Mogen we (een stukje) mee stappen?

Vorig weekend gingen we wandelen in de buurt van Hasselt. De Wijers is een natuurgebied met erg veel vijvers en vennen. 26km en zeer de moeite. We gingen met maar liefst 11 wandelaars. Zoveel zijn het er nog nooit geweest. Het netwerkje van wandelvrienden breidt steeds verder uit. Fijn om me zo omringd te weten.
Ik vertelde er een paar vrienden over mijn plan om komende zomer de Via Francigena te bewandelen voor 1111km. Enerzijds om mezelf te verplichten erover te praten in mijn sociale omgeving. Het maakt dat ik steeds zekerder word om mijn plan ook echt uit te voeren. Het werkt een beetje zoals stoppen met roken. Hoe meer mensen je erover inlicht, hoe moeilijker het wordt om nog terug te krabbelen. Hoe moeilijker het wordt om uit te stellen of te downsizen. Want dat heb je met plannen die je alleen aanvat. Je hebt geen contract of loyale afspraak met iemand anders. Je hoeft alleen verantwoording af te leggen tegen jezelf. Ik plaats mezelf dus heel bewust onder een soort sociale druk. Ik ent een soort verwachtingspatroon bij hen in. Het stimuleert mijn eigen dadendrang, het verdooft mijn uitstel- of twijfelgedrag. Ik creëer voor mezelf een 'point-of-no-return'. Na zovele jaren ken ik mezelf een beetje. En hoe ik omga met 'uitdagingen' die enkel en alleen in mezelf leven. Hoe ik in 2011 van de tabak af geraakte. En hoe ook daar ettelijke jaren aan vooraf gingen van twijfel en gebrek aan durf/lef.
Maar ik vertelde het hen ook vanuit een ander oogpunt. Ik heb met drie vrienden een heerlijke traditie opgebouwd om iedere zomer een weeklang te gaan trekken. We waren al samen op pad voor een week over de Franse GR46. We trokken toen door Rocamadour verder richting Cahors. Zonder het vooraf te beseffen volgden we toen een viertal dagen één van de routes naar Compostella doorheen het Franse hinterland. We praten er onderweg met andere wandelaars en vonden het toen al heerlijk om hen de volgende dag terug te treffen. Of om een stukje samen te stappen, of een terrastafel te delen.
We trokken al samen over de GR559 doorheen de Jura tot in Nyon aan het Lac Leman. Een eindpunt dat nu een nieuw beginpunt zal zijn.
In 2023 trokken we doorheen de Cevennen over de populaire 'Chemin de Stevenson' (GR70). Ook daar ervaarden we de amicaliteit van het 'samen onderweg' zijn met mensen die toevallig je pas kruisten. En in de zomer van 2024 stond de Via Degli Dei op ons menu: van Bologna tot in Firenze doorheen de Toscaanse Apennijnen.
De groep wachtte ieder jaar op mijn nieuw wandelvoorstel voor de volgende zomer. Ik kwam dan met een verleidelijk idee waar we dan samen een datum voor zochten.
En dit jaar zullen ze dus niet moeten wachten op mijn voorstel. Er nog een week bijpompen met z'n vieren, eind augustus bijvoorbeeld, zou echt wel van het goede teveel zijn.
Toen ik afgelopen zondag in dat Limburgse natuurgebied vertelde dat ik er dus voor koos om een keer alleen en voor 2 maanden te gaan wandelen bleken ze dat niet zomaar naast zich neer te leggen. "Of ik het leuk zou vinden om een stukje samen te wandelen". "Of ik mijn route en planning eens zou kunnen doorsturen..." Ze speelden dus zowaar meteen met het idee om onze traditie te combineren met mijn individueel plan en bijvoorbeeld de eerste week doorheen Zwitserland samen te stappen. Of om de allerlaatste etappes samen te stappen en dus in een groepje te arriveren in Rome.
Ik moet zeggen dat ik niet was voorbereid op dit soort vragen. Enerzijds had ik me voorgenomen om deze tocht alleen te maken. Om het onvoorspelbare een kans te geven. Om niet vast te hangen aan een striktere planning, met verwachtingen van andere groepsleden. Om los te komen van het samen-uit-samen-thuis-principe.
Anderzijds leek het me ook wel fijn om een stukje route terug met vrienden onderweg te zijn. En wat is een week? Hoe kort is 7 dagen in het licht van een tocht met 52 dag-etappes? Want stel je voor hoe fijn het is om samen in je eigen moedertaal te grappen onderweg. Om Turalura-liedjes of schlagers te zingen op het stapritme. Om 's avonds bier te hijsen of wijn te kraken en filosofische gesprekken op niveau te bedenken... Onderschat ik dit? Of zijn die momenten zondermeer vervangbaar door een ontbijt met 2 nukkige fransen en een Italiaanse rare snuiter waar je niet meteen enige connectie mee voelt?
De eerste week zou voor mij wel haalbaar lijken. Dan is er nog de frisheid. De aanpassing aan het leven van een pelgrim. Het zou de overgang misschien wat verzachten. Van het routinematige maar complexe leven van een werkmens met een bureau-job met agendadrukte, naar het eenvoudige leven van stappen-eten-slapen tot je niet meer weet welke dag van de week het is. Maar of een weekje in het begin van de maand juni ook voor de drie andere groepsleden haalbaar zou zijn? Dat is maar de vraag.
De allerlaatste week van mijn tocht valt dan weer wel in de zomervakantie. Dat zal voor hen waarschijnlijk aantrekkelijker zijn, maar dat heeft voor mij wel consequenties. Dan loop ik toch weer tegen de klok, want dan moet ik op een bepaalde dag op een bepaalde plaats (van afspraak) zijn. En wat met met mijn aanpassing aan hen na 40 dagen alleen lopen? Dat lijkt me al een heel pak minder voorspelbaar.
Ik denk dat ik één van hen zal informeren over mijn plan en route. Maar dat ik mezelf geen druk wil opleggen om een datumplan te gaan respecteren. Dan rest er als vanzelf het gemak van de eerste week. Of zullen ze met me moeten onderhandelen om het op een andere manier te organiseren. Wat zeker is: ik ga het niet voor hen organiseren. Voor mijn part regelen ze een andere tocht in een ander land, met een andere 4e man/vrouw. Ik blijf trouw aan mijn voornemen. Denk ik toch. Vandaag althans.Read more