Bestrijdt je eenzaamheid

De lijstjes groeien. En vooral het nadenken en nagaan wat ik aan het vergeten ben in mijn voorbereiding. Een kleine week geleden melde mijn aftelklokje op mijn telefoon dat ik nog 100 dagen te gaan heb voor ik vertrek.
Ik gunde mezelf een cadeautje en achteraf bleek het misschien niet helemaal luxe te zijn. Ik bestelde 2 t-shirts met daarop logo en het opschrift 'Via Francigena'. Daarnaast ook een opnaaibaar rugzaklabel en een pin in hout. Ik voel de behoefte om op één of andere manier herkenbaar te zijn op mijn tocht. Een rugzak en trekkingkledij zal me vermoedelijk al onderscheidbaar maken tussen de lokale Italianen. Maar de overtuiging groeide toch ook dat ik me herkenbaar wil maken tussen de grote horden toeristen die in de zomer de Italiaanse steden zullen platlopen. Zeker in de hotspots die de Via ook aandoet: Lucca, San Gimignano, Siena en uiteraard ook Rome.
Achter die wil om 'herkenbaar' te zijn schuilt een angst, de vrees om alleen te zijn en te blijven. En dat terwijl er dan in die dorpen en steden vrijwel zeker mensen ronddolen die net als ik de Via afhaspelen. De uiterlijke kentekens moeten anderen de kans geven om me aan te spreken. Lotgenoten. Als een soort visuele gespreksstarter. Om even te checken of we een gemeenschappelijke taal vinden om ervaringen uit te wisselen. Van het ene kan het andere komen, en voor je het weet zit je 's avonds samen aan tafel te dineren en lol te trappen. Of trek je dagenlang samen op en plan je samen etappeplaatsen.
Maar voor hetzelfde geld loop je naast elkaar door en mis je die kleine trigger die nodig is om dat laagje ijs te breken. Het toeval een handje helpen. Soort zoekt soort.
En ondertussen ook wat onrustig worden voor een nakende realiteit. Ik testte afgelopen zondag mijn nieuwe schoenen uit onder een stralende winterzon. 15 kilometer. In combinatie met steunkousen tot net onder de knie om mijn aders in mijn onderbenen te beschermen. Om dan plots ongerust te worden. Met nog twee kilometer te gaan voel ik in mijn rechtervoet twee tenen gevoelloos worden. En een beentje in mijn voet begint knellende pijn uit te zenden naar mijn hoofd. Verdorie. Wat is dat nu weer? Na ocharme 12 kilometer. En dan passeren die dramatische scenario's door mijn verbeeldende hoofd dat ik in juni uitgewuifd wordt door 50 vrienden die beloven me online te zullen volgen, en dan zit ik een week later terug thuis in een schaamrode zetel met een paar gevoelloze tenen. O drama.
Zijn mijn schoenen toch iets te klein? Moeten die zich nog wat zetten? Zaten mijn kousen te strak rond mijn tenen? Werd er een bloedbaan afgekneld door die steunkousen? Ik weet het een paar dagen later nog steeds niet, maar het gevoel in mijn tenen kwam 's nachts wel terug. Brrr.
Mijn geest mag nog zo sterk en doorzettend zijn, ik ben en blijf zeer sterk afhankelijk van mijn carrosserie, mijn oude taaie lijf. Het wordt ongetwijfeld heel stevig balanceren tussen doorzetten en goed luisteren naar mijn eigen biologie. Welke pijntjes zijn onschuldig? Welke gradatie van stramheid is normaal? Hoe lang heeft een lichaam nodig om helemaal te wennen aan een langdurige inspanning? En wat met opspelende ongemakken die om rust vragen? Eraan toegeven? Of niet flauw doen en doorgaan?
Misschien moet ik me maar concentreren op dingen die ik wel kan voorzien, zoals een passende rugzakregenhoes of de weloverwogen aankoop van een lichtgewicht paraplu. Ik bespaar je hier alle overwegingen die schuilen onder het begrip 'weloverwogen'.Read more