3 mei van Bad Iburg naar Billerbeck

Zondag 3 mei – Bewolkt met opklaringen. (bron: Deutscher Wetterdienst)

Vroeg op in ons Oostblok-achtige Hotel am Park. De fietsen halen we uit de kelder, waar het ruikt naar beton en een vleugje nostalgie. Ontbijt in het hotel slaan we over; het oog wil ook wat, en dat wil hier duidelijk niet aanslaan.

We trappen Bad Iburg uit, de bossen van de Kahler Berg en Liener Berg in. Meteen een stevig stuk omhoog. De weg is nog nat van de regenbui van vannacht. Ik kan niet te dicht achter Steef rijden (normaal juist prettig, want hij rijdt net iets harder dan mijn natuurlijke tempo) maar nu verandert zijn achterwiel in een soort mobiele fontein die rechtstreeks mijn gezicht bedient.

Na de afdaling rollen we een uur later Lienen binnen. Via een smalle singletrack komen we in het dorpshart. Daar is een warme bakker met een achttal tafeltjes buiten, pal naast een wit kerkje dat zo uit een ansichtkaart lijkt te zijn gevallen. Op de menukaart bij de deur staat: Deck zwei: zwei Brötchen, Kaffee, Kakao oder Tee, Marmelade und Aufschnitt. Dat klinkt als precies wat een mens nodig heeft om de dag opnieuw te beginnen.

Er staan vier klanten voor ons. Wanneer ik Maria van de bakkerij vraag om zwei mal Deck Zwei, zie ik lichte paniek in haar ogen. “Niet nu,” zegt paniekerige Maria. “Ik ben helemaal alleen, het is veel te druk.” Alsof het onze schuld is dat ze in een drukke bakkerij werkt. Alleen als we geen haast hebben, kan het. Gelukkig: haast is vandaag een onbekend begrip. De zon breekt door, wij zitten goed, en de wereld mag best even wachten.

Na een kwartier verschijnt Maria in de deuropening. “Volkoren of wit?” “Volkoren!” roepen we, bijna opgelucht dat we nog bestaan. Ze verdwijnt weer. Klanten komen en gaan—een kleine sociologische studie in broodhonger, ochtendrituelen en op welke wijzen je een brood kan vasthouden. Duitsers lijken hun bakker serieus te nemen: er wordt niet gehaast, veel gekletst en rustig rond gekeken. En paniekerige Maria maar wild om zich heen grijpend naar allerhande broden en gebak.

Na een half uur horen we bestek rammelen en kopjes rinkelen. En dan: paniekerige Maria komt naar buiten met dampende koffie en broodjes, bakje kersenjam en wat vleeswaren en kaas. Gelukt. Een kleine overwinning, geserveerd op mooi wit oud porselein. Op dat moment arriveert haar hulp, maar de rij is verdwenen. We hebben geen klant meer gezien. Timing is ook een vak.

We rijden verder, langs velden vol asperge (ook het witte goud van Duitsland), graan, kale akkers die nog moeten beslissen wat ze willen worden en idyllische grasveldjes met prachtig uitzicht op kasteeltjes waar je zomaar romantisch zou kunnen neervleien met je vriendinnetje.
Af en toe duiken we een bos in, dan weer een dorpje door.

Minder spectaculair dan gisteren, maar heerlijk om tempo te maken. Het autoverkeer is schaars; af en toe een tractor, groepje dronken mannen in een mars, paard en wagen en fietsers. Het aantal fietsers groeit wel gestaag per uur, alsof we ongemerkt in een peloton zijn beland.

Rond half twaalf, ergens halverwege, stoppen we bij een Biergarten. We bestellen een stukje taart en koffie. Het stukje blijkt een enorm stuk. Zo’n portie die je dwingt tot overgave. De rest van de dag hoeven we niet meer te eten. Althans, tot aan het diner.

Vlak voor we Billerbeck binnenrijden, rond half vier, word ik gebeld. Ons hotel. “Jullie hadden toch gereserveerd?” vraagt een damesteam alsof ik een Duitse tv-presentatrice hoor. “Nog vijf minuten,” zeg ik. “Fijn,” antwoordt ze, met hoorbare opluchting.

Het hotel blijkt leeg. De “presentatrice” van de telefoon staat te stofzuigen, alsof wij figuranten zijn na haar hectische zondag. “Jullie krijgen de suite,” zegt ze. “En jullie zijn vanavond alleen. Redden jullie je? Ik neem vanavond vrij.”

We redden ons prima. De kamer is een compleet appartement: twee slaapkamers, twee tv-hoeken, een keuken. Ruimte genoeg om elkaar kwijt te raken, mocht dat nodig zijn.

’s Avonds eten we een wildzwijnburger met friet, overgoten met frisse saus, Parmezaanse kaas en jalapeño’s. Groot bier erbij. Klaar. De schuimrand blijft nog even hangen, net als de dag.

Morgen rijden we Nederland weer in.Read more