4de bijeenkomst

De reis naar Utrecht vandaag had ik 'last' van de omgeving waarin ik mezelf bewoog.
De bus was te vol en te warm. De gene achter me stond te dicht achter me. Vond me tas te zwaar.
En de treinreis duurde 'te lang' er was te veel vertraging, ik kwam te laat in de les en eigenlijk lag er op mijn werk te veel 'to do' dingen om me te wachten. Kort om, ik begon de les met te veel prikkels. Gelukkig kan ik die knop om doen en opgaan in de interessante materie die Willem Jan behandelde, gelukkig kon ik actief mee doen en de vertaalslag maken naar mijn eigen praktijk. Dit kwam mede door het enthousiasme en de gedrevenheid van Willem Jan. Zijn openheid en de manier waarop hij aanvoelde waar de 'groep' behoefte aan heeft.
De manier waarop ik 'iets' ervaar wordt dus gestuurd door 'andere'. Als de buschauffeur het niet koud had gehad (interpretatie) dan had hij vast de verwarming niet zo hoog gedraaid, had ik het niet zo warm gehad en de drukte in de bus waarschijnlijk beter kunnen 'handelen'. Hoe het kwam dat de trein vertraagde weet ik niet, maar waarschijnlijk heeft 'iets' daar invloed op gehad. Nouja en het lesaanbod idem...

Het indienen van het project voorstel begint nu wel te dringen... dus was ga je doen? Keuze keuzes keuzes .... keuzes met gevolgen.
En ik wist het hè, dat het een flinke klus zou zijn, dat er gesleuteld, getimmerd en verstevigd moest worden aan de fundering... Ja dat wil ik wel gaan doen, zei ik. Maar hoe taai en plakkerig de klus was, daar kwam ik pas achter toen ik m'n tanden erin zette. Ook lijkt er geen einde aan te komen... zoveel andere die ook invloed op de vaart van het proces hebben. Ze zijn een sta in de weg of ze zijn onbereikbaar. Enthousiaste mensen die staan te trappelen om 10 stappen over te slaan en alleen maar leuke dingen te doen. Hoe aantrekkelijk is dat, leuke bruisende projecten starten. Gewoon voor een paar jaar en dan de 'zooi' die wegzakt overgeven aan een ander....
Lekker doen of ik niet zie hoe zwak de fundering is en erop verder bouwen tot het gaat wiebelen...
mezelf verliezen in een valkuil en vanuit daar de ballen steeds hoger gooien, klinkt eigenlijk niet zo aantrekkelijk, helemaal niet gezien het feit dat ik nu al zo hoog aan het gooien ben, om ook wat leuke dingen te doen...

Dus tanden op elkaar, schouders eronder en zorgen voor die vruchtbare grond. Niet ongezien, ernaast, nee als Hoofdtaak. Als iets waar je trots op kan zijn en straks kan zeggen, zo daar heb ik voor gezorgd!
Dat de projecten daarna succesvol zijn, komt omdat er een prima, betrouwbare basis is!Read more