Als we maar gezond zijn

Het functioneert als een soort stoplap. Meestal gebruikt als 'dooddoener'. Om een gesprek stil te leggen. Om een onderwerp zodanig te relativeren dat het geen enkele waarde of belang meer heeft. 'Als we maar gezond zijn'. Een soort langer uitgesponnen 'ach ja, waar we het net over hadden is toch niet echt essentieel'. Want dat is uiteindelijk toch altijd een goede gezondheid.
Tot die boutade ook een soort letterlijke waarheid wordt. Een plek, ergens laag op mijn linker kuit. Die staat daar al jaren. Wat roder dan normaal. Wat ruwer qua huid. En jeuken, af en toe, maar dan zodanig jeuken dat er aan krabben een soort orgie wordt. Maar het doet geen pijn. En dus zal het wel onschuldig zijn.
Tot ik na een zoveelste wandeldag op dat zelfde onderbeen nog plekken zag. Andersoortige, gespreid en divers in vorm. Dieprood als wijn. 2 dagen later waren die weer verdwenen en bleef enkel de grotere plek als vanouds over.
In november was het weer zover. We deden een erg gedenkwaardige herfstwandeling in Charleroi en omstreken. Tot ik terug thuis mijn wandelbroek uittrok uitkijkend naar een warme douche. Nog meer van die donkerrode vlekken. En deze keer zelfs eentje die boven mijn knie zat. Ze gaan overduidelijk samen met inspanning, met lang wandelen.
Ik besloot er de volgende dag mee naar de dokter te gaan. Ik kreeg een set zalfjes en pillen mee en een afspraak om 3 weken later de toestand te her-evalueren.
En dat was gisteren. De wijrode vlekken waren weer helemaal weggetrokken. Maar die aloude vlek op mijn kuit stond er nog steeds. De opperhuid was duidelijke hersteld door de zalf maar de dokter voelde onder die huid nog steeds de ruwheid. We hadden het over 'spataders' en hoe aders langzaam maar zeker wat uitzetten. Het ging over een soort minuscule klepjes die ons bloed in onze aderen ophouden. En hoe die wat slijten met het ouder worden. Mijn bloedeigen broers hebben allemaal last van spataders in de benen. Zijn er zelfs al aan geopereerd. De erfbelasting speelt zeer zeker mee, bevestigt de dokter. En in een flits, in mijn verbeelding, zag ik mijn tocht in gevaar komen. De schrik greep om me heen terwijl de dokter een afspraak voor me maakte om het onderzoek verder te zetten bij een dermatoloog. En dit 190 dagen voor mijn vertrek. Zeg dat het niet waar is. Iemand hing zonet een Damocles-zwaard boven mijn hoofd. Zeg dat het niet waar is verdomme. Nog in het dokterskabinet voelde ik mijn bloeddruk, die van nature altijd steeds een beetje te laag is, verder wegzakken. Bang om tegen de grond te gaan verwittigde ik de dokter dat ik heel af en toe wel een keertje 'flauw' val. Nog geen 10 seconden later lag ik op de bank met mijn voeten omhoog. Om mijn bloed terug naar mijn hoofd te brengen. Weer die duivelse bloedbanen.
Het enige waar ik aan kon denken was de tocht die in gevaar kwam. En pas daarna mijn gezin, mijn lieve vrouw, mijn 3 fiere kwieke dochters. Shame on me. Schuldgevoel? Welaan dan.
Terug thuis en op het werk trachtte het ik terug van me af te zetten. Er is ten slotte niets nieuws vastgesteld. Met medicatie en steunkousen moet dit toch te beredderen vallen? Of toch snel een operatie? En rest er dan genoeg tijd voor een volledig herstel? En weer dat omgaan met onzekerheid. En die duivelse datum van 14 januari: de geplande afspraak met de dermatoloog.
Ontkenning, vermijdingsdrang, lotsaanvaarding, geluksbesef, spanning en angst ... al deze dingen trekken sporen door mijn gedachten, steeds afwisselend. Ben ik te laat, te oud? Heb ik te lang gewacht? En dan weer het geloof. Dat het allemaal wel goed komt. Dat ik een paniekzaaier ben. En een angsthaas. Maar dat ik me niet laat kennen. Dat ik doorzet.
Straf toch. Men dicht pelgrimage veel toe. Ik las al vele verslagen en getuigenissen van pelgrims op hun pad. Dat je onderweg jezelf tegenkomt. Dat je nadenkt over dingen die er echt toe doen. Dat je jezelf zuivert van onbenulligheden. Dat soort stuff. Maar dat dit proces al zou beginnen op 190 dagen voor mijn vertrek? Gewoon omdat er verwachtingen zich in mijn hoofd hebben genesteld? Nou moe!Read more