw feitje geleerd over Japanners. Rijtjes zijn leuk.

    Let me explain! We stonden in zo'n mooie zigzaglijn (je weet wel, die van de achtbaan) en de rij werd alsmaar langer en langer. Mede omdat mensen blijkbaar moeite hebben om een visumkaartje in te vullen. Wat doen de Japanners vervolgens? Ze laten mensen in een rij bij de balie aansluiten! Wij dachten, oh dat gaat lekker snel, tot dat je weer even lang stond te wachten in die rij. Gekke jongens, die Japanners!

    Hun voorliefde voor rijtjes kwam wederom naar boven toen we onze JRPass moesten halen. Zie het als een super OV-chipkaart voor treinen. Ook hier stond een rij van hier tot Tokyo (haha snap je 'm?) Waar we kapot lang moesten wachten, tot dat de Japanners besloten een lieftallige jongedame ons (en de rest van de rij) alvast een nodig formulier in te laten vullen en ons door te laten lopen naar, je raadt het al, de rij binnen! Gekke meisjes, die Japanners! (Het wachten is het overigens wel waard, want die pass is awesome en die oude vrouw achter de balie was wel super lief en beleefd).

    Vervolgens een treinrit van een klein uurtje later waarbij ik aan het vechten was tegen de slaap (30 is niét het nieuwe 20!) Waren we eindelijk in Tokyo! Woot woot, about time!, maar we waren er nog niet want we moesten natuurlijk ook nog naar onze slaaplocatie toe. Gelukkig had de lieftallige dame van de JRPass-meuk een mooie route voor ons uitgestipelt! Het enige was nog van om van die halte naar de benodige plek te lopen, zonder gps (kapot duur, Tele2 naait je waar je bij staat! 12,50 voor 100mb?! Ze zijn gek geworden). Gelukkig, toch mede dankzij Google maps, Arjens Japan-skills en mijn soort van richting gevoel hebben we het gevonden en werden we begroet door een Japanse dame die vrij weinig Engels sprak naast "zenk joe" en "aim sorray".

    Even uitgerust later gingen we weer op pad en kwamen we tot een schikbarende conclusie. Je kan niet bij elke ATM pinnen! Waardoor onze volgende zoektocht begon. Een internarionale pinunit. Gelukkig was dit snel gevonden dankzij een infobalie. Alleen mochten we naar het volgende station lopen. Tweede schrikbarende conclusie: het was goed weer toen we landen en het deel van Tokio waar wij zaten (Ueno) zag er mede dankzij het goede weer meer uit als een Spaanse stad waar een siësta gehouden werd, dan het metropool van Tokyo wat je in je hoofd hebt. Zonde! Dachten we!

    Ohw, even tussendoor nog wat funfacts over Japanners; mondkapjes zijn helemaal in. Het lijkwitte kapje past mooi bij hun porselein achtige huid (yes!, ben niet meer de enige melkkoe witte!) En meer Japanners dan ik dacht fietsen, over de stoep, omdat er geen fietspaden zijn. Wat nog verbazingwekkend goed gaat eigenlijk! Geen ongelukken ermee gezien.

    Na het vinden van de ATM waren we gelijk in de buurt van Ueno Park! Die we daarna flink uitgewoond hebben. Het is een groot park in het midden van het centrum en straalt lekker veel rust uit. Zo was er een grote plas water met veel riet, met daarnaast aan weerzijde prachtige bloeiende Sakura-bomen. Er waren ook een aantal tempels te vinden waar ook veel good luck charms hingen van bezoekende mensen. Verder was er een klein marktje met voedsel en als je verder liep kwam je zelfs nog verschillende musea tegen. Oh, en in het park vlogen kraaien letterlijk twee keer zo groot als in Nederland. Ik weet niet wat voor experimenten de Japanners met die beesten uit voeren, maar beangstigend is het wel ergens. Verder was een groot plein waar veel mensen rondhingen, zo werd er geskate, gebxmt en hard gerent door jongeren alsof hun leven er vanaf hing.

    Daarna zijn we gaan eten bij een mini-restaurant/noodles bar, want ja we zijn tenslotte wel in Japan natuurlijk! Tijdens het bestuderen van het menu kwam een man die in zijn remi zat ons "assisteren" met de kaart ondanks zijn gebrek aan enige vorm van Engels. Wat toch wel laad zien hoe awesome Japanners zijn dat ze je proberen te helpen terwijl ze je niet eens begrijpen. (We hadden al een keuze gemaakt dankzij Arjen's awesome Japanse skills, we waren gewoon nog aan het twijfelen over een side dish).

    Vervolgens hebben we lekker gesmikkelt en gesmult. We kregen de udon en noodles apart en als echte noodle-n00bs wisten we natuurlijk niet precies wat de bedoeling was, maar toen ik de noodles bij de udon deponeerde keek niemand raar op. Dus het zal wel goed geweest zijn. Het was in ieder geval lekker!

    Toen kwamen we buiten en was het donker. Het is hier namelijk al rond half 7 donker aangezien ze hier niet aan zomertijd doen (kennis opgedaan dankzij mijn eigen gids Arjen). Wat voor de eerste impressie van Tokyo zorgen wat ik verwachte. Neon, neon en nog eens neon midden in je bakkes! Als je door sommige straten loopt lijkt het wel daglicht. Het zal niet goed voor je ogen zijn, maar awesome is het wel! Door de stad heen zijn we via een omweg weer terug gelopen naar de slaapplek waar we als een blok in slaap gevallen omdat we natuurlijk geen 18 meer zijn en kapot moe waren!

    Dag Ichi, signing off!

    TL;DR - vlucht was kut omdat ik niet kon slapen. Japanners houden van fietsen, mondkapjes en wachtrijen, Groot park. Ueno ziet er overdag met warm weer uit als een siësta stad in Spanje, maar komt 's avonds tot leven. Slapen.
    Read more

Never miss updates of Melvin Elzing with our app:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android