Over verwachtingen. En het inlossen.

Angsten. Naast de zin om te vertrekken spelen ook, meestal wel op de achtergrond, een aantal angsten. Niet van de primaire of allesverlammende soort. Eerder onrustmakers. Die hangen ontegensprekelijk samen met wie ik ben, en hoe ik functioneer. Zo zijn er bijvoorbeeld 'verwachtingen' die opduiken als je begint uit te kijken naar wat komt. Verwachtingen die dan moeten ingelost worden.
Ik heb al honderden tochten opgezet, en tientallen meerdaagse wandelvakanties in groep georganiseerd. Ik kan me stilaan een soort wandelreisbureau noemen.
Door ervaring leerde ik het belang van diverse soorten mensen en diverse soorten verwachtingen. Het effect van die ervaringen is ook nu merkbaar. Ik wil voorbereid aan de start komen. Tijdens de tocht wil ik liever geen onaangename verrassingen, verkeerde inschattingen, anders geïnterpreteerde of halve afspraken. En dus zet ik zoveel mogelijk aspecten vooraf in schema. En maak ik boekingen vooraf. Geen 'volzet' bordjes, geen aankomst bij een restaurant dat al jaren gesloten blijkt, geen deelnemers die plots een halve dag eisen om een souvenir te gaan kopen, geen bus die plots niet lijkt te rijden tijdens de schoolvakanties. Improviseren doe je met een groep beter niet al te veel. Het levert veelal discussies op die soms hard kunnen doorwerken in de groepsdynamiek. Organisatie is voorspellen. En de deelnemers voorbereiden op het onvoorspelbare dat toch overblijft. Zoals de weersomstandigheden bijvoorbeeld. En dan werk je je organisatie af met duidelijke communicatie. Die moet de verwachtingen 'juist' zetten, liefst al voor het vertrek. Aantrekkelijk, dat mag. Maar wel realistisch. Je wilt geen mensen die plots een hond blijken mee te hebben terwijl er iemand anders hondsbang of allergisch blijkt voor hondenharen. Je wilt geen deelnemers die op sandalen verschijnen voor een trekking in het hooggebergte (ongeloofwaardig? nope, ik maakte het echt mee). Je wilt geen deelnemers die comfortabele luxekamers verwachten en die in een primitieve hostel met aftandse slaapzaal terecht komen. Je kent dat wel: op de foto stond nochtans een zwembad en dergelijke. Ik herinner me een geval waarbij twee rijzige grote mannen in een groepskamer terecht kwamen in 'un letto alla francese'. Dat bleek bij nader inzien een tweepersoonsbed te zijn van het type 'twijfelaar'. Ik verzeker je dat die gedachte allesbehalve romantiek opleverde bij mannen die na vijf dagen vol zweet en ontij alle frisheid al dagen kwijt waren. De verwachting van die beide mannen lag totaal anders, en dit soort bed was niet vooraf gecommuniceerd.
Een ander voorbeeld. Lang geleden verbleef ik ooit op een zeer alternatieve en illegale (maar gedoogde) camping in het zuiden van Frankrijk. De 'atmosphère' was er onbetaalbaar ongedwongen en coöperatief. Maar de uitbaters huiverden er van kampeerders uit Nederland of Denemarken. Want die ervaarden zij altijd als 'eisend', wat uiteraard een veralgemening is. De eigenaars hadden slechte ervaringen met 'klanten' uit die twee landen die uitsluitend vertrokken van 'luxe-standaarden' en 'kwalificaties met sterren' die steeds 'comfortverwachtingen' met zich mee brachten. En op die camping hadden ze nu eenmaal lak aan comfort.
En laat 'het creëren van verwachtingen' nu net de geboorte zijn van 'de ingebakken kans op teleurstelling'. Iedereen kent wel soortgelijke verhalen van een idyllische B&B uit een boekje, die in realiteit naast een snelweg bleek te liggen.
Maar kijk. Voor mijn tocht naar Rome hoef ik dus enkel en alleen naar mezelf te kijken. Makkelijk zat, toch? Ik kan namelijk geen verwachtingen op mezelf projecteren die ik anders zou gaan interpreteren. En ik ga alleen, dus ik heb veel minder behoefte aan planning. Met wie zou ik tenslotte in discussie geraken?
En toch. Ook mijn verbeelding is levendig. Om mijn goesting te stimuleren om te vertrekken zie ik mezelf al onderweg in mijn fantasie. Zie ik mezelf stappen langs idyllische plekken, zie ik mezelf nippen aan een frisse pint ergens op een terrasje onder een boom. Zie ik mezelf terug op plaatsen waaraan ik fantastische herinneringen heb. Zoals onze finish ooit in Les Rousses, hoog in de Jura, na 27 slopende en hete kilometers: een charmant dorp met her en der wat toeristen die onze bestofte en bezwete aangezichten bewonderend aankeken, een perfect terrastafeltje, ideale temperatuur en zonlicht, een rugzak die eindelijk naar beneden mocht, een vriendelijke ober die snel vier grote frisse pinten op de tafel zet... Met dan dat 'yes!' moment, we hebben het klaargespeeld.
Het zijn dit soort herinneringen die deels verantwoordelijk zijn voor nieuwe verwachtingen. Hopen op memorabele ervaringen. De hang naar avonturen die je kan bijzetten in je eigen galerij der onvergetelijkheid.
En net op die momenten wordt mijn compenserende ik mee wakker. Het alert zijn voor het buitensporige van de romantische verwachting. Het downgraden van wat te mooi klinkt om waar te kunnen worden. Het terugbrengen van de verwachtingen naar het realistische. Jezelf inprenten dat het ook kan regenen. Dat je ook al dagen door de bergen trok doorheen dichte mist zonder landschap. Dat je achtervolgd werd door duizenden midges, terwijl het pad vol netels of bramen stond. Dat je onderkoeld en doorweekt toekwam in een hostel waar alles naar paarden stonk en waar meer vocht van de muren droop dan dat er uit de kraan kwam. Waar je doodmoe op een bed neerplofte en waar je te horen kreeg dat het dichtstbijzijnde eethuis op 6 kilometer afstand lag. Ook dat zijn herinneringen. Echt gebeurde teleurstellingen. Die vooral afweken van alle verwachtingen waar we van droomden toen we nog thuis waren. Temperen dus. Voeten op de grond. In groep of alleen doet op zo'n momenten weinig ter zake. Dergelijke tegenvallers zijn inherent aan avontuur. Wie het onvergetelijke opzoekt zal dat vinden in het positieve maar tegelijk ook in alle vormen van teleurstelling. Ik lag ooit twee dagen in een ziekenhuis in het Schotse Inverness met een schedelbarst. Ongepland uiteraard, maar evengoed onvergetelijk.Read more