Over opgeven

Steeds meer denk ik na over de mogelijke gevolgen van de langdurige inspanning. Over stramme benen, steeds harder, over rusteloze benen in de nacht, over bleinen die groeien tot je vel loskomt, over spieren en pezen die ontsteken en je doen manken, en die je iedere stap voelt. En daaraan gekoppeld de effecten op je moreel. Heb ik er nog zin in? Hoeft die pijngrens echt opgezocht? pleeg ik geen roofbouw op mijn eigen lichaam? Is het me allemaal waard? Voor sommigen (een collega van me) is het toch allemaal simpel: als het niet meer gaat kom je toch gewoon terug naar huis. Kan iedereen overkomen. En toch. Iets waar je stevig naar toeleeft zomaar overboord kieperen als je bijvoorbeeld nog maar een week onderweg bent? Het overkwam Leen Dendievel, alias Kaat uit de TV soap "Thuis". Na een week pelgrimeren naar Compostella stond ze weer thuis. Ik zag enkele foto's van haar. Een veel te grote rugzak, een weelderige poncho en natte en grijze omstandigheden. Ik heb geen idee waarom ze er de brui aan gaf, maar de foto's hadden me al beïnvloed. Een te romantisch beeld? De inspanning en overgave onderschat? De eenzaamheid die haar martelde?
Ze vond het vroegtijdig stoppen blijkbaar zo vernederend dat ze het nadien de moeite waard vond om er een boek over te schrijeven. "Soms is opgeven beter." De titel alleen al verraadt de moeite die ze moet gekend hebben om onder de sociale druk uit te raken. Je hoopt vooraf op supporters, je netwerk, de duimpjes op je sociale media. De aanmoedigingen die je ijdele kant strelen. Alles voor die uiteindelijke selfie van de overwinning voor de kathedraal van Santiago, met wandelstokken in de lucht. Hoe hoger je vooraf de boel opblaast en jezelf te kijk zet, hoe moeilijker de communicatie dat het toch anders uitpakt. Wie een fysiek ongemak heeft of een blessure, heeft nog een soort reden. Maar wie zich bedenkt? Niet meer leuk, te moe, de inspanning onderschat, ... O jee. De schandpaal wordt opgesteld helemaal in het centrum van je eigen sociale leefomgeving. En jij bent dan vermoedelijk de enige die al dat hoongelach en snijdende meningen niet te horen krijgt.
Maar kijk, dergelijke berichten motiveren me net. Mijn wilskracht wordt er door getriggerd. Ik zal me niet laten kennen. Die BV's, tja, die bereiden zich niet voor, leven in een bubbel van emotionaliteit die flinterdun is. Zijn ze wel gehard door het leven? Is dat boek gewoon geen idee van haar psycholoog om haar falen 'een plaats' te geven, toen ze lag te sniksnokken op een psy-zeteltje?
Tenminste, dat kan ik allemaal bedenken vanuit mijn zachte, luie zaterdagzetel, na een deugddoende ononderbroken nachtrust. Misschien is het toch verstandig om mijn eigen beperkingen onder ogen te zien, om het hier neer te schrijven. Ik ben feilbaar. Nog een keer. Ik ben feilbaar. Ook mij kan het overkomen. Bescheidenheid. Ook vooraf. Respect voor de prestatie, voor de afstand, voor het zweet, voor de gutsende regen bij tegenwind. Geloven in jezelf, tot het niet meer lukt. Geloven in jezelf en tegelijk inprenten dat het zwaar zal worden. En de romantische gedachte van een triomfantelijke finish in Rome toelaten. Voorzichtig.Read more