Alleen, tweede poging.

We wandelden vroeger dus steeds in groep. Ik was niet echt vertrouwd met het idee om er eens helemaal alleen op uit te trekken. Het leek me vooral saai. Ik. Alleen. Met mijn inspanning en hartslag. Alleen mezelf, mijn geweten en mijn innerlijke criticus als gesprekspartner. Dit zou me vooral nooit kunnen verrassen. Tot ik in de Corona-pandemie het toch een paar keer deed. Alleen op pad voor een dag. Doorheen de leegte van het Haspengouwse agrarische landschap in Waals-Brabant. Op de totaal onpopulaire maar o-zo-onderschatte GR127, ofte Grand Tour du Brabant Wallon. Ik raakte overtuigd van de gedachte dat ik me niet zou vervelen zolang ik onderweg ben. Zolang ik stap tenminste. De impulsen die me onderweg prikkelen zijn absoluut voldoende om het gevoel van 'genieten' te onderhouden. En dat hoeven geen spectaculaire dingen te zijn. Een standbeeld, een rustig landschap, een dreigend wolkendek, een bouwval van een oude hoeve, een antiek riooldeksel, ... dat soort dingen.
Daarentegen blijft er toch een stuk angst over in het solo reizen voor meerdere dagen aan een stuk. Wat gaat dat geven? Vooral als ik zal toekomen op de plaats van de bestemming van de dag. Zou ik dan niet overmand geraken door een gevoel van eenzaamheid? Van het missen van sociale interactie? Met wie praat je in een land waar ik met mijn moedertaal niet uit de voeten kan?
Stel dat ik omwille van het vermijden van de hitte 's morgens vroeg wil vertrekken. Of omwille van het slechte weer wil stappen zonder te stoppen. En ik kom aan op mijn bestemming rond 13u. Wat kan je dan zoals doen? De dag is dan nog maar met moeite halfweg. Slaat de verveling dan niet automatisch toe? Zeker als je je benen en voeten wat rust wilt gunnen. Ik geloof wel in het rituele verloop van zo'n dag en het feit dat dit wel wat tijd vraagt: je overnachtingsplek zoeken, je installeren, je kleren een keer wassen, een paar overnachtingen vooruit boeken, het thuisfront een signaal geven, een stekje zoeken voor het diner, een hoofdstuk uit een boek lezen onder een boom, foto's die ik onderweg maakte eens bekijken en dat soort bezigheden. Maar toch... Vanaf je jezelf dan zou kunnen afvragen wat ik allemaal voor fraais had kunnen doen met vrije tijd in het thuisland. Stel je voor. Heimwee. Ik. Zou het?
En tegelijk is het blijkbaar mogelijk dat ik me nooit eenzaam zal voelen. Ik las al enkele getuigenissen van pelgrims op de Via Francigena die banden smeedden met andere trekkers. En die er dan voor kozen om dagen- soms wekenlang met elkaar onderweg te blijven. Die via 'toeval' zich sociaal verbinden met lotgenoten die op hetzelfde moment op dezelfde plek zijn en hetzelfde doel hebben. Te voet naar Rome. Ik hoorde al dat die kans op sociaal contact steeds groter wordt naarmate je dieper Italië in wandelt. Eens voorbij Lucca zou de route in de zomer toch populairder zijn, zodat je op iedere etappeplaats indien gewenst 's avonds samen kan dineren. Kan. Niet moet.
Want ook daar speelt een angst. Stel dat je snakt naar sociaal contact met soortgenoten. Maar dat de mensen die je ontmoet niet echt mee vallen. Misschien hebben ze totaal andere levenscontexten, of je vind met moeite een taal om in te converseren... Wat dan? Stel dat iemand té aanklampend wordt, en je er eerder vanaf zou willen. Wat dan? Of omgekeerd. Je ervaart dat anderen je laten voelen dat ze liever géén contact willen. Wat dan?
Er vallen dus erg veel redenen te bedenken waarom je maar beter een dergelijke onderneming in groep kan aanvatten. Zelf uitgekozen vrienden. Zelfde taal. Zelfde gewoontepatronen. Zelfde humor. Hoeveel veiliger zou dat niet zijn?
En toch. Is het niet net dàt? Is het niet net het onvoorspelbare, het onveilige wat mee de uitdaging versterkt? Het moeten hopen op gelukkig toeval. Het moeten hopen dat alles uiteindelijk altijd wel weer goed komt. Het niet kunnen voorspellen van wat er allemaal kan en zal gebeuren, dat ook je verwachting vooraf niet kan voeden. Zijn het niet die factoren die deel uitmaken van het totaalpakket 'avontuur'? Zijn het niet die onderdelen die het loskomen uit de dagelijkse realiteit vergemakkelijken?Read more