Van Billerbeck naar Doetinchem

4 mei 2026 – Zonnig, lichte meewind (volgens KNMI en Duitse weerdiensten langs de grens)

Een uitgebreid ontbijt staat op ons te wachten in het hotel in Billerbeck. Gebakken eitje, vers gebakken broodjes, yoghurt met fruit. Je kent het wel.

Vandaag een vlakke rit van Billerbeck naar Doetinchem. We hebben de wind mee en de route helt heel licht af, precies genoeg om ons het gevoel te geven dat we wielerhelden zijn. Voor ons doen dan.

110 kilometer. Veel asfalt, af en toe onderbroken door een strook gravel die ons even terug de realiteit in schudt. In Stadlohn drinken we koffie. Het is nog te vroeg voor lunch, we zitten dan al op de helft. Het landschap is leeg op een prettige manier: weinig dorpen, veel groen, graan, bos, kanaaltjes en eilanden. Maar nog minder horeca, en op maandagochtend blijkt “open” een zeldzaam begrip.

Na de Nederlandse grens wordt dat niet beter. We proberen een paar dorpen, maar nergens een café dat ons wil ontvangen. Tot er ineens een bordje verschijnt: Theetuin – geopend. De zon staat inmiddels hoog genoeg om alles vriendelijk te laten ogen. Aan de rand van een wild met kruiden begroeid weiland staan verspreid tafels en stoeltjes. Groepjes vrouwen zitten te kletsen en maken selfies. Wij schuiven aan.

Na vijf minuten wachten verschijnt de eigenaresse. “Kennen jullie het concept van deze theetuin?”
“Nee.”

Ik ken het concept theetuin (een tuin waarin je thee drinkt) maar dat is, schatten ik in, niet de bedoeling van haar vraag. Er volgt een ingewikkelde uitleg over zelfbediening, zelf koffie schenken, zelf rekenen, betalen via QR-codes, schatkistjes voor muntjes en nog een paar lagen van organisatorische creativiteit. We lopen het padje op richting het zwarte houten huisje: koelkastjes hier, taartdozen daar, kopjes verspreid alsof ze zich schuilhouden. Niet bepaald intuïtief.

Gevolg: ze legt het nog een keer uit.

We rekenen zelf een kassabon bij elkaar met bedragen die op verschillende plekken in het keukentje staan vermeld op schoolborden, papiertjes en stickers. Muntjes in de ene trommel, briefjes in de andere. Alles bij elkaar een ingewikkeld “concept”, waarbij wij vooral denken: als je gewoon de bestelling had opgenomen, was je sneller klaar geweest. Maar, eerlijk is eerlijk, de taart is uitstekend en het uitzicht nog beter.

De laatste 20 kilometer knallen we door naar Doetinchem. Ik ga nog even langs bij mijn moeder in het verpleeghuis voor een wat zwaarder gesprekje. Daarna mee met mijn zusje voor spaghetti met groene asperges. Het soort maaltijd dat precies goed voelt na een dag trappen.

Ik slaap in het bed van mijn nichtje. Morgen ga ik alleen verder, richting Almere. Nog 115 kilometer. Laat die meewind maar blijven.Read more