Tegenwind naar Châtillon

Mijn benen tintelen. Ik zit hier met een grote pint tussen een soort Friends soap in een Italiaanse bar. Het hotel is nog niet open. Ik stink vermoedelijk stevig naar zweet. Dat zijn zo van die dingen die je enkel bij een ander ruikt.

Het was weer zo'n dag. Ik zag het al dagen aankomen . 28km te gaan en tussendoor 700 hoogtemeters maken. Maar dan... bij 32 graden! Ik was dus rotsvast van plan om voor de middag al heel wat kilometers te doen. En dat lukte. Tegen 11u was het tijd voor een appeltje en telde de app al meer dan 16 afgelegde km. Nog twaalf te gaan.

De trip zelf was een chaotische observatie van veel elementen. Ik liep voortdurend op een 200 meter boven de vallei met zicht op alle voorzieningen in het dal... Bedrijvigheid, de luchthaven van aosta, snelweg, ... maar ook natuurschoon. Het begon met twee gigantische hazen, Vlaamse of niet... reuzen waren het. Hagedissen ook, met honderden, een pikzwarte vlinder wilde al haar soortgenoten laten zien. Heerlijk. En planten, bloemenpracht, cactussen, ...

Ondertussen liep ik plots Gerda en Pat voor de voeten. De krasse 70 ers was ik al een keer tegengekomen voor we in Martigny waren. Maar ze gaan zooo traag dat ik ze achterliet.

De temperatuur nam toe... en de hellingen bleven elkaar opvolgen. Ik stopte aan elke fontein om me te koelen. Een buff doordenken en op mijn hoofd spannen. Zalig. De laatste 3km leken er wel zeven. Ik pufte en mijn benen leken lood. Tot ik de parel ontdekte die Chatillon is. Een gigantische canyon doorklieft het dorp. Wat een dramatische ligging.

Eens kijken of het hotel ondertussen open is. Dat stinken... je weet wel.Læs mere