Hiking apart togheter

De Alpen zijn nu echt begonnen. Een redelijke pittige etappe bracht me naar Orsieres. Een mooi uit de kluiten gewassen Alpen dorp. Ik was deze morgen al om 8u vertrokken na een avondje samen met een Zwitserse wielrenner. Die trakteerde me prompt een Guinness in een Iers café. Een teruggetrokken jongen, alvast blij met mijn gezelschap.

De zon was de hele dag zonder concurrentie en de temperatuur ging samen met mij de hoogte in. De paden werden smaller en soms ronduit technisch. Gelukkig was er in de stijgende bossen koelte door schaduw en de ochtendwind. Het zicht op de bergen was subliem... de hele dag met een finale blik op de Grand Combain. Fabelachtig. De berg waar we ergens rond 1998 zes dagen vruchteloos naar speurden maar niet te zien kregen door mist, regen en wolken.

Na een half uurtje wandelen liep ik twee Ieren tegen het lijf. Alhoewel ze eerst weinig spraakzaam waren. Ze zijn schoonbroer maar zijn totaal verschillend. Hun tempo ligt ver uit elkaar waardoor ze onderling niet praten onderweg. Ik liep er maar wat tussenin en praatte met elk apart afwisselend. Raar maar wel eerlijk. Ze genoten van mij als privé tolk in een bakkerij en een winkeltje. Ze zijn zo hulpeloos in de Fransralige wereld hier.

Terwijl zij grote pinten begonnen heisen in een hotel haaste ik me uit de voeten. Ik slaap voor het eerst in een soort halve parochiezaal. Met twee Fransen. Geen luxe, geen WiFi, een gite d'etappe zoal ze in België niet meer bestaan. Maar het voelt perfect aan. Morgen doorbreken we de 1000m en de 1500m grens. De conditie doet het voorlopig voortreffelijk.
Daar ben ik nog het meest blij om. En dankbaar voor zoveel zon!Weiterlesen