Dineren in Bar Bacco

De man van de voortreffelijke B&B besefte dat ik geen avondeten had. En o jee... de lokale pizzeria is gesloten op woensdag. Hij zou dus voor mij een tafel reserveren in hét resto van het dorp. Prima, dacht ik.

Tot hij kwam vertellen dat die mensen met vakantie vertrokken deze avond. En dus bleef er niets anders over dan Bar Bocca. Iets waar hij zelf nu niet meteen zou gaan eten maar het is het enige wat open was. En hij verontschuldigde zich. Raar.

Ik dacht dat er misschien veel volk zou zijn want ja. Ze hadden het monopoly. Tenminste... deze avond. Maar niet dus. Mijn komst was aangekondigd en ik mocht zitten waar ik wilde. Er was tenslotte niemand. De mevrouw schakelde op mijn vraag over op Italinglish. Ze zag er zenuwachtig uit. Ze gaf me een hand met een plastic handschoen aan. Zoiets dat je gebruikt om voedsel rein te behandelen. Ik plofte me neer aan het raam.

Boven me ratelde een ventilator en het was er warm. Iets te. Maar die werd helemaal overstemd door geluiden van koelkasten. Voor ijs en de andere voor bier. En inderdaad. Bij zo'n geblaas zou muziek niet passen. Er was dus enkel dit te horen.

Mijn voet kleefde aan de vloer. Vermoedelijk had een vorige klant een cola gesmost. Of een likeur. Ach ja. Kan gebeuren. Kinderen en zo. De vrouw droeg geen schort, of geen kleed. Dat kan ook. Het leek me een kleed dat ook als schort gebruikt werd. Ze bracht geen menu of zo. Maar een leeg bord. En daaronder moest dan nog een leisteen. Dat zal ze ergens gezien hebben. Daarna kwamen mes en vork. Maar ze had snel door dat ze die verkeerd had gelegd. Ze verbeterde meteen en excuseerde zich terwijl ze rood aanliep.

Of ze bier had. Ze tapte een speciaal artisanaal biertje uit Ivrea. Maar in een kronenburg glas. Best lekker. En dat zou de hele avond verder duren. De omkadering was ronduit schabouwelijk tot gênant. Maar ten langen leste was het eten wel ok. Er was geen keuze. Enkel het dagmenu. Veel kaas. Heel veel. Wat rare koude vleesgerechten, het deed wat denken aan hoofdvlak of geperste kop. Een een inox ijskommetje met daarin rijst met wat bokaalgroenten. Alles gepresenteerd (nou ja) op een kartonnen dienblad. Ik monsterde alle decoraties aan de muren. Een gesponsorde klok, postuurtjes die met wat goede wil bij de toil siré zouden kunnen passen, en een kopie van één of ander historisch wandtapijt. Voor elk wat wils dus.

Toen ik eindelijk alles op gekregen had kwam er nog een lasagna. En daarna nog ijsbolletjes in een glazen koffiekop. Intussen was ik de hele tijd alleen gebleven in de zaak. Een gevoel van medelijden kwam over me heen. De mevrouw, slonzig met twee lage paardenstaarten, had het speciaal voor mij allemaal gefikst. Ik gaf ze 25 euro ipv 22. Ze glunderde en vroeg hoelang ik hier nog op vakantie bleef. Ik zei dat ik het nog niet wist. En dat ik volgende keer nog meer mensen mee mag brengen!Read more