Wie heeft me dit ingefluisterd?

Een 50-tal stapdagen en 1111km wandelen aan een stuk. Het nestelt zich stilaan maar zeker in mijn hoofd. Helemaal alleen vertrekken. Terwijl ik eigenlijk zeker weet dat ik ook wil dat mijn sociale omgeving me moet kunnen volgen. Ik heb al jaar en dag een soort drang tot exposure. Over alles waar ikzelf fier op ben, waar ik status aan zou kunnen verlenen. Noem het gerust een zekere vorm van ijdelheid. Hopelijk in een dosis die menigeen zou omschrijven als 'des mensen'. Een aanvaardbare vorm van ijdelheid. Een hoeveelheid ijdelheid waarvan je zou kunnen horen: "als je dit ijdel noemt, dan heeft iedereen wel een ijdele kant". Dat hoop ik althans.
Vandaar ook deze schrijfsels. Ik schrijf dit niet als een vorm van therapie of om mijn gedachten geordend te krijgen. Dit is niet aan mezelf gericht. Ik wil gelezen worden. Ik droom zachtjes van een status als 'inspirator'. Om zelf ook zo'n plan te ontwikkelen, of om je dromen na te jagen. En er voor te gaan. Om eens schaamteloos voor jezelf te kiezen. En te hopen dat al je huisgenoten, al je collega's, je vrienden die op je rekenen; dat die me dat gunnen.
Maar nu eerst even terugkijken. Recapituleren. Hoe komt het dat ik op dit punt terecht ben gekomen? Is er een moment dat ik mezelf herinner dat ik deze droom heb aangenomen? Is dat een soort 'eureka-beleving' geweest? Een plots inzicht?
Geen van dat alles. Helaas voor zij die hoopten dat er iets dramatisch zou gebeurd zijn de laatste maanden, en die snoepen van drama.
Ik kan het me echt niet herinneren wanneer ik mezelf voornam om zo'n lange tocht te koesteren. Om dit mogelijk te maken. Ik kan me zelfs niet meer herinneren wanneer ik bedacht om te kiezen voor Rome als mogelijke bestemming. En dus niet naar Compostella te stappen of naar een andere stad of streek met enige finish-allures. Al is de droom om vooral 'lang' te stappen zeker weten ouder dan de droom om voor de Via Francigena te kiezen.
Maar wie heeft me dit dan ingefluisterd? Wie heeft dit veroorzaakt? Hij of zij is niet exact te bepalen. Ze zijn met velen vrees ik. Het is een langdurende langzame stroom van kleine impulsen. Van gelijkaardige verhalen die ik las. Van ervaringen van anderen die ik plots bewonderde. Voor hun moed en volharding. Voor hun genomen risico om te falen. Van websites waarop ik belandde en waar ik mijn besef van plaats en tijd verloor. En helemaal opging in beschrijvingen, in foto's en kaartjes met kronkelende en kartelende lijnen en profielen. En waar ik uren later terug uit ontwaakte.
Maar vergis je niet. Velen die me kennen zullen ook niet schrikken bij dit voornemen van me. Het feit dat dit idee precies in mijn hoofd zich ontwikkelde zullen nogal wat mensen zelfs logisch vinden. Ze kennen me als wandelaar. Als ontdekker ook. Als waarnemer en spons van honderden indrukken die een tragewegenwandelaar voor zijn ogen krijgt. Ze kennen me als organisator van wandeltochten, als uitstippelaar van wandelingen die een streek verkennen, als navigator van wandelende groepjes vrienden. Met een kaart in de hand, of speurend naar wegwijzertjes, knooppuntpalen of GR-markeringen in het landschap. Of met een sprekende smartphone in mijn zak die aangeeft of we straks links of flauw rechts zullen afbuigen.
Het graag op tocht gaan, en te genieten van het zoeken en vinden van het pad, komt zonder twijfel vanuit de jeugdbeweging. Zeker weten. Dus je zou kunnen zeggen dat deze onderneming een soort kinderdroom is. Een gedachte die steeds verder uit de hand loopt. En 'verder' mag je hier dus letterlijk nemen. Verder in de tijd, en ook geografisch verder. Wie weet wat er nog ontstaat na de zomer van 2025? Als ik Rome op zak heb gestoken. Als.Read more