Nog 122 dagen: voorpret

Het is winter in Leuven. Geen sneeuw of ijs, maar gezond koud. Mensen buiten dragen mutsen en hun adem wolkt zichtbaar. Nog 122 dagen. De winterzon vindt gaten in het magere wolkendek en maakt lange schaduwen. De straten zijn grauw van het uitgewerkte zout. Het lengen der dagen wordt stilaan voelbaar. Het doet snakken naar de lente. En het prikkelt mijn vooruitblik naar juni en juli.
Ik kan als geen ander vooruit vluchten in mijn verbeelding. Voorpret heet zoiets, denk ik. Dit schrijfsel is er een onderdeel van. In gedachten ben ik al onderweg. Tracht ik de sensatie nu reeds te simuleren. Ik speur het net af, voedt mezelf met foto's en filmpjes. Ik lees verslagjes en blogs. Liefst van echte amateurs die zelf op pad waren. Om hun ervaring op mezelf te projecteren.
Een vast onderdeel van die voorpret is de echte trip te plannen. Ik zoek uit hoe ik mezelf aan de start kan krijgen en prop alles in een tabel. Uren, wachttijden, overstappen, kosten, nodige visa, munteenheid, lokale tijd, alternatieven... Ik neem dan het gele mannetje van google streetview en zet het neer op die plaats waar ik mogelijks wat zal moeten zoeken. Waar is die bushalte precies? Wat is de eindbestemming van die trein? Hoe kan ik een ticket bemachtigen en betalen? Moet ik vooraf reserveren?
Ik kocht onlangs al mijn vliegticket naar Genève. Hoe langer ik wacht, hoe duurder de vlucht, maakte ik mezelf wijs. Zo'n aankoop is even goed een vastzetten van het plan. Ik koop bewust een ticket dat niet inwisselbaar of terugbetaalbaar is. Dat voelt het best. Ik wil niet in de verleiding komen om me te bedenken of het geheel uit te stellen. En ook ... het echt vastleggen maakt me in staat om weer de volgende stap te bepalen. Hahaaa, jaaa. Ben ik echt de enige die daarvan geniet?

Een trein van Genève luchthaven naar Lausanne, mijn startplaats. Easy peasy. Er rijdt om het half uur een rechtstreekse IC vanuit de luchthaven tot in Lausanne. Reserveren vooraf kan nu nog niet. Ik ben te vroeg. Maar ik zie wel mijn geplande uur van aankomst: 11u37 nog steeds in de voormiddag. In gedachten spring ik van de trein. Ik kom achter mijn PC in de verleiding om op Google streetview te kijken waar ik ergens een meeneemlunch op de kop zou kunnen tikken. En tegelijk ook even checken of die broodjeszaak wel open is op de dag dat ik ginds voet aan de grond zal zetten...

Nog 122 dagen. En ik heb intussen naast mijn vliegreis reeds 3 overnachtingsplekken geboekt. In Zwitserse B&B's en hostels. Ik kon het niet laten. Ach.
En laat het nu net dat zijn wat ik vooraf wilde leren. Minder planmatig vertrekken. De vrijheid voelen om ter plekke niet afhankelijk te zijn van tickets, reservaties, reeds gespendeerde voorschotten, morele verplichtingen... Je trip flexibel houden. Ja, dat had ik me voorgenomen een paar maanden terug. Dat je accommodaties wel vastlegt bij een groepsreis is te begrijpen. Je wil geen verrassingen als je organiseert voor anderen. Maar ik ben alleen.
Het moge duidelijk zijn. Een rasechte zwerver ben ik niet, en zal ik vermoedelijk nooit worden. Het gezegde 'a camino always provide' is voor mij moeilijk om zomaar blind op te vertrouwen. De zekerheid een bed te hebben, een plek te vinden om te eten, ... behoort tot het 'voorzien' van mogelijke onverwachte tegenvallers. Het biedt me rust en comfort. De info is 'vindbaar', waarom zou ik er geen gebruik van maken? Ik herinner me nog een avond op de Dingle Way aan de Ierse westkust. Na een erg vermoeiende 'coastal walk' van 27km kwamen we aan in een hostel met opgeblazen benen en gloeiende voeten. Het dichtst bijgelegen restaurant was nog 4km verderop en we hadden geen proviand meer. Heen en terug was dat 8km extra langs een autoweg zonder voetpad. De sfeer zakte meteen weg. Vloek en zucht, hadden we dat niet kunnen voorzien?

Ja, en Siegeric? Die arme stakker had helemaal geen internet. Die had geen GPX-track in zijn broekzak. Die had geen booking.com om een kamer te boeken. De aartsbisschop was echt overgeleverd aan toevalstreffers. En moest kunnen rekenen op de gastvrijheid van de lokale bevolking. Geen wegwijzers voor hem, geen kaarten. Er was geen Via. Hij ontwierp hem zonder het te beseffen. Zou ik echt niet dichterbij zijn ervaring kunnen komen? Digital detox bijvoorbeeld? Goede vraag. Zonder GSM, zonder internet. Alles op papier. Zou dat mogelijk zijn? Maar het radicale antwoord op die vraag durf ik niet in de ogen kijken. Waarom zou ik 'internet' overboord gooien als het me zoveel info en gemak oplevert?
Kan ik als een soort middenweg niet kiezen om alle notificaties op mijn telefoon uit te zetten? Ja! Kan ik tijdens het stappen mijn 'mobiele gegevens' niet gewoon uitzetten tot het moment dat ik arriveer op mijn etappeplaats? Ja, geen twijfel daarover. Doe ik. Deal.

En hoe kan ik mezelf verder tegenhouden in het ver vooraf vastleggen van etappeplaatsen en accommodaties? Daar snelt de heilige Bernardus me wel ter hulp.Read more