Even rekenen

Al redelijk snel speelde ik in mijn prille voorbereiding met getallen. 2000 kilometer. 100 stapdagen. 20km per dag. In het begin toch. Daarna mag dat op het vlakke zelfs oplopen tot 25 - 30 km. Een paar duizenden stijgende meters. Tot zelfs in de alpen een dag met meer dan 1000 stijgende meter. 8 tot 10 kilogram extra op de rug. Permanent. Afgaand op vele verslagjes die online te vinden zijn. En dan is er nog dat ene getal 60. Mijn huidige leeftijd. En 61. De leeftijd die ik bereikt zal hebben als ik ergens onderweg ben.
En de combinatie van leeftijd en die andere getallen die wijzen op inspanning. Zou dat nog allemaal lukken? Zou ik na een week of wat al niet in de lappenmand liggen met ontstoken gewrichten?
In het begin van het wilde idee zag ik mezelf thuis vertrekken. Van thuis stappen tot in Rome. Dat zou dan via de GR 12 gaan die ik ergens ten zuiden van Brussel kon oppikken en kon volgen tot in Reims. Waar ik de VF zou vervoegen.
Tot ik wat meer blogs en getuigenissen begon te lezen van de velen die me zijn voorgegaan. De GR12 is eenmaal over de Franse grens erg weinig belopen. De markering zou er erg verwaarloosd zijn, en de GR-paden kiezen soms voor veel onnodige kilometers. Ze kronkelen doorheen het landschap op je te laten kennismaken met de streek op zijn mooist. Maar wat me nog het meest begon af te schrikken is het compleet afwezig zijn van overnachtingsplaatsen in de kleine dorpjes van Le Nord.
En dat was niet alleen in op de GR12 het geval. Ook pelgrims die de VF in de volle lengte afwerkten droegen een tent op de rug omdat de accommodaties helemaal ontoereikend blijken, ook in de Champagne, ook in het gebied daarna tussen Langres en Besançon. Het is pas vanaf de Jura dat een tent niet echt meer strikt noodzakelijk is. En vanaf Italië al zeker niet.
Een tent weegt al gauw minstens 2kg. Maar daar houdt het niet bij op. Het veronderstelt dan ook meteen een slaapmat, slaapzak, maar ook een kookvuurtje, kookpot, brandstof, lamp, worden dan redelijk essentieel. En het gewicht in je rugzak is op alle reisadviessites nu net dé valkuil bij uitstek. Velen vertrekken (veel) te zwaar geladen. Ze wegen voor hun vertrek onvoldoende af wat strikt noodzakelijk is. Ze 'vertrekken' al te veel vanuit de filosofie 'het zekere voor het onzekere' te nemen. Ze onderschatten dat iedere 10 gram die ze extra inladen iedere dag mee op de rug moet. En dat vele kleintjes samen een groot gewicht kunnen worden. Het wemelt online van de verhalen van pelgrims die halverwege een halve rugzak met de post weer naar huis terugsturen. Of die een tent ergens onderweg achterlaten of wegschenken.
Ik weet het. Soberheid nastreven. Bedenken dat het leven onderweg niet mag afhangen van materiële zaken. En al zeker niet van dingen die je onderweg ook kan aanschaffen, mochten ze nodig blijken. Ik weet het, het wordt een moeilijke afweging. Waar verleiding om toch maar iets in te pakken blijft spelen.
Maar soit. Los van het gewicht op de rug.
Al snel bedacht ik dat Reims misschien ook wel een mooie startplaats zou kunnen zijn. Op een dag met de trein zou ik aan mijn startpositie komen. Dan resten er toch nog steeds ongeveer 1400 kilometers dolle pret. Dan had ik alvast die vervelende gelezen GR12 ervaringen niet voor de boeg. Akkoord. Ik verlies dan wel de romantiek die uitgaat van het idee om je eigen voordeur dicht te trekken en te voet je eigen straat uit te wuiven. Maar dan nog bleef ik erg sceptisch om een hele lichtgewicht slaapkamer op mijn rug te dragen. Ook al benoemen een groot deel hikers deze manier van trekken als 'de enige echte vrijheid'. Geen reservaties, geen betalingen, geen strakke planning, incluis de kans om op ieder moment je tijdsplanning in welke richting dan ook aan te passen.
En plots bedacht ik ook dat ik gewoon geen 100 dagen weg kan blijven. Als docent op een hogeschool dien je examens af te nemen. Dus erg veel kans dat ik pas zou kunnen afreizen na 20 juni of daar in de buurt. En eind augustus volgen dan herexamens. Helemaal wachten tot na augustus zouden de Alpendoorsteek al kunnen hypothekeren door sneeuwval. Er zat niet anders op om het plan nog wat verder te downsizen. Ik zocht op de kaart naar een verder punt op de route om te fungeren als start. Tot mijn oog viel op het Lac Leman. De VF komt er voorbij in Lausanne. We eindigden er ooit al een keer een tocht van een week doorheen de Jura met een verkwikkende duik in het meer en een machtig zicht op de Alpen aan de overkant.
Al snel had ik gegoogeld dat ik op eenvoudige en snelle wijze ginds kon geraken. Een trein naar Zaventem luchthaven, een vlucht naar Genève en een korte treinrit naar Lausanne zou me niet meer dan 4u kosten. Er zat misschien al een halve 'instapdag' in op dag één. AI-robots rekenen een 1000 kilometer van Lausanne tot Rome. Ik corrigeerde dat later naar 1100 kilometer en dus een 55 stapdagen. Reken daar een vijftal rustdagen bij en ik zou er komen met 60 dagen of 2 maanden.
Ja. Dat zag er goed uit. Starten in juni met een trek van een week doorheen Zwitserland met de Col du Grand Saint-Bernard als letterlijk hoogtepunt. En vanaf daar dan een 1000 Italiaanse kilometers tot in Rome. Klinkt super. Deal!Read more