Coimbra

En toen waren we plotseling in Coimbra, niet omdat we daar heengelopen waren, maar met de ambulance. Niet schrikken hoor het valt allemaal nogal mee.
Vanmorgen lekker koffie bij ons onderkomen en op pad, ging eigenlijk best lekker. De eerste stop na zo'n anderhalf uur, 6 km. Het was echt genieten, smalle weggetjes met aan beide zijden stenen muurtjes.
We hadden er echt zin en vertrouwen in om de 18 km naar Rabaçal te lopen.
Heel veel omgevallen bomen en losse takken door de vele stormen afgelopen tijd.
En dat was schuldig aan mijn val, ik struikelde over een tak, stak nog wel mijn handen uit, maar die kwamen aan weerszijden van een grote steen terecht waardoor ik met mijn gezicht op de steen viel. Bril af en meteen overal bloed. Heel trots op Justus die rustig bleef en de wond uitspoelde met water. Na een tijdje met het hoofd achterover en een stuk toiletpapier tegen de wond duwend konden er pleisters op. Maar wat nu dan, we waren in de middle of nowhere. Justus met de twee rugzakken, dat is echt ontzettend zwaar, en ik met mijn stok teruggelopen naar het gehucht waar we net doorgelopen waren. Geen mens te zien en bij de deuren geen bel. Opeens kwam er een jogger aangerend, die belde voor ons een taxi, maar het lukte niet om een taxi daar te krijgen. Hij zei dat we 5 minuten moesten wachten dan ging hij de auto halen. Dat was heel erg behulpzaam, hij bracht ons naar de saude de Ansião, back from where we started from.
Daar moesten we tot 17.00 uur wachten voordat er een arts kwam. Dat duurde veel te lang, dus het alarmnummer 112 gebeld en zij stuurden een ambulance die ons naar het ziekenhuis in Coimbra bracht.
En daar was het wachten om een dokter te zien en wachten om de wond schoon te maken en te hechten en wachten op de ctscan en wachten op de uitslag. Ik heb een gebroken neus, maar het goede nieuws is dat alles op zijn plaats zit, dus het moet gewoon helen. Mensen kijken me wel vreemd aan want onder beide ogen heb ik zwart/blauwe randen, op mijn linkerwang een grote blauwe zwelling en pleisters op mijn wenkbrauw en neus.
Alles bij elkaar heb ik zeker 6 uur in het ziekenhuis doorgebracht.
Een taxi naar Rabaçal dat ook het oorspronkelijke eindpunt van vandaag zou zijn. Ik had na het ontbijt helemaal niet meer gegeten en vroeg of er misschien wat te eten mogelijk was. We kregen soep, kip met rijst, broodjes, kaas en een fles water.
Een goed einde van de dag want het had veel erger af kunnen lopen.
Morgen weer een nieuwe dag 😃Read more