Slangen en koeien

De dagen beginnen op elkaar te lijken en ik vergeet regelmatig welke dag het vandaag is. Zou ik echt ontheemden?
Deze morgen heb ik aankopen bij de bakker gedaan. Helemaal in het italiaans, zonder hulp van buitenaf. Ik stapte zo fier als een gieter buiten. Met alles wat ik nodig had voor een ontbijtje en een lunchpakket onderweg. Nu ik aangekomen ben in Issonge hoor ik van de eigenaar van de gite die behoorlijk Frans spreekt, dat de lokale inwoners eigenlijk onderling geen Italiaans praten maar Patois. Ik vroeg wat meer uitleg en begreep dat het een heel lokale taal is. Een mengeling van het oude Occitaans, wat Spaanse invloeden, met wat Keltisch erin. Waauw. Het maakt mee de cultuur hier in Val d'Aosta zo bijzonder.

Onderweg was het weer een heel prachtige dag. De vallei opende zich weer wat maar een nieuwe nauwe doorgang zorgde voor een nieuw kasteel als een arendsnest wakend over wie passeert. Ik liep zoals de meeste pegrims niet in het dal maar op de bergpaden hogerop. Vandaag had ik geluk om een slang te zien. Ik schrok zo hard dat het beest al weg was voor ik er erg in had. Nog wat verder werd ik op gewacht door een prachtig hertejong. Op het moment dat ik mijn fototoestel nam was het beest al schichtig weg gesprongen. Nog wat later werd mijn weg geblokkeerd door een koe. Ze ging helemaal over de weg staan en wilde me er niet voorbij laten. Een paar andere soortgenoten kwamen me wat uitlachen. Een volle vijf minuten hebben wij daar in een soort no pasaran positie gestaan. Tot ik besloot om met wat gebrul, en wat stampend met mijn wandelstok een paar dreigende passen vooruit te zetten. En het werkte gelukkig. Nog wat later een diepe opening tussen twee stenen met diep daarin verscholen een zwarte slang. Voor de rest ook mooie insecten gezien: een libel en een vliegend hert.

Toen liep ik kort Andrew tegen zijn oranje rugzak. Een oude Australiër. Vertrokken in Canterbury en steevast van plan Rome te halen. Hij sprak mooi en gedistingueerd Engels en stak meteen zijn sterkste verhalen af die hij op zijn tocht al had meegemaakt. Hij kloeg over zijn knieën: kapot gelopen in 'the bloody Swiss Alps'. Gezien de techniciteit van de paden vandaag kon ik hem niet lang vergezellen. Hij was wat te traag in het afdalen en wilde niet dat ik op hem wachtte.

En aan de kerk van Montjovet zat een Frans koppel te rusten. Ze waren meteen in de wolken dat ze met iemand eens Frans konden praten. Ik schat ze als veertigers en uit de Alsace. Ze liepen op trekkingsandalen met sokken erin. Dat leek me een hele beproeving gezien de paden. Ik kom ze vermoedelijk later nog wel tegen.

Ik zit nu in Issogne in B&B Il Pellegrino. Wat een hit. Terwijl de stevige dalwind weer opsteekt zit ik dit hier te tikken aan een gezellig tuintafeltje. De man heeft al een hostel voor me geregeld voor een paar dagen later, omdat ik de vrouw aan de lijn niet verstond. Ik word hier stevig in de watten gelegd. Morgen is er een kortere etappe dus ga ik eens uitslapen tot 8u. Hahaha, wie gelooft dit uit mijn mond?Read more