Satellite
Show on map
  • Day314

    Oreoshake

    June 24, 2016 in Malaysia ⋅ ⛅ 28 °C

    De gedachte aan een bounty eiland maakt menig mens week. Zo geldt dat ook voor mij. Kabbelende golven. Kraakhelder water. Parelwitte stranden. Een aquarium vol met allerlei kleurrijke en verschillende grootte 'fishies'; aldus Tania, onze Finse scuba master. Bungalows met uitzicht op al dat pracht, snorkeltripjes, strandbarren met exotische cocktails die dat weke gevoel versnellen. Eindeloos uitslapen, slenteren en driemaal daags maaltijden verteren. In de middag wat zwemmen. Af en toe opkijken omdat een vis ui het water springt. Gebronsde mannen die met brandende stokken zwierig een show opvoeren tijdens zonsondergang. Een oudere Duitse yoga snorremans die enigszins gedwee zijn klasje probeert vol te venten. Je kunt wandelen door de jungle. Varanen observeren, die overigens grotere bange poeperts zijn dan jouw vrees voor een klein hapje uit je been. Meerdere Hangmatten tussen palmbomen helpen je om roezig de middaghitte te omzeilen. Lukraak zijn dit wat associaties die het brein wil zien bij de gedachte aan een bounty eiland. Ik geef toe het klinkt zoet en fijn. Het is daadwerkelijk het aanzicht van ons verblijf op de Perhentians.

    De paradox van al deze hemelse illusies voor mezelf is: 'Ik haat bounty eilanden.'

    Reizen voor mij, althans de gedachte over reizen, is een intieme inzage in het leven van andere mensen. Mensen die anders denken over het leven. Mensen die anders omgaan met de dood. Culturen die ik niet goed snap maar wel langzaam leer begrijpen. Landen waar werken nog ondernemen is en niet wachten op je loon. Mensen die niet zelf kunnen beschikken over de vrije wil en keus met wie zij hun leven willen delen. Culturen waar wij ik is. Culturen die anders kijken naar tijd en de omgang met die tijd. Landen waar de sterkste overleeft elke dag telt. Mensen die met het minste te besteden het warmst en gulst zijn in gastvrijheid. Al die culturen die haaks staan op waar ik vandaan kom. Waar ik mezelf tegenkom in westerse waarden. Culturen waardoor ikzelf rijker word zonder een uitkomst op mijn bankrekening.

    De meeste bounty eilanden zijn gecorrumpeerd door verveling en consumptie. Zo ook de Perhentians. Het heeft niets te maken met lokaal leven, behalve dat locals daar ook moeten leven. Anders geformuleerd het heeft alles met lokaal leven te maken alleen niet het lokale leven begeert door mijzelf. De locals verdienen geld aan de witte, net te volgepropte westerlingen die zich schaars, zichtbaar verveeld de dag door worstelen met verschillende shakes, burgers en drank. Voor de locals is het meedoen of niet meedoen. Niet meedoen betekent mijn buurman wordt rijk en ik raak gefrustreerd. Wel meedoen levert twee groepen op. De goedlachse local en de onverschillige 'ik haat toeristen' local. Het eten wat de beiden groepen produceren is niet bijzonder goed. Achter elke palmboom liggen stapels afval. En het strand is bezaaid met restanten sigaretten.

    De Perhentians liggen in Maleisië. Maleisië is een zeer streng islamitisch geregeerd land. Een bounty eiland als de Perhentians kan eigenlijk overal liggen behalve in Maleisië. De lokale dames zijn gedurende de dag volledig bedekt en de westerse evenknie loopt nog net niet naakt over het strand. De lokale bevolking is aan de ramadan en het witte volk slurpt en vreet zich vol met gefrituurde zooi en ijzige drankjes. Waarom naar de Perhentians als Ibiza een stuk dichterbij is? Misschien is dit wel het antwoord op stabiliteit en rust. Handel is de hoogste religie.

    Dit klinkt natuurlijk allemaal als een pagina uit de scheurkalender van Van Straaten. Waarschijnlijk denk je: 'Gast zit niet zo te zeiken en hopelijk schrijft de boef weer snel.'
    Wat het dan ook is. Dit is ook een deel van onze wereldreis en in iedergeval een deel van mij.

    Langzaam sijpelt een omgeving als de Perhentians met al zijn verveling en oppervlakkigheid mijn lijf in en word ik kribbig. Word ik geconfronteerd met westerse saaiheid. 'Ik koop dus ik heb plezier.' 'Ik consumeer dus ik ben.' En ik doe potjandorrie ook gewoon nog mee. Ik duik. Ik zit in dezelfde tentjes. Ik plons in het water. Ik verlang naar een Oreoshake! Sterker nog: 'Ik heb hem nodig!' Ik ben waarschijnlijk wat a-typisch maar voor mij is dit dus de metafoor voor mijn innerlijke strijd. Waar ik vandaan kom en wat ik verafschuw. Wat ik ben en wat ik haat. Een glimlach ontwaakt zich op mijn gezicht. Hoe kan ik dit denken, voelen, vinden, ervaren, opschrijven en ook nog delen. Dat is blijkbaar ook wie ik ben. Schrijf ik om jou dit stuk leuk te laten vinden, er kribbig van te worden of iets anders?

    Ik ben benieuwd..
    Read more

    Volgens mij heb je net The Happy Isles of Oceania van Paul Theroux samengevat. Dat is net als je bericht niet verkeerd om te lezen. Groet, Robert

    6/27/16Reply
    Mark VDR

    Heb je stuk tijdens de eerste 10 minuten na rust van Spanje - Italië gelezen en maximaal 3x opgekeken naar de tv.. Waar ik mee wil zeggen: dit was een heel boeiend en ook nog eens heel mooi opgebouwd EN zelfs hier en daar herkenbaar.. Je moet trouwens echt de lychee / pineapple / passievrucht shake eens proberen!!

    6/27/16Reply
    Ron van der Rijst

    Voor 80% van de wereldbevolking geldt dat ze vooral in het hier en nu leven om elke dag iets te verdienen om te overleven. Elke nieuwe dag is een kans. Consumptie is dan meer een basisbehoefte, terwijl de "rijke" zich soms door consumptie verdooft. Elk mens "zoekt" zijn eigen zingeving.

    6/27/16Reply
    3 more comments