Tussen de mastodonten

Ik had een erg goed bed maar een kerkklok met geldingsdrang aan mijn raam. Ieder kwartier wilde ze haar bestaan bewijzen met wat klassiek gegalm. TING-KLANG. De hele nacht door. Maar hé. We gaan niet klagen. Na een heerlijk ontbijt en een wolkenloze hemel buiten kon de rugzak weer aan. Een rustige etappe vandaag van 18km en niet al te veel klimmen en dalen.

De allerhoogste alpentoppen zijn zichtbaar vandaag. Ze maken een overweldigende indruk met tonnen sneeuw nog op hun kop. Ze boezemen me zelfs wat angst in, wetende dat ik over dergelijke hoogten moet over een vier-vijftal dagen. Respect. Altijd. Dag berg. Ik kan maar beter wat beleefd blijven. Hoe heet je? Dents du Midi? Ik begrijp al waarom.

Ik drink een koffie onder een parasol in Massongex. Het doet wat Provençaals aan, maar daar zit het weer voor veel tussen. Twee oudere dames spreken me aan in het Frans met Zwitsers haar op. Ze herkennen het logo op mijn rugzak. Waar ik vertrok? Lausanne. O, dan ben je nog maar net vertrokken. Ze wensen me 'bonne route'. De reeds afgelegde 63km zijn dus allemaal maar 'net begonnen'. Ik voel me wat miskend want ik voel de stramheid in mijn benen. Maar eigenlijk moet ik ruiterlijk toegeven dat ze gelijk hebben. Zo klein als ik me voel tussen de mastodonten, zo klein de al geleverde inspanning. Het is middag en de helft van mijn traject voor vandaag zit er al op. Koffie leeg. Ik laat ook dit dorp achter me.

Ik kom altijd weer bij ofwel de spoorweg of bij de Rhône uit. Haar water lijkt wel melk maar dan met wat pistachekleur gemengd. Maar na een keer navragen is dat normaal. 'Wat een rare vragen stelt die man met zijn rugzak.'
Tot plots de vallei vernauwt. Rotsen komen dicht bij de wegen, straten en spoorwegen nestelen zich dicht tegen elkaar en kronkelen boven op de Rhône. Het kasteel van Saint-Maurice staat op het nauwste punt en verdedigt de doorgang. Vandaag geen tol.

Het dorpje Saint-Maurice heeft alles, een dramatische ligging, een prachtige kathedraal en een straat waar je als pelgrim kan doorflaneren en je gezien wordt door de vele toeristen die er nippen van koffie of wat frisser.

Ik ben nu in Epinassey, in een voortreffelijke gastenkamer. Er is hier buiten wat huizen en een kapel niets, geen café, geen resto of snackhuisje, geen diner, geen ontbijt. Maar de paniek is al weg. De gastvrouw maakt wat koude plat voor me en zet wat koele pinten in een frigootje. Wat wil een mens nog meer? Een dagje alleen wandelen heeft me deugd gedaan. Wat dromeriger, maar mijn zintuigen scherper.Read more