Een waterval van talen

Vandaag staat een rustige etappe op het programma. Nauwelijks 16 kilometer. Voor de allereerste keer ben ik al voor mijn onbijt aan het stappen. Ik had online iets gezien van Café de la Poste en mikte daar op een koffie en wat brood. Er hangt nog veel nevel in de lucht en ik vorder door een stuk groen. Boven me honderden knetterende hoogspanningsdraden. Het plannetje klopt gelukkig. Een koffie en twee croissants in een charmante kroeg rond een uur of 9.

Wat later ontmoet ik een Frans koppel. Ze zijn al maanden onderweg vanuit Nantes. Bruno is wat meer teruggetrokken maar Corine tettert honderduit. Best aardige mensen. We wisselen heel wat klassieke weetjes uit over slaapplaatsen, etappepunten, uitrusting, ervaringen op andere routes. Het is wat wennen maar mijn Frans is na een kilometer of twee weer springlevend. Wat later komen we nog een ander koppel tegen. Corine stelt me voor aan Pat (een Ier op leeftijd) en his wife. Zij is minstens 70 en heel ros.

Maar iets verraadt haar in haar taal. Ik voel dat ze Engels en vooral Frans praat met een hollandse tongval. En na een tijdje spreek ik haar aan in het Nederlands. Bingo. Nog geen 5 minuten duurt het alvorens de Fransen en de oude Ier uit elkaar gaan. Ze kunnen niet converseren. Zij geen Engels, hij geen Frans. En zoals zo vaak houden Vlamingen en Nederlanders Europa bij elkaar. Zij woont al meer dan 30 jaar in Ierland bij haar lieve Pat maar noemt Friesland nog steeds haar echte thuis.

Pat leek me best een aardige man. Hij leert me veel bij over het ontstaan van Zwitserland met haar typische kantons. Hij was vroeger een leerkracht geschiedenis in het zuidierse Cork. Als het wat bergop ging voelde ik hoe oud ze wel waren. Hun tempo stokte en hun ademhaling werd zeer zwaar. Ik besloot mijn tempo wat aan te passen. Het was tenslotte een rustige dag. We passeerden een indrukwekkende waterval, een spectaculaire kloof ook, maar die kon je pas echt goed zien na betaling. Niet dus. Het laaste stukje net voor Martigny was gelukkig door het bos. De temperatuur stijgt steeds verder boven 25 graden. Heerlijk, maar niet bestemd voor rosse of Ierse huiden. Tegen de middag was ik in Martigny. Ik had nog brood en kaas en mijn gezelschap had al gegeten. We liepen elkaar gewoon kwijt. Zij gingen logeren bij de Katholieke parochie, ik kies met mijn 60 jaren onbeschaamd voor de jeugdherberg.

Ik drink een pint onder de platanen en geniet van de WIFI van café 'the place'. Ik hoop straks eindelijk een keer wat te tekenen. Morgen volgt een stevige 22 km met meer dan 900 stijgende meter. En het belooft nog warmer te worden. Gelukkig compenseren wij dat een beetje met de stijgende hoogte, maar zweten zullen we. Nog 3 etappes en we staan op de mythische col du Grand Saint-Bernard, het dak van deze trip.Read more